این سوالیه که باید روش فکر کنم ، به صورت خیلی عمیق.
پس یکم بعد میام جوابش رو میدم

چند ساعته دارم برا جواب دادن این فکر میکنم و چیزی که به ذهنم رسید این بود که بزرگترین غم ما چیزی میتونه باشه که ازش ناراحتیم ولی با هیچکس راجبش حرف نمیزنیم .
آدمی نیستم که زیاد درمورد غم هام صحبت کنم و فکر کنم برای همین این سوال رو ازم پرسیدی و باید بگم اون بزرگترین غم ، اون چیزی که با هیچکس خیلی وقت هاراجبش صحبت نمیکنم مریضیمه ، مریضی که در حیاتی ترین سال های زندگیم ( 12 الی 14 سالگی ) جایی که همه اوج بچگیشون رو تجربه میکردن و هیچ ایده ای راجب دنیای بیرون ندارن من داشتم روز ها و روز ها پشت هم با اون دست و پنجه نرم میکردم و این باعث شد اون سال ها جزو سخت ترین سال های زندگیم باشه و هیچ ایده ای راجب خالصانه بچگی کردن ندونم و نمیتونم بگم همش بابتش غمیگنم ، اتفاقا بر عکس خیلی وقته باهاش کنار اومدم شاید تقریبا یک سال ولی هنوزم بعضی وقت ها با خودم فکر کنم چی میشد اگه اونموقع اون مریضی سراغم نمیومد ؟ یعنی چقدر آدم متفاوتی میبودم وقتی مجبور نبودم یهویی خودمو کنار بذارم و فقط قوی باشم و دووم بیارم و از تمام دنیا دور بشم و سایه هایی که الان میبینید رو دور خودم بسازم و راجب اجتماعی بودن و حرف زدن با بقیه که خیلی ها براشون عادیه برا من یکی از سخت ترین کار ها باشه :)))
البته در آخر این رو اضافه کنم که هیچوقت تو زندگیتون به غم هاتون به چیزایی که دست شما نبوده و ندارین زیاد فکر نکنین ، من این مریضی رو داشتم ولی در عوض ارزش زندگی رو یاد گرفتم ، ارزش لحظات ، ارزش سلامتی و علاقه های واقعیم و خیلی چیز های دیگه که آدم ها تو کل زندگیشون یاد نمیگیرن و بابتش خیلی خوشحالم که شاید در ارتباط با آدما منو‌ کلی عقب انداخت ولی در عوض تو خیلی چیز های دیگه زندگیم بهم تجربیاتی رو داد که بعضی ها تو کل زندگیشون متوجهش نخواهند بود، درسته این مریضی سخت ترین چیز زندگیم بوده و هست ولی اگه به عقب برگردم احتمالا هیچوقت نخوام چیزی رو عوض کنم چون الان اون هم جزوی از منه :)))

از جانب طاها پسری درون سایه ها 🌘

این چالش به یه درد و دل بزرگ تبدیل شد 🙂
بیاین الان که این حرف ها رو زدم یچیز دیگه هم بهتون بگم

من امروز رفتم دارخونه که داروهام رو بخرم و متوجه شدم باز هم قیمت داروهام دو برابر شده
و به یک میلیون چهارصد هزارتومن برا یه ماه رسیده :)
و این میشه گفت ششمین دفعه اس که میرم و قیمت دارو ها مثل قبل نیست
اولش حدود 200 تومن بود دفعه بعدش 6 ماه پیش 300 هزار تومان بود دفعه بعد شد 450 دفعه بعد شد 500 و خورده ای ، دفعه ی بعدی شد 750 و الان امروز که خریدم شد 1 میلیون و 400 و عملا دو برابر شده بود یعنی هر دفعه گرونتر و گرونتر از دفعه قبل ، به قول مادرم که امروز میگفت دفعه بعد حتما باید سه میلیون بخریشون 🙂💔💔💔 و کل این حرفایی که زدم برا 6 ماه اخیر بود
اتفاقا امروز ظهر هم تو دارخونه بودم که خبر رد شدن دلار از 200 هزار تومن رو گذاشتم .
امروز با خودم گفتم تو این مملکت اگه خودت بخوای هم خیلی وقت ها نمیزارن زنده بمونی ، من که هر ماه هر جور شده از هر جایی شده پولشو جور‌ میکنم میخرم ولی تو این سال ها خیلی ها رو دیدم که مثل من مجبورن برن دارو بخرن و با این وضعیت از یه جایی به بعد واقعا توانش رو ندارن و در حدی پیش میره که مجبورن بین غذایی که میخورن و دارویی که باید بخورن یکیش رو انتخاب کنن و از اون یکی بزنن و در آخر بجایی میرسه که نمیتونن کلا بخرن و آروم آروم باید نابود شدن بدن خودشون یا حتی در آخر مرگ خودشون رو که بخاطر نداشتن توان خرید یه داروی ساده پیش اومده رو با چشم خودشون ببینن حالا اون دردی که بهشون میده هم به کنار .
داروی من که براتون مثال زدم یکی از هزاران دارو بود که میشه گفت نسبت به اون گرون هاش برا من در مقابلش ارزون حساب میشه و به عنوان کسی که این سال ها چه برای کار بابام که تو بیمارستان کار میکرد و میکنه ، چه برای خودم و چه برای اطرافیان همش با بیمارستان سر و کار داشتم میتونم بگم وسعت این مسئله در حدیه که نمیتونم هیچجوره براتون توصیفش کنم 🙂🙂💔💔 این فقط هزینه های مربوط به دارو بود که من گفتم و حتی بقیه هزینه های بیمارستان رو اصلا حساب نکردم .
و در این لحظه از ته دلم به عنوان کسی که خودش تو این جور مسائل درگیره دعا میکنم که هر چه زودتر این گرونی های غیر قابل کنترل که انگار هیچکدوم از مسئولامون ذره ای براش اهمیت نداره تموم بشه و مردم حداقل بتونن دارویی که مجبورن رو بخرن :)

طاها پسری درون سایه ها 🌘
@shadowdreamsworld86

با این اوصاف و این چیزایی که الان گفتم و چند ساله تجربه کردم هیچجوره نمیتونم از این حکومت ، از این مسئول ها ، از این آدم هایی که فقط به فکر سود خودشونن و مردم ذره ای براشون اهمیت ندارن متنفر نباشم
آدمایی که تورم ، گرونی و همه چیز رو فقط وسیله ای برای سود کردن خودشون و کنترل مردم میبینن و دیگه هیچ چیز دیگه ای حتی جون مردم براشون اهمیتی نداره.
با احترام اعلام میکنم حتی قبل از تمام این قضایای اخیر با این گرونی ها با دیدن این همه بی اهمیتی نسبت به معیشت مردم من نمیتونستم و نمیتونم از مسئولین این کشور و این حکومت متنفر نباشم حالا هر دلیل و منطق ببخشیدا چرت و پرتی که میخواین برا خودتون بیارین ، برام اهمیتی نداره
شما فکر میکنین که بازی با جون مردم فقط میتونه کشتار و اسلحه باشه ولی غافل از اینکه تورم و گرونی ها بدون هیچ نظارت و کنترلی در این مسائل مثل دارو ، بیمارستان و حتی معیشت مردم یه قاتل خاموش از طرف حکومت اون ملت برای اون مردمه ، چیزی که ذره ذره جون ، امید ، زندگی ، همه چیز و در بدترین حالت جون مردم رو میگیره ، چه از طریق نداشتن توان خرید دارو ، چه از طریق نداشتن هزینه های بیمارستان و چه از طریق شکم خالی :))))

با احترام یکی از همدرد های شما و کوچکترینتون طاها پسری درون سایه ها 🌘 / تلنگری برای کسانی که هنوز چشم هایشان را به روی حقیقت بسته اند / 1405.06.01

@shadowdreamsworld86

:)

این غم ، یه زخم بزرگ هم به جا میذاره.
مشکلاتی که نمیشه راجبشون حرف زد. قضاوت هایی که به چشم دیدی و حقت نبوده. ترس از خیلی چیز هایی که گریبانت رو گرفته. و مهم تر از همه ؟ پیش شخص درستی حرف نزدی.

من تقریبا عاشقانه آدم های دورم رو دوست دارم و عشق میورزم بهشون، اما تعداد کمیشون بلدن چجوری درست بهم گوش بدن.

تک تک کلمات و حرفات درد و بهم القا کرد :)

:)))))

خیلی خوب میفهمم چی میگی و باید این رو به حرفات اضافه کنم که اونها هم دوستمون دارن و میخوان کمک کنن ولی به قول تو بلد نیستن چطوری گوش بدن و این چیزی نیست که دست خودشون باشه

بگردم ، نمیخواستم اینجوری بشه متاسفم بابتش ولی حرفای امشبم و مخصوصا پیام آخرم چیز هایی بود که باید گفته میشد

آره ، به خاطر همینه هر وقت ناراحتم از همه دور میشم.

خدا نکنه
این چیزیه که درون همه ما هست الان فقط یه تلنگر باعث میشه بیشتر به فکر فرو بریم همین

امیدوارم هیچ کس حدااقل درگیر مسائل مالی نباشه این وسط.

اوهوم دقیقا ، همچنین خیلی خوب میفهممت :)

اوهوم ، برای همین بود که میخواستم بگمش ، بخاطر همون تلنگر کوچک و شاید باعث بشه مردم واقعا فکر کنن :))

:)