خود-شناس(Selfknowledge)

Forwarded from سياه مشق

شب‌نوشته:
#پیام_ساده_ی_چهارشنبه_سوری

انفجار که رخ می‌دهد، تا شعاعِ بزرگی، هر چه در اطراف باشد، به این‌سو و آن‌سو پرتاب می‌شود. انگار ماده‌ی منفجره، دوست ندارد جمعیت را ببیند. دوست ندارد دورِ هم بودن و یک‌پارچه‌گی و اتحاد را ببیند. انگار انفجار، همیشه می‌آید تا جمع‌ها را به‌هم بزند و جمعیت‌ها را پراکنده کند!
.
اما کُپّه‌ی آتش، به هر چیز که بگیرد، جمع‌اش می‌کند. مثلن کاغذ را که آتش بزنید، جمع می‌شود. انگار آتش، خاصیتِ غریبی دارد که هر چه در اطراف‌اش هست را –بر خلافِ انفجار- دورِ خودش می‌آورد.
حتمن شما هم خاطره‌یی از تجمع اطرافِ آتش دارید. شمالی، کنارِ دریایی، جنگلی، کوهی، بیابانی، جایی. هر جا که می‌خواهید گروه‌تان را دورِ هم جمع کنید و لحظات‌تان را گرم کنید، یک گُلّه آتش می‌سازید و خلایقی که دور و بر پراکنده هستند، نرمه‌نرمه اطرافِ داغنای‌اش را می‌گیرند.
انگار پیامِ آتش، جمعیت و اتحاد است.
.
چند روزِ دیگر چهارشنبه‌سوری ست.
خیلی‌ها کمپین راه انداخته‌اند و می‌خواهند امسال ترقه‌بازی نکنند. آن‌ها دلیل می‌آورند که ترقه‌بازی و انفجار، رسمِ باستانی‌ی ایرانِ ما نیست. کاملن درست می‌گویند. من هم خواستم از منظرِ دیگری به ماجرا نگاه کنم:
.
وقتی ترقه را می‌اندازیم، همه در می‌روند. هر کس به طرفی فرار می‌کند. آخر، خاصیتِ انفجار این است که جمعیت‌ها و اتحادهای ما را از هم بپاشد. گروه‌های ما را منفرد کند. جمع‌مان را به‌هم بریزد.
ولی هزاران سال است که ایرانی‌ها برای گردِ هم آمدن و جشن گرفتن و اتحاد و یک‌پارچه شدن، آتش روشن کرده‌اند.
زردی‌ها و کسالت‌های خود را به آتش داده‌اند و سرخی‌ها و شادابی‌های آتش را هدیه گرفته‌اند. به هم‌سایه‌های‌شان شیرینی و آجیل پیش‌کش کرده‌اند. چادر به سر کشیده‌اند و ملاقه‌زنی کرده‌اند تا اسبابِ خنده‌ی هم را فراهم کنند. دخترها و پسرها دورِ آتش می‌رقصیدند و برای خودشان، هم‌سر یا نامزدی انتخاب می‌کردند. یعنی در نهایت، باز هم آخرِ این همه جشن، جشنِ اتحادِ آدم‌ها بود؛ جشنِ پیوند بود.

پیامِ چهارشنبه‌سوری، هرگز با ترقه‌بازی و انفجار، سازگار نیست. پیام‌اش خیلی ساده است:
«از هم دور نشویم!... دورِ هم، جمع شویم!»
.
.
.
با پیش‌کش درودهای بی‌پایان: آرش خیرآبادی

سیاه مشق:
https://telegram.me/arashkheirabadi

Arash Kheirabadi

47 views19:02