🔲▫️پست موقت
به کانال نویسنده تک شات بپیوندید.

🎬 تکنیک امروز: Chekhov’s Gun (تفنگ چخوف)
میتوان اصل ساده‌اش را اینطور بگوییم اگر چیزی را در داستان برجسته می‌کنیم، باید دلیلی برای حضورش داشته باشد. چخوف می‌گفت اگر در پردهٔ اول تفنگی روی دیوار نشان می‌دهی، باید در ادامه شلیک شود. البته منظور فقط «تفنگ» نیست؛ می‌تواند یک کلید، عکس، جمله، زخم، شیء یا حتی یک عادت باشد.
●مثال سینمایی: در فیلمی، اوایل داستان مدام ساعت قدیمی پدر را می‌بینیم. ظاهراً فقط یک یادگاری است. در پایان مشخص می‌شود ساعت در لحظهٔ حادثه متوقف شده و زمان واقعی اتفاق، یا چیزی مهم را آشکار می‌کند.
اینجا ساعت Plant شده و بعداً Payoff می‌گیرد.https://t.me/honarefilmnameh/6860

نکته مهم این است که هر چیزی که نشان می‌دهی الزاماً نباید در پایان کاربرد داشته باشد؛ اما هر چیزی که قرار است اهمیت پیدا کند، بهتر است پیش‌تر کاشته شده باشد.

🎯 تمرین: یک شیء معمولی وارد صحنه کن؛ طوری که در ابتدا بی‌اهمیت به نظر برسد، اما در پایان نقش تعیین‌کننده‌ای پیدا کند.

@shotnote1 ✍
@honarefilmnameh🎬

🔲▫️

دنیا دچار دردسر شده و فقط هم دو راه حل وجود دارد، آنقدر بخندیم تا منفجر شویم یا فقط منفجر شویم.

✍ رومن گاری
📸 ش.سپهری

@shotnote1 ✍
@gardoonedastan

🔲▫️ «دو قدرت جذاب یک نویسنده‌، آشنا کردن چیزهای جدید و نو کردن امور آشناست.»

ساموئل جانسون

@shotnote1 ✍

🔲▫️ آيا منظور نویسنده همان پارودی نیست؟

این جمله به‌خودی‌خود تعریف پارودی (Parody) نیست، اما می‌تواند به یکی از شیوه‌های خلق پارودی نزدیک شود.
ساموئل جانسون به دو توانایی نویسنده اشاره می‌کند:
1. آشنا کردن چیزهای جدید: ارائه‌ی ایده‌ها، تجربه‌ها یا موقعیت‌هایی که برای مخاطب تازگی دارند، اما نویسنده آن‌ها را قابل‌درک و ملموس می‌کند.
2. نو کردن امور آشنا: نشان دادن چیزهای معمولی از زاویه‌ای تازه، به‌طوری که مخاطب چیزی را که بارها دیده، دوباره کشف کند.
پارودی زمانی شکل می‌گیرد که نویسنده با تقلید از یک اثر، سبک یا قرارداد آشنا، آن را به شکلی تازه، اغلب طنزآمیز یا انتقادی، بازآفرینی کند.
مثلاً اگر نویسنده سبک پرطمطراق یک فیلم حماسی را برای روایت ماجرای گم شدن یک جوراب تقلید کند، از یک فرم آشنا برای خلق موقعیتی تازه و طنزآمیز استفاده کرده است.

🔲▫️ آموزه‌های پدرو آلمودوار در کارگاه

عنصر دیگری که بخشی از فیلم‌نامه‌های من را تشکیل می‌دهد، متن‌هایی است که در مقاطع مختلف زندگی نوشته‌ام و در قالب یادداشت نگه‌داری کردم. نظرات شخصی، داستان‌های کوتاه، یا فیلم‌نامه‌های ناقص. در طول نگارش با او حرف بزن با شخصیت روان‌پریش من با شیرینی که خاویر کامارا بازی می‌کرد، حس همدردی داشتم. همان‌طور که در ابتدا گفتم، من خبر زنی را که در شهر نیویورک در کما بود، برای این ماجرا استفاده کردم.

کمی توصیه برای نویسندگان، بازیگران، فیلم‌سازان: هرگز شخصیتی را که باید به او زندگی دهید، قضاوت نکنید، حتی اگر روان‌پریش باشد. شخصاً حتی اگر نتوانم با کاراکتری هم‌ذات‌پنداری کنم، نوشتن داستان او را ادامه نمی‌دهم.

@shotnote1✍

اصغرفرهادی
🔲🔲🔲▫️▫️
کارگاه فیلمنامه نویسی
⭕️قسمت اول در لینک زیر

⬇️⬇️
https://t.me/honarefilmnameh/7134

اصغرفرهادی:
کارگاه فیلمنامه نویسی
قسمت دوم


@shotnote1 ✍
@honarefilmnameh🎬

اگر دنبال یک فیلم آرام، انسانی و مناسب مطالعهٔ شخصیت‌پردازی و روایت مینیمال هستید، A Brand New Life انتخاب خوبی است.⬇️

https://t.me/honarefilmnameh/7142
کانال هنر فیلمنامه کارگردان مولف

اتفاق اصلی یک‌بار رخ داده، پدر جین‌هی او را ترک کرده. اما داستان از پیامدهای همان اتفاق ساخته می‌شود و شخصیت، صحنه‌به‌صحنه تغییر می‌کند و رو به جلو می‌رود.

✍تمرین ساده‌: یک احساس را انتخاب کنید و اجازه ندهید شخصیت آن را بیان کند. فقط با رفتار و تکرار موقعیت‌ها نشانش دهید.تغییر را به یک کنش قابل دیدن تبدیل کنیم.

اگر می‌خواهید تغییر شخصیت باورپذیر باشد، لازم نیست شخصیت دربارهٔ تغییرش حرف بزند. یک رفتار را در چند موقعیت تکرار کنید و هر بار کمی تغییرش دهید. تماشاگر خودش از مقایسهٔ واکنش اول و آخر، تغییر مسیر درونی شخصیت را می‌فهمد.

@shotnote1 ✍
@honarefilmnameh🎬

🔲▫️آندره تارکوفسکی

زندگی توی قرون وسطی جالب بود
هر خانه روح خودش رو داشت
هر کلیسایی خدای خودش رو داشت
مردم جوان بودند
ولی حالا یه بچه ی چهار ساله هم پیره.

اندیشه انسان محور

@shotnote1 ✍

هوشنگ گلشیری از منابع کتاب «شازده احتجاب» می‌گوید.

@shotnote1 ✍

🔴 در روایت پسامدرن وقتی مرز واقعیت و خیال از بین می‌رود

در داستان‌های معمولی، معمولاً می‌دانیم کدام اتفاق واقعاً رخ داده و کدام‌یک خیال شخصیت است. اما در روایت پسامدرن، این مرز می‌تواند عمداً مبهم شود.
ممکن است شخصیت چیزی را ببیند که نمی‌دانیم واقعاً وجود دارد یا نه؛ خاطره‌ای را تعریف کند که شاید هرگز اتفاق نیفتاده باشد؛ یا وارد جهانی شود که قوانین واقعیت در آن کم‌کم تغییر می‌کنند.

🎬 در «Inception» کریستوفر نولان، مرز میان خواب و واقعیت بارها جابه‌جا می‌شود و تماشاگر مجبور است درباره آنچه می‌بیند دوباره فکر کند.

نکته مهم این است که پسامدرنیسم فقط نمی‌گوید «این واقعیت است یا خیال؟»؛ گاهی کاری می‌کند که خودِ این سؤال مهم‌تر از پیدا کردن پاسخ باشد.

وقتی دیگر نتوانیم با اطمینان بگوییم چه چیزی واقعی است، روایت تبدیل به یک بازی با ادراک مخاطب می‌شود.

@shotnote1 ✍
@honarefilmnameh 🎬

🔲▫️

بانوی پیر انگلیسی خودکشی می‌کند. در دفتر یادداشت خود از ماه‌ها پیش هر روز یک چیز می‌نوشته است: امروز کسی نیامد.

آلبر کامو

@shotnote1 ✍

🔺کارگاه سناریونویسی و کالبدشکافی فیلمنامه ‌🔺

▫️با راهبری محمد‌ داودی
فیلمنامه‌نویس‌ و‌کارگردان

و همراهی اساتید مهمان:
▫️علی زرنگار | تجربه نوشتن
▫️ نسیم مرعشی | داستان‌نویسی
▫️ ابراهیم موسی‌پور | روایت‌های تازه

🔺دو طرح برتر فیلمنامه سینمایی، از هنرجویان این دوره خریداری خواهد شد.

🌐 اطلاعات تکمیلی و ثبت‌نام:
🔗 www.eact.art⁩⁩⁩⁩

🔲 داستان کوتاه
▫️ مرا ببخش
▫️3 صفحه

هانس بندر

@shotnote1✍

🔲▫️ اصغرفرهادی
کارگاه فیلمنامه نویسی

قسمت سوم

@shotnote1 ✍
@honarefilmnameh🎬

🔲▫️ «دیالوگ چیزی است که شخصیت می‌گوید، زیرمتن چیزی است که ناخواسته لو می‌دهد.»

برای نشان دادن علاقه، حسادت یا کنجکاوی یک شخصیت، یک سؤال نابهنگام، یک مکث، یک نگاه یا حتی تغییر کوچک در رفتار می‌تواند کار دیالوگ توضیحی را انجام دهد.

@shotnote1✍
@honarefilmnameh

_من یکی رو دوست دارم هنوز بهش نگفتم.
_خب چرا بهش نمیگی؟
_دارم میگم!

@shotnote1 ✍

🔴 در روایت پسامدرن، وقتی راوی قابل‌اعتماد نیست

در روایت معمول، انتظار داریم راوی آنچه را اتفاق افتاده برایمان تعریف کند. اما اگر خودِ راوی حقیقت را تحریف کند چه؟
گاهی راوی چیزی را فراموش کرده، گاهی بخشی از واقعیت را پنهان می‌کند و گاهی آگاهانه داستانی متفاوت می‌سازد. در این حالت، مخاطب دیگر نمی‌تواند هر چیزی را که می‌شنود، حقیقت قطعی بداند.

مثلاً:
الف ⏪ یک نوار کاست را گم می‌کند
⏪ سال‌ها بعد، ب آن را پیدا می‌کند
⏪ صدای الف روی نوار، خاطره‌ای را تعریف می‌کند
⏪ ب بر اساس همان صدا، گذشته‌ی الف را بازسازی می‌کند
⏪ اما جزئیات روایت با چیزهایی که بعداً می‌بیند، جور درنمی‌آید.
⏪ در پایان، ب به نوار دیگری می‌رسد که همان اتفاق را از زاویه‌ای کاملاً متفاوت روایت می‌کند.

اینجا نوار فقط یک شیء داستانی نیست؛ تبدیل به راوی می‌شود، اما راوی‌ای که نمی‌توانیم کاملاً به آن اعتماد کنیم.
می‌توانیم عمداً حقیقت را قطعی نکنیم.این ابهام، همان چیزی است که داستان را به روایت پسامدرن نزدیک می‌کند.

@shotnote1 ✍
@honarefilmnameh 🎬