سومین دوره بین‌المللی «جایزه معلم» آغاز شد
جایزه یک میلیارد تومانی برای معلمان اثرگذار، فرصت ویژه‌ای برای قدردانی از معلمان با سابقه و تأثیرگذار است. اگر بیش از ۵ سال سابقه آموزشی دارید و همچنان در مسیر آموزش فعالیت می‌کنید، یا معلمی الهام‌بخش را می‌شناسید، می‌توانید او را نامزد کنید.
جایزه ی معلم برای معلمان اثرگذار، فرصت ویژه‌ای برای قدردانی از معلمان با سابقه و تأثیرگذار است. اگر معلمی الهام‌بخش را می‌شناسید، می‌توانید او را نامزد کنید.
«جایزه معلم» الگوهای برجسته معلمی که فعالیت‌های شاخص آموزشی، تربیتی و اجتماعی دارند را شناسایی، معرفی و تقدیر می‌کند. هم‌چنین «جایزه معلم» با مشارکت هنرمندان و اهالی رسانه به تولید و نشر آثار فاخر رسانه‌ای درباره معلم می‌پردازد.
مهلت ثبت‌نام: تا ۲۹ مهر ۱۴۰۴
زمان اختتامیه: دی ۱۴۰۴
برای ثبت‌نام و کسب اطلاعات بیشتر به سایت زیر مراجعه نمایید:
muallemprize.ir

اگر از من، معلم کوچک شما
خاطره ای دارید ثبت کنید
امروز آخرین فرصت است.

رونمایی «عالیجناب می‌پرسد»
دفتر چهارمـ دکتر عاطفه باقری

شما و قدم‌های مبارک‌تان🌹🤍🙏

شب شعر پاتوق
با اجرای عمران میری، صابر ساده


کارشناس شعر
استاد دکتر اسماعیل امینی



@simorghetus

خسرو پرویز وقتی شیرین را رها کرد تا به امور سرزمین برسد و در آن اثنا با مریم ازدواج کرد.
شیرین سراسیمه خودش را به نزدیکی او رسانید، می‌خواست نزدیک او باشد.
شیرین ماند
خسرو رفت و گاه گاه نامه ای می فرستاد و شیرین در کوشکِ تنهایی اش بیمار شد.

برداشت از خسرو و شیرین نظامی

#عاطفه_باقری


@simorghetus

«مطرب که عاشق نبوَد، و نوحه‌گر که دردمند نبوَد، دیگران را سرد کند. او برای آن باشد که ایشان را گرم کند.»

- مقالات شمس.
@simorghetus

اگر دمی بنوازد مرا نگار چه باشد
گر این درخت بخندد از آن بهار چه باشد

وگر به پیش من آید خیال یار که چونی
حیات نو بپذیرد تن نزار چه باشد

شکار خسته اویم به تیر غمزه جادو
گرم به مهر بخواند که ای شکار چه باشد

#مولانا


@simorghetus

بتی دارم که گِرد گل ز سُنبل سایه‌بان دارد
بهارِ عارضش خطّی به خونِ ارغوان دارد

غبارِ خط بپوشانید خورشیدِ رُخَش یا رب
بقایِ جاودانش ده، که حُسنِ جاودان دارد

#حضرت_حافظ

@simorghetus

هله  نومید  نباشی  که  تو  را  یار  براند
گرت  امروز  براند  نه  که  فردات  بخواند

در اگر  بر تو ببندد مرو و صبر کن  آنجا
ز پس صبر تو را او به سر  صدر  نشاند

و اگر  بر تو ببندد  همه  ره‌ها  و  گذرها
ره پنهان بنماید که کس آن راه نداند...

#مولانا
@simorghetus

جمعه
پاییز...

او می‌رود دامن کشان من زهر تنهایی چشان

دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می‌رود...

#سعدی
@simorghetus

همیشه دوست‌داشتم گوشه‌ای بنشینم و از دور، فراموش شدنم را تماشا کنم. دلم نمی‌خواست کسی مرا ببیند، بخواند یا بشنود. می‌خواستم آرام آرام از ذهن‌شان محو شوم.
حالا هم وقتی کسی می‌گوید سلام، از پیش می‌دانم که، دشنه‌ای را پنهان کرده است. من فقط منتظرِ لحظه‌ی فرود آن دشنه‌ام.


@simorghetus

وقتی سکوت می کند دیوار می ریزد
آسمان می غرد
و زمین زانو می زند
من اما بادبان می‌کشم
آماده‌ی رفتن
ایستاده روی عرشه
خداحافظیِ نگفته اش را
تماشا می کنم.
لنگرم گیر می کند
دلم می افتد توی آب
دریا سیاه می‌شود
و سایه ی مردی
روحم را می خورد
غرق می شوم
اقیانوس عاشق می شود
سپس
صدای کسی از دور؛
کاش دستش را گرفته بودم!


#عاطفه_باقری
۲۰ آبان ۱۴۰۴

@simorghetus

اسم تو برای من مقدسه تا نفس تو سینه پر پر می زنه🦋


این روزها، گرما و شکل دوباره ای از انتخاب، مرا یاد نوجوانی، شور و شوق و آنچه از دست رفته است می اندازد....آرزوها و امیدها،
اشک ها و لبخندها...
ما برای بودن از چه ننگ ها عبور کرده ایم
ما عاشقانه ترین سرود خودمان را در کوچه های ناگزیر تاریخ رها کردیم
که چه شود؟ و چه شد؟
غمی سنگین در هزارتوی خودمان...
می نشینم و واکمن قدیمی ام را از کشوی پایینی کمدم درمیاورم، کاست آهنگ های شادمهر و جمله ای نامفهوم که با خودکار روی آن نوشته بودم، زمانی که غیرمجازِ بازار بود،
ما در خانه ماهواره نداشتیم و برای پیدا کردن آهنگ های خواننده مورد علاقه ام که به تازگی پرواز کرده بود، آنهم فقط برای خواندن، با مامان به بازار میدان امام حسین می رفتیم و سفارش می دادیم،
_لطفا اگر میشود عکس خواننده را هم کپی کنید برای جلد کاست.
این را همیشه می گفتم، دلم میخواست باور کنم مثل آدم این کاست موجود بوده و راحت تهیه شده یا اینکه وقتی روی میزم میگذارم نگاهش کنم، پر پرواز را....یاس کبود را...


از خاطرات یک دهه شصتی.
#عاطفه_باقری
#خود_نویس

ما را به خود کردی رها شرمی نکردی از خدا
اکنون بیا در کوی ما آن دل که بردی باز ده

#مولانا

منم و این صنم و
        عاشقی و باقی عمر
من از او گر بکشی
          جای دگر می نروم

#مولانا
@simorghetus

تو هیچ‌ چیز منی!
صدای کودکی‌ام در میان خوابم هستی.

انگار همیشه احمد کایا چیزی برای رو کردن دارد. امشب در جادّه‌ای که از نم باران خیس شده بود و بوی باران مشام‌مان را تازه کرده بود، در ماشین بابا شنیدیم.



شب
شبیه توست؛
وقتی می آید
آدم دوست دارد
شعر بگوید