پرسشگر: اگر فرد آگاه (جنانی) و فرد ناآگاه (اجنانی) جهان را به یک شیوه ادراک می‌کنند، پس چه تفاوتی میان آن‌هاست؟

باگوان رامانا ماهارشی: فرد آگاه به هنگام دیدن جهان، «خویش» را می‌بیند که اصل و اساسِ تمام دیدنی‌هاست؛ اما فرد ناآگاه، چه جهان را ببیند و چه نبیند، از وجودِ حقیقی خود یعنی «خویش» غافل است.

مثال تصاویر متحرک بر پرده سینما را در نظر بگیرید. پیش از آغاز نمایش، چه چیزی پیش روی شماست؟ فقط پرده سینما. شما تمام نمایش را روی همان پرده می‌بینید و به ظاهر، تصاویر کاملاً واقعی به نظر می‌رسند. اما جلو بروید و سعی کنید آن تصاویر را در دست بگیرید، آنگاه چه چیزی به دستتان می‌آید؟ فقط همان پرده‌ای که تصاویر روی آن تا این حد واقعی به نظر می‌رسیدند. پس از پایان نمایش، هنگامی که تصاویر محو می‌شوند، چه باقی می‌ماند؟ باز هم فقط پرده!

در خصوص «خویش» نیز چنین است. تصاویر می‌آیند و می‌روند اما فقط خویش است که به‌تنهایی وجود دارد. اگر بر «خویش» متمرکز بمانید، فریبِ ظاهرِ تصاویر را نخواهید خورد و دیگر برایتان هیچ اهمیتی نخواهد داشت که تصاویر پدیدار شوند یا محو گردند.

فرد ناآگاه با نادیده گرفتنِ «خویش» گمان می‌کند که جهان واقعی است؛ درست مانند کسی که پرده را نادیده می‌گیرد و فقط تصاویر را می‌بیند، گویی که آن‌ها مستقل و جدا از پرده وجود دارند. اگر فرد بداند که بدون «بیننده» چیزی برای دیدن وجود ندارد — همان‌طور که بدون پرده هیچ تصویری وجود ندارد — دیگر دچار توهم و گمراهی نخواهد شد.

فرد آگاه می‌داند که پرده، تصاویر و دیدنِ آن‌ها، چیزی جز «خویش» نیستند.
با وجود تصاویر، خویش در صورتِ تجلی‌یافته خود است و بدون تصاویر هم خویش در حالتِ نامتجلی خودش باقی می‌ماند. برای فرد آگاه هیچ تفاوتی نمی‌کند که «خویش» در کدام صورت باشد؛ او همواره همان «خویش» است.

#رامانا_ماهارشی

D: If the jnani and the ajnani perceive the world in like manner, where is the difference between them?
#Ramana Maharsh : Seeing the world, the jnani sees the Self which is the substratum of all that is seen; the ajnani, whether he sees the world or not, is ignorant of his true Being, the Self.
Take the instance of moving pictures on the screen in the cinema-show. What is there in front of you before the play begins? Merely the screen. On that screen you see the entire show, and for all appearances the pictures are real. But go and try to take hold of them. What do you take hold of? Merely the screen on which the pictures appeared so real. After the play, when the pictures disappear, what remains?
The screen again!
So with the Self. That alone exists; the pictures come and go. If you hold on to the Self, you will not be deceived by the appearance of the pictures. Nor does it matter at all if the pictures appear or disappear.
Ignoring the Self the ajnani thinks the world is real, just as ignoring the screen he sees merely the pictures, as if they existed apart from it. If one knows that without the seer there is nothing to be seen, just as there are no pictures without the screen, one is not deluded. The nana knows that the screen, the pictures and the sight thereof are but the Self. With the pictures the Self is in its manifest form; without the pictures It remains in the unmanifest form. To the jnana it is quite immaterial if the Self is in the one form or the other. He is always the Self.

عدم - #تفحص_خویش

«کارکُن در کارگه باشد نهان
تو برو در کارگه بینش عیان

پس در آ در کارگه یعنی عدم
تا ببینی صنع و صانع را بهم

کارگه چون جای روشن‌دیدگیست
پس برون کارگه پوشیدگیست»
#مولانا

"پری رو تاب مستوری ندارد"

آن چیزی که خود به خودی مشغول نفس کشیدن است و اکنون مشغول خواندن این متن است را درون این ویدئو پیدا کن. همان از عدم و نیستی، هست شدن را در اینجا ببین.

معجزه حقیقی

این سؤال را پسربچه‌ای سیزده‌ساله به نام الکساندر از روپرت اسپایرا می‌پرسد:
الکساندر: آیا جادو وجود داره؟

#روپرت_اسپایرا : منظورت از جادو مثلاً یک نفره که بتونه یک تیکه فلز رو خم کنه یا کارهایی مثل این؟

الکساندر: من خودم فکر نمی‌کنم چنین چیزی وجود داشته باشه، خیلی بعیده، اما آره منظورم همینه.

روپرت: ببین سؤالت به‌نوعی داره به این موضوع اشاره میکنه که پس بیشتر چیزهایی که دارن اتفاق میفتند چیزی مثل جادو یا معجزه نیستند؛ اما حالا این موضوع رو درنظر بگیر: قبل از اینکه تمام این چیزهایی که وجود دارند پدیدار بشوند هیچ‌کدامشان اصلاً وجود نداشتند. هیچ‌چیزی وجود نداشته است، بنابراین هر چیزی که ظاهر شده باید از درون چیزی که خودش یک «چیز» نیست ظاهر شده باشد. پیش از بیگ بنگ یا مهبانگ هیچ‌چیزی وجود نداشت. این عالم هستی خودش از همان وضعیتِ نیستی بیرون آمده است.* حالا چطور ممکن است که چیزی از هیچ به وجود بیاید؟ معجزه حقیقی این است. معجزه حقیقی این نیست که عده‌ای با قدرتی خاص بتوانند قاشقی را خم کنند بلکه معجزه حقیقی این است که اصلاً چیزی در تجربه وجود دارد. معجزه حقیقی این است.


*"کارگاه و گنج حق در نیستیست
غرهٔ هستی چه دانی نیست چیست"
#مولانا



The Real Miracle
Questioner (13 year old boy named Alexander):
"Does magic exist?"
#RupertSpira : "Do you mean, when you say 'magic', someone that has the ability to bend a piece of metal at a distance?"
Alexander: "I doubt that exists, that's highly unlikely. But yes, something like that."
Rupert: An implicity in your question is that most of what happens is not a miracle. But consider this: Before anything at all appeared, there must have been an absence of those things. There must have been no things. So whatever appears, must appear out of something which is not itself a thing. Before the Big Bang, there was no-thing. The universe apparently came out of that state of nothingness. How is it possible for something to come out of nothing? That is the real miracle. The real miracle is not the fact that some people with special powers can bend a spoon at a distance. The real miracle is that there is anything at all in experience. That is the real miracle."

همانطور که یک عنکبوت، تارهایش را از دهانش بیرون داده، با آن بازی کرده و سپس دوباره آن را به خود باز میگرداند، آن خداوندِ لایزالِ لایتغیر، همان که بی فرم است و منزه از هر وصف و صفتی است، همان که آگاهی ناب و سعادت محض است، تمام عالم هستی را از خودش بیرون داده، مدتی با آن به بازی پرداخته و دوباره آنرا به خود باز میگرداند.
بهاگواتام - از متون مقدس کهن هندو

*«گنج مخفی بُد ز پُری چاک کرد»
#مولانا


As the spider weaves its thread out of its own mouth, plays with it and then withdraws it again into itself, so the eternal unchangeable Lord, who is without form, without attributes, who is absolute knowledge and absolute bliss, evolves the whole universe out of Himself, plays with it for a while, and again withdraws it into Himself.
Bhagavatam

مطلب مرتبط و یا اگر سوالی در این رابطه برایتان پیش آمد:

«تو همانی»- #آلن واتس

"مجو درستی عهد از جهانِ سست نهاد
که این عجوز، عروسِ هزار دامادست"
حافظ
 
حقیقتِ اغلب دغدغه‌ها و پرسش‌هایی که مطرح می‌شود، در نهایت به یکی از این موارد برمی‌گردد:
 
    با چه ترفندی می‌توانم رویای بهتری داشته باشم؟
 
    چگونه می‌توانم این رویا را تغییر دهم؟
 
    به کدام گوشه‌ی این رویا پناه ببرم تا آرام بگیرم؟
 
    چطور از این بخشِ رویا رها شوم و به بخش‌های بهتر آن برسم؟
 
دوستان عزیز، مسئله، دیدنِ یک رویای شیرین نیست؛ بلکه موضوع، بیدار شدن از تمامیتِ رویاست. همین.
 
هرگونه میل، آرزو و تقلا برای دستکاریِ رویا و شیرین‌تر کردنِ آن، صرفاً فریبِ خودِ «مایا» است.
پیشنهاد میکنم جهت ادراک عمیق این موضوع داستان زندگینامه هندی از هرمان هسه را حتما از اینجا بخوانید یا از اینجا بشنوید.
 
شاید بپرسید: «آیا این یعنی باید دنیا را رها کنیم و گوشه‌نشین شویم؟»
موضوع اصلاً این نیست.
 
موضوع این است که ماهیتِ آنچه با آن روبه‌رو هستید را به‌درستی بشناسید، امید و انتظارِ بی‌جا از آن نداشته باشید و خود را از بندِ وعده‌های خیالی‌اش رها کنید. دنیا امری ثابت نیست و همچون آونگِ ساعت، پیوسته از این سو به آن سو در نوسان است. وقتی حتی همین جسمی که بیشترین دلبستگی را به آن داریم رو به زوال و نابودی است، دیگر از سایر پدیده‌های این جهان چه انتظاری می‌توان داشت؟
 
در این میان اما خردمند کسی است که در دلِ این ناپایداری‌ها، با پرسشِ «من کیستم؟» به دنبالِ آن سرمنشأ پایدار و دگرگون‌ناپذیر می‌گردد.
 
بیدار شو...

#تفحص_خویش

*(مطالب را در امتداد هم درنظر بگیرید)

بیدار شو - دیویانانداپرانا

فیه ما فیه - #مولانا
گوینده: مریم محبوب

هیاهو و بازگشت - #اکهارت تُله

*ادراک عمیق این ویدئوی بسیار مهم میتواند دگرگون کننده باشد.