لب از گفتن فرو بستیم و با صد درد خو کردیم
هزار بار مرگ خویشتن را آرزو کردیم
غروب و شیون شوم کلاغان در درختستان
در این ماتمسرا با سایه‌هامان گفتگو کردیم
چراغ باده خاموش است و دل‌هامان اجاقی سرد
در آن خاکستر عشقی کهن جستجو کردیم
غریو باد وحشی را پیام صبحدم خواندیم
گل افشاندیم و همراه کلاغان های‌وهو کردیم
به جای چشمه ٫ مردابی عفن آبشخور ما شد
به جای آن زلال تلخ وش٫ خون در سبو کردیم
گل لبخند بر لب‌های ما پژمرد و پرپر شد
در این پائیز خون‌آلود با تکرار خو کردیم
شیان بی‌تفاوت ٫ روزهای تلخ و تکراری
به امید رهائی سوی هر دروازه رو کردیم
عروس مرگ را آراستند آن‌سان که خنجر‌ را
به‌جای سینه‌ی دشمن٫ به قلب خود فرو کردیم!
پائیز ۶۱