ساکت، ولی سکوتشون از هزار تا فریاد سنگین‌تره.
نگاهشون یخ زده ، اما وقتی لبخند می‌زنن انگار یخ دنیا آب میشه.
یه غرور عجیبی تو رفتارشونه، نه از اون مدل خودخواهی‌ها، از اون غرورایی که بوی درد میده.
هیچ‌وقت خودشونو توضیح نمی‌دن، چون می‌دونن کسی نیست که واقعاً بفهمه‌شون.
یه رد عطر سرد ازشون می‌مونه، مثل بوی شب و بارون.
دستشونو نمی‌گیری، اما نمی‌تونی هم ولشون کنی.
با یه نگاهشون کلِ مغزت قفل می‌کنه.
انگار هزار تا راز توی دلشونه، ولی فقط به کسی نشونش می‌دن که خودش یه راز بزرگ باشه
نه مهربونن، نه سنگدل فقط واقعی‌ان.
واقعی تر از هر نفسی که میکشن