اگر درخت سیب میتوانست فکر کند

آنکه به دنبالش هستی منم

#لیسا کرنز - کیست در دیده که از دیده برون می‌نگرد - زیرنویس فارسی

ذهن را جستجو کن، در جستجو ناپدید خواهد شد. ذهن فقط مجموعه‌ای از افکار است. افکار برمی‌خیزند زیرا آن فکر کننده وجود دارد. فکر کننده ایگو (نفس) است. چنانچه ایگو جستجو شود خودبه‌خود ناپدید خواهد شد. ذهن و ایگو یکی هستند. ایگو آن ریشه – فکر است که از آنجا تمام افکار برمی‌خیزند.
#رامانا ماهارشی

Seek the mind. On being sought, it will disappear. The mind is only a bundle of thoughts. The thoughts arise because there is the thinker. The thinker is the ego. The ego, if sought, will vanish automatically. The ego and the mind are the same. The ego is the root-thought from which all other thoughts arise.
#Ramana Maharshi

#پاپاجی - تفحص خویش

به اتفاقات دردناک زندگی‌ات فکر کن. برای چند تا از آن‌ها امروز سپاسگزار هستی؟ زیرا به خاطر آن‌ها بود که امروز رشد کرده‌ای و تغییر پیدا کردی. این‌یک حقیقت ساده زندگی است که اکثر مردم هرگز کشفش نمی‌کنند. اتفاقات خوشحال‌کننده، زندگی را لذت‌بخش می‌کنند اما منجر به خودشناسی و رشد و رهایی نمی‌شوند؛ اما نهایتاً این چیزها و افراد و موقعیت‌هایی که باعث رنجش ما شدند هستند که منجر به خودشناسی و رشد و رهایی می‌شوند.
#آنتونی د ملو

«نازپرورده تنعم نبرد راه به دوست
عاشقی شیوه رندان بلاکش باشد»
حافظ

Think of some of the painful events in your life. For how many of them are you grateful today, because thanks to them you changed and grew? Here is a simple truth of life that most people never discover. Happy events make life delightful but they do not lead to self-discovery and growth and freedom. That privilege is reserved to the things and persons and situations that cause us pain."
#Anthony de Mello

✨🌀پیشنهاد می‌کنم متن زیر را به‌صورت مراقبه گون مطالعه کنید و مدتی را با آن بمانید.

مشاهده‌کننده و مشاهده‌شده
(قسمت اول)

در ودانتا (Vedanta) آمده است که فقط دو چیز در جهان وجود دارد، مشاهده‌کننده و سایر چیزها. مشاهده‌کننده نام‌های زیادی در ودانتا دارد ساکشی یا شاهد (Sakshi) برهمن، آتمان، خویش، منِ حقیقی. این اسامی فقط تعداد کمی از آن‌ها هستند. سایر چیزهای دیگر مشاهده‌شده هستند و به آن‌ها هم پراکرتی (Prakrti) یا طبیعت با نام‌ها و شکل‌های مختلف گفته می‌شود. این شامل جهان هستی و تمام محتوای فیزیکی و غیر فیزیکی (نامحسوس) آن است.
حدی که در آنجا مشاهده‌کننده به پایان می‌رسد و مشاهده‌شده شروع می‌شود کجاست؟
جواب متداول به این سؤال این است که بدن انسان مشاهده‌کننده است و سایر چیزهایی که خارج از این بدن هستند مشاهده‌شده. بر طبق ودانتا این صحیح نیست و همین ادراک غلط، علت اصلی «رنج» در این جهان است.
پس این خط ظریف جدایی بین مشاهده‌کننده و مشاهده‌شده کجاست؟
ساده‌ترین راه ادراک این موضوع این است که یک قانون ساده را اعمال کنیم: «اگر چیزی را میدانی و می‌شناسی، نمی‌توانی آن چیز باشی.» اگر کتابی را می‌بینی/ می‌شناسی پس تو آن کتاب نیستی. اگر این قانون را بر هر چیزی اعمال کنی، خیلی زود به تفاوت بین مشاهده‌کننده و مشاهده‌شده پی خواهی برد.
درخت، ماشین، حیوان یا هر عینیت خارجی برای شما شناخته‌شده هستند پس آن نمی‌تواند شما باشد.
دست‌های شما و پاها و بینی و غیره برای شما شناخته‌شده هستند بنابراین آن‌ها نیز نمی‌توانند شما باشند.
تمام افکار، احساسات، خاطرات یا هر چیزی درون ذهن شما برای شما شناخته‌شده هستند بنابراین آن‌ها نیز نمی‌توانند شما باشند. «آن‌ها مال شما هستند و آن‌ها شما نیستند»
حسِ فردیتِ شما یا ایگو، این احساسِ «منِ» فردی نیز برای شما شناخته‌شده است. من ثروتمندم، من گرسنه هستم، من پدرم.«من» در تمام این مثال‌ها برای شما شناخته‌شده است بنابراین شما نمی‌توانید آن باشید.
آن چیزی که بعدازاین تحلیل‌ها باقی می‌ماند ناظر یا مشاهده‌کننده‌ی واقعیِ تمامِ رویدادها است و این مشاهده‌کننده، تویِ حقیقی است. تعریف ناظر یا مشاهده‌کننده ساده نیست زیرا «آن یک چیز یا یک عینیت نیست» آن سوبژه یا مشاهده‌کننده است. آن ناظرِ کاملاً آگاهِ هرآن چیزی است که در ذهن اتفاق میفتد. باید این نکته درک شود که تمام رویدادهایی که مشاهده می‌شوند در ذهن اتفاق میفتند. این رویدادها در بیرون اتفاق نمی‌افتند.
«جایی که ذهنی نباشد، جهانی هم نیست»
یک مشاهده‌کننده وجود دارد و همچنین چیزهای مشاهده شدنی‌ای در ذهن وجود دارند. مشاهده‌کننده واقعاً چطور چیزها و عینیت‌های درون ذهن را مشاهده می‌کند؟
باید یک عنصر سومی به نام «مشاهده کردن» وجود داشته باشد که به مشاهده‌گر اجازه می‌دهد تا محتوای ذهن را بشناسد. این هوش یا آگاهیِ درون ذهن است که آن تجربه‌ای که در ذهن داریم و از آن آگاه هستیم را کامل می‌کند.
مشاهده‌کننده: آن آگاهی نابی است که از هر آنچه در ذهن اتفاق میفتد آگاه است. آن کاری به‌جز شاهد بودن ندارد.
مشاهده‌شده: این‌ها عینیت‌ها یا باورهای بی‌جان درون ذهن هستند. بعداً در این خصوص بیشتر بحث خواهیم کرد.
عمل مشاهده کردن: فرایند مشاهده کردن، ذهن را آگاه می‌سازد و عینیت‌های درون ذهن را ادراک می‌کند بنابراین مشاهده‌کننده می‌تواند شاهد آن عینیت‌ها باشد. زمانی که هشیاری یا آگاهی به هر عینیتی اضافه بشود فقط پس‌ازآن است که می‌تواند مشاهده شود. اگر این اتفاق نیفتد آنگاه مشاهده‌کننده قادر به دیدن عینیت نخواهد شد.
کیفیت اساسی مشاهده‌کننده یا برهمن (حقیقت مطلق): وجود (Sat)، آگاهی (Chit)، سعادت (Ananda) است.

(Sat) = خویشِ نامتغیر، غیرمخلوق، زاده نشده
(Chit)= آگاهی
(Ananda)= سعادت

و به این معنا است که مشاهده‌کننده جاودان است، هرگز تغییر نمی‌کند، هرگز زاده نشده، از خودش آگاه است و نور آگاهی را منتشر می‌کند. هنگامی‌که ذهن و محتویاتش در تماس با این نورِ آگاهی قرار می‌گیرند، ذهن، آگاه می‌شود. درواقع ذهن کاملاً با این هوشیاری/ آگاهی پرشده است. ماهیت اصلی‌اش سعادت است. ذهنی که رویش به بیرون است و ازخودِ این هشیاری، هشیار نیست رنج می‌کشد.
«ذهن خودآگاه نیست، خویش خودآگاه است.»

OBSERVER AND OBSERVED
Vedanta says there are only two things in the universe, the Observer and everything else. The Observer has many names in Vedanta – Sakshi (Witness), Brahman, Atman, Self, the ‘Real I’ are a few. Everything else is the Observed and is also called Prakrti or Nature, with names and forms. It includes the universe and all its physical and non-physical (subtle) content.
WHERE IS THE LINE WHERE THE OBSERVER ENDS AND THE OBSERVED STARTS ?
If you ask this question, the most common answer would be that the human body is the observer and everything else which is outside the body is the observed. According to Vedanta this is INCORRECT and this wrong understanding is the major cause of SUFFERING in the world.
So where is this fine line of separation between the Observer and Observed? The easiest way to understand this is to apply a simple rule – If you know something you cannot be that thing. If you see/know a book, you are not the book. If you apply this rule to everything, you will soon understand the difference between the Observer and Observed.
The tree, car, animal or any external object is known to you so it cannot be you.
Your hands, legs, nose etc are known to you so they cannot be you
All your thoughts, emotions, feeling, memories or anything inside your mind are known to you so they cannot be you..THEY ARE YOURS THEY ARE NOT YOU.
Your sense of individuality or ego, the feeling of individual ‘I’ is known to you. ‘I am rich’, ‘I am hungry’, ‘I am a father’, the ‘I’ in all these examples is known to you, and so you cannot be that.
What is left after this analysis is the actual Observer of all the events and this Observer is the Real You. It is not easy to define this Observer because IT IS NOT A THING OR AN OBJECT , it is the SUBJECT. It is the aware- full Observer of whatever is happening in your mind. It must be understood that all the events which are being observed are happening in the mind. These events are not happening out there..
WHERE THERE IS NO MIND , THERE IS NO UNIVERSE.
There is an Observer and also there are things to be observed in the mind . How does the observer actually observe and know which and what things/objects are there in the mind? There has to be a third element called observing, which lets the observer know the contents of the mind. This is the intelligence or consciousness in the mind which completes the experience we have in the mind of which we are aware.
OBSERVER: The Observer is pure Awareness and is aware of what is happening in the mind. It does not do anything except witness
OBSERVED: These are insentient objects or ideas within the mind. We are going to discuss this further later on.
OBSERVING: The process of Observing makes the mind Conscious and fills the objects within the mind with sentiency so that the Observer can witness those objects. When Awareness or Consciousness is added to any object it can only then be observed. If this is missing, then the Observer will not be able to see this object.
The basic quality of the Observer or Brahman is Sat Chit Ananda
Sat = Unborn, Uncaused, Unchanging Self (I)
Chit = Awareness
Ananda = Bliss
This means the Observer is eternal , never changes , never born ,it knows itself and emits a light of awareness. When the mind and its contents come in contact with this light of Awareness, the mind becomes Conscious. In fact the mind is completely filled with this Awareness/Consciousness. its essential nature is bliss..mind which is outwardly and not aware of this awareness itself suffers..
MIND IS NOT SELF AWARE , SELF IS SELF AWARE.

ماهیت حقیقی تو فراتر از توصیف است. آن با ذهن شناخته نمی‌شود بااین‌حال وجود دارد. آن منشأ همه‌چیز است.
#نیسارگاداتا