When you get caught up in the world, for instance, simply ask yourself, "Who is it that's caught up in the world?" And be truthful, say, "I-am" and go further and ask yourself, "Where did the I come from? What is this I? How did it originate? What is its cause?"
Follow the I, abide in the I and you will soon come to the conclusion, that 'I' does not exist. You will soon come to the conclusion that you are infinite space. And instead of observing objects in the world. You will observe the space that the objects seem to be glued onto.
It's like a little kid cuts out a book. A little kid gets a piece of paper. Cuts out a picture of the sun and pastes the sun on the paper. Cuts out a picture of a tree pastes in on the paper. Cuts out a picture of a man pastes it on the paper.
And they become objects. And the little kid is interested in the objects. But where would the objects be without the paper? The paper is the reality of the objects. And when the kids stopped playing with those objects he simply unpeels the sun and puts the moon in its place. Takes away the clouds and pastes up stars in its place. Takes away the man and puts a woman in its place. Takes away the tree and puts grass and mountains.
But did the paper change? The paper is still the same. And so it is with us. We appear to be mortals. Going through various experiences in the world. There appears to be a sky, planets, stars, others. But I say to you in truth that these are all false. Only the space is real. The space never changes and everything else does. Therefore how can anything that changes be real?
#Robert Adams, Collected Works, Ts 13

گفتگو با #آنامالای سوامی
باگوان (رامانا ماهارشی) یک بار داستانی تعریف کردند درباره مردی که می‌خواست سایه‌اش را در گودالی عمیق دفن کند. او گودال را حفر کرد و در وضعیتی ایستاد که سایه‌اش در کف گودال افتاده بود سپس سعی کرد تا با خاک رویش را بپوشاند. هر بار که مقداری خاک در گودال می‌ریخت سایه برروی آن ظاهر می‌شد و البته معلوم است که او هرگزموفق به دفن سایه‌اش نشد.
خیلی از افراد در هنگام مراقبه درست به همین طریق عمل می‌کنند. آن‌ها ذهن را واقعی در نظر گرفته و تلاش می‌کنند تا با آن بجنگند و آن را بکشند و همیشه هم شکست می‌خورند. این جنگ و نزاع علیه ذهن، فعالیت‌هایی ذهنی هستند که به‌جای اینکه ذهن را ضعیف کنند آن را قوی‌تر می‌کنند.
اگر می‌خواهی تا از شر ذهن خلاص شوی تنها کاری که باید انجام دهی این است که درک کنید که «آن (ذهن) من نیستم». این معرفت که «من آگاهی همیشه حاضر هستم» را پرورش دهید.
زمانی که این ادراک مستحکم شود، ذهنِ ناموجود دیگر شما را به دردسر نخواهد انداخت.

CONVERSATIONS WITH #ANNAMALAI SWAMI
Bhagavan once told a story about a man who wanted to bury his own shadow in a deep pit. He dug the pit and stood in such a position that his shadow was on the bottom of it. The man then tried to bury it by covering it with earth. Each time he threw some soil in the hole the shadow appeared on top of it. Of course, he never succeeded in burying the shadow.
Many people behave like this when they meditate. They take the mind to be real, try to fight it and kill it, and always fail. These fights against the mind are all mental activities which strengthen the mind instead of weakening it.
If you want to get rid of the mind, all you have to do is understand that it is 'not me’. Cultivate the awareness 'I am the immanent consciousness’.
When that understanding becomes firm, the non-existent mind will not trouble you.

هر شرایطی که برای تو اتفاق می‌افتد برای رشد تو ضروری است

#رابرت آدامز

آری به ذات پاك او و بالله و تالله که این قوم که درین مدرسه‌ها تحصیل می‌کنند، جهت آن می‌کنند که معید* شویم، مدرسه بگیریم... تحصیل علم جهت لقمه دنیوی چه می‌کنی؟ این رسن از بهر آن است که از این چَه برآیند، نه از بهر آنکه ازین چَه به چاه‌های دگر فروروند. در بند آن باش که بدانی که من کیم و چه جوهرم؟ و به چه آمدم و کجا می‌روم؟ و اصل من از کجاست؟ و این ساعت در چه ام؟ و روي به چه دارم؟
مقالات #شمس

* آن‌که درس را برای شاگردان تکرار کند

گفتگو با #آنامالای سوامی
صبح‌ها وقتی افکار ظاهر می‌شوند این نتیجه‌گیری همیشگی را نکن که: این منم، این‌ها افکار من هستند. در عوض رفت‌وآمد این افکار را بدون اینکه به‌هیچ‌وجه با آن‌ها هم هویت شوی مشاهده کن.
اگر بتوانی که در برابر این ضربات افکار که هرکدامشان ادعا می‌کنند که مال تو هستند ایستادگی کنی به یک نتیجه‌گیری فوق‌العاده خواهی رسید: کشف خواهی کرد که تو آن آگاهی هستی که در آن این افکار پدیدار و ناپدید می‌شوند. کشف خواهی کرد که این چیزی که ذهن نام دارد تنها زمانی وجود دارد که به افکار اجازه داده می‌شود تا آزادانه عمل کنند؛ مانند طنابی که به‌اشتباه مار پنداشته می‌شود به این نتیجه خواهی رسید که ذهن فقط توهمی است که به‌واسطه جهل و سوءتفاهم ظاهرشده است.
شما به تجربیاتی نیاز دارید تا متوجه شوید چیزی که به شما میگویم درست است. اگر از این «من» جعلی که تمام عمر ادعا می‌کند که این افکار مال من است خسته شده‌اید می‌توانید این تجربه را داشته باشد.
آگاه باشید که شما آن آگاهی هستید. افکاری که می‌آیند و می‌روند را ببینید. باتجربه مستقیم به این نتیجه می‌رسید که شما خودِ آگاهی هستید و نه محتویات زودگذر آن.
ابرها در آسمان می‌آیند و می‌روند اما این ظاهر شدن و از بین رفتن ابرها بر آسمان تأثیر نمی‌گذارند.
ماهیت حقیقی تو مانند آسمان است، مانند آن فضا. فقط همانند آسمان باقی بمان و اجازه بده تا ابرهای افکار بیایند و بروند. اگر این نگرش بی‌تفاوت بودن نسبت به ذهن را پرورش دهی، به‌تدریج هم هویت شدن با آن ها را متوقف خواهی کرد.

CONVERSATIONS WITH #ANNAMALAI SWAMI

When the mind appears every morning don't jump to the usual conclusion, ‘This is me; these thoughts are mine'.
Instead, watch these thoughts come and go without identifying with them in any way.
If you can resist the impulse to claim each and every thought as your own, you will come to a startling conclusion: you will discover that you are the consciousness in which the thoughts appear and disappear. You will discover that this thing called mind only exists when thoughts are allowed to run free. Like the snake which appears in the rope, you will discover that the mind is only an illusion which appears through ignorance or misperception.
You want some experience which will convince you that what I am saying is true. You can have that experience if you give up your life-long habit of inventing an 'I' which claims all thoughts as mine'.
Be conscious of yourself as consciousness alone, watch all the thoughts come and go. Come to the conclusion, by direct experience, that you are really consciousness itself, not its ephemeral contents.
Clouds come and go in the sky but the appearance and disappearance of the clouds don't affect the sky.
Your real nature is like the sky, like space. Just remain like the sky and let thought-clouds come and go. If you cultivate this attitude of indifference towards the mind, gradually you will cease to identify yourself with it.

مسئله مهمی که اکهارت بیشتر به آن تصریح می‌کند و ابن عربی کمتر، این است که چون ذات خدا و ذات نفس* هر دو آزاد، بینام، بی تعین و بی‌صورت‌اند به یک معنی می‌توان گفت که نیستی (nothingness) اند؛ البته آن عدم و نیستی که فوق وجود است نه دون وجود.. لذا می‌توان با توسع در این قاعده که «در اعدام تمایزی نیست»، نتیجه گرفت که بین ذات بی تعین خدا و ذات بی تعین نفس تمایزی نیست.
لذا به اعتقاد اکهارت: در خصوص ذات نفس می‌توان گفت هیچ نیست مگر خدا. «در اینجا ذات خدا ذات من است و ذات من ذات خداست.» خدا از ازل در ذات نفس حاضر بوده است. در اینجا، یافتن خود و یافتن خدا یک چیز است. لذا خدا را تنها زمانی می‌توانیم ادراک کنیم که به وحدت برسیم. اکهارت آن‌چنان بر وحدت و یگانگی ذات نفس و ذات خدا پای می‌فشرد که برخی ازجمله یونگ روان‌شناس سوئیسی، معتقدند که برای اکهارت خدا و نفس دو کلمه مترادف‌اند.
از متن کتاب «وحدت وجود به روایت ابن عربی و مایستر اکهارت»
قاسم #کاکایی
*نفس در این متن مترادف با معنی «خویش» است و نه نفس به معنی ایگو.

@selfinquiry

مراقبهٔ سکون - #اکهارت تول

میگویی که می‌خواهی حقیقت را پیدا کنی. اما این اتفاق نمی‌افتد. اتفاقی که درواقع میفتد این است همین‌طور که به دنبال خویش حقیقی‌ات هستی، آن هویتی که با آن به دنبال (آن خویش حقیقی می‌گردی) شروع به محو شدن میکند. درست همان‌طور که یک ستاره دنباله‌دار قبل از اینکه به زمین اصابت کند از بین می‌رود، چیزی از تو جز «خویش» یعنی فضای آگاهی تغییرناپذیر و بی فرم باقی نمی‌ماند.
#موجی

“You say you want to find the Truth. But it cannot be done. What actually happens is that as you are looking for your factual self, the identity you are looking with begins to disappear. Like a falling star that disappears before it touches the earth, nothing remains but the immutable and formless awareness space—the Self.”
Sri #Mooji

آنامالای سوامی: از ذهن نترسید. ذهن یک ببر مصنوعی است و نه واقعی. چیزی که واقعی نباشد نمی‌تواند به شما آسیب برساند. ترس و اضطراب زمانی می‌آیند که شما باور داشته باشید که در نزدیکی شما یک ببر واقعی وجود دارد. ممکن است که یک نفر برای مسخره‌بازی صدای ببر دربیاورد تا شما را بترسند اما زمانی که خودش را نشان دهد تمام ترس‌های شما از بین می‌روند زیرا شما ناگهان متوجه می‌شوید که هرگز هیچ ببری در خارج از تصورات شما وجود نداشت.
پرسش: شخص می‌تواند به یک تجربه موقت از خویش یعنی همان حقیقت اصلی دست پیدا کند اما سپس آن از بین می‌رود. آیا می‌توانید راهنمایی کنید که چطور می‌شود در آن وضعیت ثابت و پایدار باقی ماند؟
آنامالای سوامی: اگر بادی قوی بوزد ممکن است چراغی که روشن است را خاموش کند. اگر می‌خواهید که دوباره آن را ببینید باید دوباره آن را روشن کنید؛ اما خویش مانند این نیست. آن مانند شعله‌ای که با بادی از افکار و خواهش‌ها خاموش شود نیست. آن همیشه روشن است، همیشه می‌درخشد و همیشه همان‌جاست. اگر نسبت به آن آگاه نیستید به این معناست که یک پرده یا حجابی در مقابل آن قرار داده‌اید که دید شما را مسدود کرده است. خویش، خودش را پشت پرده پنهان نمی‌کند.
شما کسی هستید که باایمان به باورهای غلط پرده را آنجا قرار داده‌اید. اگر پرده باز شود و دوباره بسته شود به این معناست که شما همچنان به باورهای غلط ایمان‌دارید. اگر آن‌ها را به‌طور کامل ریشه‌کن کنید آن‌ها دوباره ظاهر نخواهند شد. تا زمانی که این باورها خویش را می‌پوشانند شما همچنان نیاز به تمرینات معنوی مداوم دارید.
خب بازگردیم به سؤال شما، خویش نیازی به تثبیت خودش ندارد. آن در خودش کامل و سرشاراست. ذهن می‌تواند ثابت و بی‌ثبات باشد اما خویش نه.
پرسش: منظور شما از تمرین مداوم، تفحص خویش است؟
آنامالای سوامی: بله. باقدرتِ تمرین با انجام تمرینات معنوی این حجاب به‌طور کامل از بین خواهد رفت؛ و دیگر هیچ مانعی وجود نخواهد داشت. شما می‌توانید به قله کوه آروناچالا بروید اما اگر مراقب نباشید و توجه نکنید ممکن است که بلغزید و تا پایین کوه سقوط کنید.

شما باید تلاش بسیار زیادی برای درک خویش انجام دهید. توقف در مسیر و برگشت به سمت جهالت بسیار آسان است. در هرلحظه می‌توانید عقب‌گرد کنید. شما باید یک تلاش قوی متعهدانه برای ماندن در آن اوجی که در ابتدا به آن رسیدید داشته باشید اما درنهایت زمانی خواهد رسید که شما به‌طور کامل در خویش مستقر می‌شوید. زمانی که این اتفاق بیفتد دیگر نمی‌توانید سقوط کنید. به مقصد رسیده‌اید و به تلاش بیشتری نیاز نیست. تا وقتی‌که آن زمان برسد تمرین معنوی مداوم ضروری است.
گفتگوهای پایانی
#آنامالای سوامی

#ANNAMALAI SWAMI – FINAL TALKS

AS: "Don't be afraid of the mind. It's a false tiger, not a real one.
Something that is not real cannot harm you. Fear and anxiety may come to you if you believe that there is a real tiger in your vicinity.
Someone may be making tiger noises as a joke to make you afraid, but when he reveals himself, all your fears go because you suddenly understand that there never was a tiger outside your imagination."

Question: One can have a temporary experience of the Self, the underlying reality, but then it goes away. Can you offer any guidance on how to stabilize in that state?

Annamalai Swami: A lamp that is lit may blow out if the wind is strong. If you want to see it again, you have to relight it. But Self is not like this. It is not a flame that can be blown out by the passing winds of thoughts and desires. It is always bright, always shining, always there. If you are not aware of it, it means that you have put a curtain or a veil in front of it that blocks your view. Self does not hide itself behind a curtain.

You are the one who puts the curtain there, by believing in ideas that are not true. If the curtain parts and then closes again, it means that you are still believing in wrong ideas. If you have eradicated them completely, they will not reappear. While these ideas are covering up the Self, you still need to do constant sadhana.
So, going back to your question, the Self does not need to stabilize itself. It is full and complete in itself. The mind can be stabilized or destabilized, but not the Self.

Question: By constant sadhana, do you mean self-enquiry?

Annamalai Swami: Yes. By strength of practice, by doing this sadhana, this veil will be removed completely. There will be no further hindrances. You can go to the top of Arunachala, but if you are not alert, if you are not paying attention, you may slip and end up at Easanya Math [a Hindu institution at the base of the hill].

You have to make an enormous effort to realize the Self. It is very easy to stop on the way and fall back into ignorance. At any moment you can fall back. You have to make a strong determined effort to remain on the peak when you first reach it, but eventually, a time will come when you are fully established in the Self. When that happens, you cannot fall. You have reached your destination and no further efforts are required. Until that moment comes, constant sadhana is required.

- Final Talks pp. 6, 7

تسلیم حملات ذهن نشو - #موجی