رابرت آدامز درباره قدرت ایمان، قسمت اول

زمانی که بدنت را تجربه می‌کنی ممکن است این‌طور فکر کنی که تو این بدن هستی؛ اما تو این بدن نیستی. تو «من بدن را مشاهده می‌کنم» را تجربه می‌کنی؛ بنابراین تو مشاهده‌گر این بدن هستی. اشتباهت در اینجاست که: تبدیل به بدن می‌شوی و فراموش می‌کنی که تو مشاهده‌کننده هستی. زمانی که میگویی: «من عمل می‌کنم، من می‌بینم، من می‌چشم، من لمس می‌کنم، من می‌بویم، من می‌شنوم» تبدیل به یک چیز بیرونی می‌شوی. جایگاه حقیقی‌ات را گم می‌کنی و تبدیل به بدن می‌شوی مشاهده‌گر دیگر از بدن جدا نیست. هر چیزی که دیده می‌شود یک چیز بیرونی است بنابراین زمانی که بدن به‌صورت یک چیز بیرونی مجسم شود، مشاهده‌کننده کیست؟
#پاپاجی

When you experience your own body you may think that you are the body, but you are not the body. You experience, "I see the body." so you are the seer of the body. It is here that you make the mistake: You become the body and you forget that you are the seer. You have become an object when you say, "I am doing. Tam seeing. I am tasting. I am touching. Tam smelling. I am hearing." You have lost your bearings and become the body - the seer is no longer separated from the body. Whatever is seen is an object, so when the body is objectified who is the seer?
#Papaji

مرغ یا اردک؟ - Prince Ea - مطلب مهمی درباره جر و بحث های بیهوده در روابط
*تمام زوجها باید این پیام را بشنوند.

من کیستم؟ #الهه_روزدار - قسمت سوم

"Happiness is our natural state. Happiness is the natural state of little children, to whom the kingdom belongs until they have been polluted and contaminated by the stupidity of society and culture. To acquire happiness you don't have to do anything, because happiness cannot be acquired. Does anybody know why? Because we have it already. How can you acquire what you already have? Then why don't you experience it?
Because you've got to drop something. You've got to drop illusions. You don't have to add anything in order to be happy; you've got to drop something. Life is easy, life is delightful. It's only hard on your illusions, your ambitions, your greed, your cravings. Do you know where these things come from? From having identified with all kinds of labels! "
#Anthony de Mello (20th century Indian Catholic mystic)

اگر می‌توانستید که به درون قلب تک‌تک انسان‌ها نگاه کنید، کاملاً عاشقشان می‌شدید. اگر درون را همان‌طور که حقیقتاً هست و نه آن‌گونه که ذهن آن را نشان می‌دهد می‌دیدید خالصانه عاشق همه‌چیز می‌شدید.
#موجی

If you could look inside the Heart of any and every single human being, you would fall in love with them completely. If you see the inside as it really Is and not as your mind projects it to be, you would be so purely in love with the whole thing.
#Mooji

اینجا و اکنون - #روپرت اسپایرا

هدف از به‌طور دائم حفظ کردنِ فکر «من کیستم؟» چیست؟

زمانی که افکارِ متفاوت برمی‌خیزند، فرد نباید آن‌ها را دنبال کند بلکه باید تفحص کند که «این افکار برای چه کسی برخاسته‌اند؟» مهم نیست چه تعداد فکر برخاسته‌ باشند همان‌طور که هر فکری برمی‌خیزد فرد باید با سعی و کوشش تفحص کند که «این فکر برای چه کسی برخاسته؟» جوابی که اینجا ظاهر می‌شود «برای من» است. پس‌ازآن اگر فرد تفحص کند «من کیستم؟»، ذهن به منشأش بازگشته و فکری که برخاسته بود خاموش می‌شود.
تا زمانی که اثری از چیزهای بیرونی در ذهن وجود داشته باشد تا آن زمان تفحص «من کیستم» الزامی است. همان‌طور که افکار برمی‌خیزند باید از طریق تفحص همان‌جا در محل به وجود آمدنشان نابود شوند. اگر فرد بی‌وقفه بر تعمق بر خویش تا زمانی که آن خویش به دست آید تمسک کند همین به‌تنهایی می‌تواند مؤثر باشد. تا زمانی که دشمنان درون قلعه باشند به تهاجم خود ادامه خواهند داد اما اگر به‌محض اینکه پدیدار شدند نابود گردند قلعه به دست ما خواهد افتاد.
#رامانا ماهارشی

What is the means for constantly holding on to the thought ‘Who am I?’

When other thoughts arise, one should not pursue them, but should inquire: ‘To whom do they arise?’ It does not matter how many thoughts arise. As each thought arises, one should inquire with diligence, “To whom has this thought arisen?” The answer that would emerge would be “To me”. Thereupon if one inquires “Who am I?” the mind will go back to its source; and the thought that arose will become quiescent.
As long as there are impressions of objects in the mind, so long the inquiry “Who am I?” is required. As thoughts arise they should be destroyed then and there in the very place of their origin, through inquiry. If one resorts to contemplation of the Self unintermittently, until the Self is gained, that alone would do. As long as there are enemies within the fortress, they will continue to sally forth; if they are destroyed as they emerge, the fortress will fall into our hands.

#Ramana Maharshi

هر مشکلی به این دلیل آغاز می شود که شما به کنترل داشتن و مسبب بودن اعتقاد دارید اما اگر به‌دقت مشاهده کنید متوجه می‌شوید که افکار به همان شیوه‌ی باران یعنی بدون هیچ کنترلی از طرف شما اتفاق میفتند زمانی که این افکار به وجود می‌آیند و شما باور دارید که آن‌ها مال شما هستند، خودتان را با آن داستانی که آن‌ها برایتان تعریف می‌کنند یکی می‌پندارید و درنتیجه در انتها سر از این توهم درمیاورید که شما آن کسی هستید که این مشکلات را دارد.
تمام این افکار حول محور این تصویر ذهنی از خود یعنی همان چیزی که باور می‌کنید خودتان هستید می‌چرخند.این تصویر ذهنی است که مشکل دارد، مشکلاتی با دیگران، مشکلات احساسی، روانی، سلامتی، مشکل با گذشته و آینده.تصویر ذهنی یا همان "حس من" تلاش می‌کند تا چیزها را که توهم هستند تغییر دهد و به‌این‌ترتیب ، ستیزه، رنج و ترس باقی می‌ماند.
#مارکوس گوالبرتو

Every problem begins because you believe in being in control, being responsible for, but if you observe closely, you will realize that thoughts happen in the same way as the rain: without any control of yours. When these thoughts happen and you believe they are yours, you mistake yourself for the story they tell and, then, you end up existing in this illusion of being someone who has problems.
All these thoughts revolve around this self-image, which is what you believe you are. It is this self-image that has problems - problems with other people, emotional, psychological, health problems; Problems with the past, with the future ... Self-image, this "sense of I" is struggling to change things, which is an illusion. Thus, conflict, suffering and fear remain.
#Marcos Gualberto ⠀

ذهن‌های ما شرطی شده‌اند و این ‌یک حقیقت واضح است، آنها توسط یک فرهنگ خاص یا جامعه شرطی شده‌اند، ذهن‌های ما تحت تأثیر عقاید و باورهای گوناگون توسط فشارها و استرس‌های روابط، اقتصاد، آب‌وهوا، فاکتورهای آموزشی، انطباق مذهبی و غیره قرارگرفته‌اند. ذهن‌های ما آموزش دیده‌اند تا ترس را بپذیرند و (اگر واقعاً بتوانند) از آن ترس فرار کنند. ذهن‌های ما هرگز قادر نیستند تا به‌طور تمام و کمال کلیت ماهیت و ساختار ترس را برطرف کنند؛ بنابراین اولین پرسش ما این ست: آیا ذهن با این بار سنگینی که دارد می‌تواند به‌طور کامل نه فقط شرطی شدگی‌هایش بلکه ترس‌هایش را نیز برطرف کند؟ زیرا این ترس است که باعث می‌شود ما شرطی شدگی‌ها را بپذیریم.
#کریشنامورتی

Our minds are conditioned - that is an obvious fact - conditioned by a particular culture or society, influenced by various impressions, by the strains and stresses of relationships, by economic, climatic, educational factors, by religious conformity and so on. Our minds are trained to accept fear and to escape, if we can, from that fear, never being able to resolve, totally and completely, the whole nature and structure of fear. So our first question is: can the mind, so heavily burdened, resolve completely, not only its conditioning, but also its fears? Because it is fear that makes us accept conditioning.
#Krishnamurti

مرد فقیری وارد سالن شد و در مقابل مبل بگوان ایستاد.
ازآنجایی‌که بگوان مشغول نوشتن چیزی بودند، متوجه او نشدند.

ملازم بگوان از آن مرد فقیر خواست که بیرون برود.
او آن را انجام نداد.

آن‌ها گفتند: " اگر بیرون نمی‌روی، چرا نمی‌نشینی؟ "
او حرکتی نکرد.

بگوان سر خود را بالا بردند و بر آن مرد کنجکاوانه نگریستند.
آن مرد فقیر با جدیت زیادی گفت، " سوامی، من چیزی نمی‌خواهم.
معده من از گرسنگی می‌سوزد.
تقاضا می‌کنم ترتیبی دهید تا به من مشتی برنج برای ارضاء این گرسنگی وحشتناک داده شود."

بگوان با اشاره به میل او بر ملازم خود نگریستند.

یکی از ملازمان گفت ،
" برای این چیز کوچک، باید از بگوان بخواهی؟ بیا، بگذار برویم "،
و مرد فقیر را به سوی آشپزخانه برد .

پس از آنکه آن‌ها رفتند، بگوان بر همه ما در سالن نگریستند و گفتند،
" آیا آن را دیدید؟
او هیچ آرزویی به جز یکی ندارد و
اینکه معده خودش را از آنجایی که او با گرسنگی می‌سوزد پر کند.
او با آن خشنود خواهد بود و خواهد رفت.
او می‌رود و زیر درختی دراز می‌کشد و با خوشنودی می‌خوابد.
ما کجا آن خوشنودی‌ای را که او دارد داریم؟
ما هر تعدادی از آرزوها را داریم.
اگر یک آرزو برآورده شود یک آرزوی دیگر بالا می‌آید.
از این‌رو کجا شانس برای آرزوهای ما هست که برآورده شوند؟ "

LETTERS FROM SRI RAMANASRAMAM,
Suri Nagamma, 24th May 1949

A poor man came into the hall and
stood opposite to Bhagavan’s sofa.
As Bhagavan was busy writing something,
he did not notice him.

The attendants asked the poor man to go out.
He did not go.

“If you do not go away, why not sit?” they said.
He did not move.

Bhagavan lifted his head and looked at him questioningly.
The poor man said with great eagerness,
“Swami, I do not want anything.
My stomach is burning with hunger.
Please arrange to give me one handful of rice to satisfy this great hunger.”

Bhagavan looked at his attendants indicating his intentions.

“For this small thing, should you ask Bhagavan? Come, let us go,”
said one of the attendants and
took the poor man towards the kitchen.

After they left, Bhagavan looked at all those in the hall and said,

“Do you see that?
As he is a very poor man,
he has no desires except one and
that is to fill his stomach with food as it is burning with hunger.
With that, he will be satisfied and will go.
He goes and lies down under some tree and sleeps happily.
Where do we have the satisfaction that he has?
We have any number of desires.
If one desire is satisfied another one comes up.
Hence where is the chance for our desires to be satisfied?”

From: LETTERS FROM SRI RAMANASRAMAM,
Suri Nagamma, 24th May 1949