🔶مطالعات نشون می‌دن که میانگین سن بروز بیماری پایلونیدال در زنان ۱۹ سال و در مردان ۲۱ ساله. همچنین، ابتلا در مردان ۲ تا ۴ برابر شایع‌تر از زنانه.
🔻این بیماری در کودکان و افراد بالای ۴۵ سال کمتر دیده می‌شه.

🔶نحوه تظاهر بیماری در بیماران خیلی متفاوته؛ از یک یافته اتفاقی و بدون علامت در معاینه، مثل وجود یک حفره یا سینوس پایلونیدال، تا وجود همین موارد همراه با ناراحتی و ترشح. همچنین ممکنه بیماری به‌صورت یک زخم مزمن حاوی بافت گرانولاسیون ظاهر بشه که خط وسط شکاف ناتال رو درگیر کرده.

🔶تظاهرات بیماری در بیماران به‌طور مساوی بین فرم حاد و مزمن تقسیم می‌شه و تعداد خیلی کمی از بیماران به‌صورت بیماری بدون علامت مراجعه می‌کنن.

🔹اضافه وزن یا چاقی
🔹تروما یا تحریک موضعی
🔹سبک زندگی کم‌تحرک یا نشستن طولانی‌مدت
🔹شکاف ناتال عمیق
🔹پرمویی شکاف ناتال
🔹سابقه خانوادگی
🔹فولیکول‌های موی ضخیم‌تر
🔹سندرم تخمدان پلی‌کیستیک (PCOS)

🔶اگرچه موارد ذکرشده از عوامل خطر تیپیک بیماری پایلونیدال هستن، اما بیمارانی که هیچ‌کدوم از این عوامل خطر رو ندارن هم ممکنه به این بیماری مبتلا بشن.

🔶تشخیص بیماری پایلونیدال بدون علامت، به‌صورت بالینی و بر اساس مشاهده حفره‌های مشخص در خط وسط شکاف ناتال انجام می‌شه.

🔶بیماری پایلونیدال علامت‌دار، چه به فرم حاد و چه مزمن، با مشاهده حفره‌های خط وسط همراه با یافته‌های اضافی تأیید می‌شه. این یافته‌ها می‌تونن شامل عفونت (مثل اریتم، ایندوریشن و فلوکچوئنسی) یا ترشح مزمن مرتبط با یک یا چند دهانه سینوسی باشن.

🔻به‌طور کلی، انجام تصویربرداری یا تست‌های آزمایشگاهی ضروری نیست.

🔶با توجه به عوارضی که با اکثر پروسیجرهای انجام‌شده برای درمان بیماری پایلونیدال همراه هستن، آپتودیت انجام جراحی رو برای بیمارانی که هیچ علامتی از سینوس پایلونیدال ندارن، پیشنهاد نمی‌کنه. در یک بررسی گذشته‌نگر روی ۲۶ بیمار که سینوس پایلونیدال اتفاقی داشتن و تحت جراحی اکسیزیون (برداشتن ضایعه) و بستن اولیه قرار گرفته بودن، میزان بهبودی بعد از جراحی فقط ۶۲ درصد بوده.

🔶با این حال، در بیمارانی که به بیماری پایلونیدال غیرفعال مبتلا هستن، ممکنه حذف موهای شکاف ناتال، چه از طریق شیو کردن و چه با لیزر اپیلاسیون، مؤثر باشه؛ به شرطی که عفونت بافت نرم وجود نداشته باشه. اگرچه شواهد باکیفیتی برای حمایت از حذف مو وجود نداره، اما این روش کم‌هزینه، ساده و همراه با حداقل خطر عوارضه. علاوه بر این، حذف موها یکی از عوامل احتمالی کمک‌کننده به بیماری، یعنی وجود موهای اضافی در شکاف ناتال رو هدف قرار می‌ده.

🔶بهبود بهداشت، حذف موها و اصلاح سبک زندگی با کاهش تعداد روزهای ناتوانی و نیاز به جراحی همراه بوده. همچنین شواهدی وجود داره که نشون می‌ده بهبود بهداشت و شیو کردن منظم می‌تونن میزان عود بیماری رو بعد از مداخلات جراحی، مثل تریفیناسیون یا اکسیزیون، کاهش بدن.

🔶مدیریت جراحی بیماری پایلونیدال متفاوته و به وجود یا عدم وجود عفونت بستگی داره.

🔶در صورت وجود آبسه، آنتی‌بیوتیک‌ها به‌تنهایی فقط برای درمان کالکشن‌های کوچک (کمتر از ۳ سانتی‌متر) کافی هستن.

🔶در آبسه‌هایی که با تخلیه درمان می‌شن، معمولاً نیازی به تجویز آنتی‌بیوتیک نیست؛ مگر اینکه بیمار علائم سیستمیک عفونت، مثل تب یا سلولیت گسترده، داشته باشه یا دچار نقص ایمنی باشه (از جمله دیابت با کنترل ضعیف).

🔶شایع‌ترین ارگانیسم‌هایی که در بیماری پایلونیدال مزمن جدا می‌شن باکتری های هوازی هستن؛ در حالی که در آبسه‌ها، باکتری‌های بی‌هوازی مثل باکتروئیدها غالب هستن.

🔶بنابراین، یک انتخاب منطقی برای آنتی‌بیوتیک‌درمانی، ترکیب یک سفالوسپورین نسل اول (مثل سفازولین) به‌همراه مترونیدازوله.

🔶بیماری پایلونیدال مزمن معمولاً به دو شکل تظاهر می‌کنه:

🔶آبسه‌های عودکننده که بین اون‌ها دوره‌های بهبودی وجود داره.
وجود یک یا چند سینوس که به‌طور مداوم ترشح دارن و ممکنه با یک زخم بهبودنیافته همراه باشن.

🔶در هر دو حالت، درمان قطعی به‌صورت جراحیه. با این حال، تصمیم‌گیری برای انجام جراحی باید بر اساس شدت علائم از دیدگاه بیمار و تأثیر این اپیزودها بر کیفیت زندگی اون انجام بشه، نه بر اساس معیارهای دلخواهی مثل تعداد دفعات عود بیماری.

🔶روش‌های جراحی مختلفی برای درمان بیماری پایلونیدال وجود داره که در اپلیکیشن به‌طور کامل توضیح داده شدن.