ماه‌ها و ماه‌ها بود که صحنه پایانی رو تو گوشیم تایپ کرده بودم و همیشه اونو همراه خودم داشتم؛ البته نه در صحنه فیلم‌برداری، چون بردن گوشی به محل فیلم‌برداری مجاز نبود.

به نظرم من جذبِ اون بخش‌های پیچیده و خاکستری‌ام؛ اون قسمت‌های شلوغ‌پلوغ و درگیرکننده. از واکاویِ حالت‌های افراطیِ انسانی و به چالش کشیدنِ اون حدومرزها لذت می‌برم.

اگه شخصیت‌ها تک‌بعدی یا خیلی ساده باشن، برام جذاب نیستن.

از اون تجربه (بازی در نقش پنی‌وایز) خیلی چیزها یاد گرفتم، و باعث شد دلم بخواد نقش‌آفرینی‌های دگرگون‌کننده‌تری داشته باشم. داشتنِ جرأت برای برداشتنِ گام‌های خلاقانه‌ی بزرگ‌تر و بازی کردنِ نقش‌هایی که هرچی میره جلوتر با خودم متفاوت‌تر میشن، فوق‌العاده لذت‌بخشه.