@siminsagh 🌿
برف هر چه نرم تر و سبک تر ببارد
سخت تر و
سنگین تر
می ماند،
غم
هم...
#پوریا_عالمی
#طبیعت_لرستان
عکس از #رضا_کریمی
برف هر چه نرم تر و سبک تر ببارد
سخت تر و
سنگین تر
می ماند،
غم
هم...
#پوریا_عالمی
#طبیعت_لرستان
عکس از #رضا_کریمی
@siminsagh 🌿
زودا... شهیدان شهر
از طغیان تشنه ی خون برخواهند خاست
تا کارون را به یاد بیاورند
که اهوازِ ما را
چرا بی کفن کشته اند...
#سیدعلی_پناه_صالحی
#اهواز_نفس_ندارد
عکسومتن ارسالی از اعضای کانال
زودا... شهیدان شهر
از طغیان تشنه ی خون برخواهند خاست
تا کارون را به یاد بیاورند
که اهوازِ ما را
چرا بی کفن کشته اند...
#سیدعلی_پناه_صالحی
#اهواز_نفس_ندارد
عکسومتن ارسالی از اعضای کانال
Forwarded from سیمین ساق | شعر فارسی (شیوا رشیدی)
Forwarded from سیمین ساق | شعر فارسی
رستم، پهلوان نامدار ایرانی، در یک باغ خوش آب و هوا توقف کرد تا هم خستگی نبرد سنگینش با افراسیاب را از تن به در کند. هم اسب با وفایش رخش، نفسی تازه کند.
پس از خوردن نهار، پلک هایش سنگین شد و کنار آتش خوابش برد. رخش هم بدون این که افسارش به جایی بسته باشد، تنها ماند.
افراسیاب با خودش فکر کرد که موفقیت رستم تنها به خاطر قدرت خودش نیست بلکه اسب او در این پیروزی خیلی نقش داشته.
پس سربازانش را برای دزدیدن رخش فرستاد. آن ها که از قدرت رخش خبر داشتند برای به دام انداختنش یک طناب بسیار بلند و محکم آورده بودند.
وقتی رخش حسابی از رستم دور شد، طناب بلند رابه سمتش پرتاب کردند. رخش که بسیار باهوش و قوی بود با حرکتی جانانه خودش را نجات داد و فرار کرد.
رستم بیدار شد. جای خالی رخش را دید. زین او را در دست گرفت و از روی رد پاهایی که به جا مانده بود توانست او را پیدا کند.
بعد با صدای بلند به رخش گفت: « می دانی در حالی که زین تو را به دوش داشته ام چه قدر راه آمده ام؟ »
بعد برای دلداری خودش دوباره گفت: « عیبی ندارد. رسم زمانه این است. گاهی من باید سوار زین بشوم و گاهی زین سوار من. »
از زمانی که فردوسی این داستان را روایت کرد و این بیت را سرود، رسم شد هر وقت کسی به سختی و مشکل دچار شود به او چنین بگویند:
چنین است رسم سرای درشت
گهی پشت بر زین، گهی زین به پشت
#زادروزشاعروحماسهسرایبزرگ
#حکیمابوالقاسمفردوسی
👉 @siminsagh 🌿
پس از خوردن نهار، پلک هایش سنگین شد و کنار آتش خوابش برد. رخش هم بدون این که افسارش به جایی بسته باشد، تنها ماند.
افراسیاب با خودش فکر کرد که موفقیت رستم تنها به خاطر قدرت خودش نیست بلکه اسب او در این پیروزی خیلی نقش داشته.
پس سربازانش را برای دزدیدن رخش فرستاد. آن ها که از قدرت رخش خبر داشتند برای به دام انداختنش یک طناب بسیار بلند و محکم آورده بودند.
وقتی رخش حسابی از رستم دور شد، طناب بلند رابه سمتش پرتاب کردند. رخش که بسیار باهوش و قوی بود با حرکتی جانانه خودش را نجات داد و فرار کرد.
رستم بیدار شد. جای خالی رخش را دید. زین او را در دست گرفت و از روی رد پاهایی که به جا مانده بود توانست او را پیدا کند.
بعد با صدای بلند به رخش گفت: « می دانی در حالی که زین تو را به دوش داشته ام چه قدر راه آمده ام؟ »
بعد برای دلداری خودش دوباره گفت: « عیبی ندارد. رسم زمانه این است. گاهی من باید سوار زین بشوم و گاهی زین سوار من. »
از زمانی که فردوسی این داستان را روایت کرد و این بیت را سرود، رسم شد هر وقت کسی به سختی و مشکل دچار شود به او چنین بگویند:
چنین است رسم سرای درشت
گهی پشت بر زین، گهی زین به پشت
#زادروزشاعروحماسهسرایبزرگ
#حکیمابوالقاسمفردوسی
👉 @siminsagh 🌿
@siminsagh
دیدی که دختر لر از اینجا رفت
حتی امیر دلخور از اینجا رفت
دل نیز با دل پر از اینجا رفت
من "دل" شکسته ام که نمی مانم...
#محمدرضا_حاج_رستم_بگلو 🌿
دیدی که دختر لر از اینجا رفت
حتی امیر دلخور از اینجا رفت
دل نیز با دل پر از اینجا رفت
من "دل" شکسته ام که نمی مانم...
#محمدرضا_حاج_رستم_بگلو 🌿
همچون نسیمِ صبح،
لرزان و بی قرار وزیدم به سوی تو...
اما تو هیچ بودی و دیدم هنوز هم،
در سینه هیچ نیست
بجز آرزوی تو...
#فروغ_فرخزاد 🌿
لرزان و بی قرار وزیدم به سوی تو...
اما تو هیچ بودی و دیدم هنوز هم،
در سینه هیچ نیست
بجز آرزوی تو...
#فروغ_فرخزاد 🌿