"پری رو تاب مستوری ندارد"

آن چیزی که خود به خودی مشغول نفس کشیدن است و اکنون مشغول خواندن این متن است را درون این ویدئو پیدا کن. همان از عدم و نیستی، هست شدن را در اینجا ببین.
#تفحص خویش

فرایندی را باهم بررسی می‌کنیم.

ماجرا را پیش از تولد پی می‌گیریم،

عملی صورت گرفت و از میان میلیون‌ها سلول اسپرم یک اسپرم «آگاهانه» مسیرش را به سمت تخمک ره‌گیری می‌کند و به آن می‌رسد.

سؤال: این اسپرم با چه نیرو یا شعوری مسیرش را به‌سوی تخمک ره‌گیری کرد؟

«همان نیرو» هنگامی‌که اسپرم وارد تخمک شد عمل لقاح را شروع کرده و در این هنگام تقسیم سلولی به‌سرعت آغاز شده و جنین اولیه شکل می‌گیرد. دقت کنید که تمام فرایند توسط «همان نیرو» هدایت می‌شود.

در متون علمی این‌گونه آمده است که جنین در هفته پنجم یعنی هنگامی‌که اندازه آن تنها در حد یک‌دانه کنجد است یعنی فقط دو میلی‌متر، قلب و سیستم گردش خونش شروع به شکل‌گیری می‌کنند و قلب شروع به تپیدن می‌کند. در هفته بعد صورتش شکل می‌گیرد و جوانه‌هایی در دو طرفش ایجاد شده که بعداً تبدیل به دست‌وپا می‌شود.
دست، پا، صورت و تمام این بدن را «همان نیرو» شکل داده است.

«همان نیرو» هم‌اکنون مشغول خواندن این متن است. چشم داشتن و دیدن عمل اوست. همین‌طور گوش داشتن و شنیدن و ...

همه همچنان «همان نیرو» است. همان آگاهی و همان شعور. هنگامی که قدم می‌زنید، پا داشتن و عمل راه رفتن نیز همان است. تارهای صوتی و حرف زدن و صدا داشتن هم چیزی جز او نیست همه را همان نیرو پیش می‌برد.

چه کسی هم‌اکنون مشغول نفس کشیدن است؟

فکر کردن، استنتاج کردن و مغز داشتن نیز عملی است همانند نفس کشیدن و شُش داشتن که همه از اوست.

همچنان که این مطلب را می‌خوانید کمی تعمق کنید که: پس این من (اسم و فامیل خودتان را نام ببرید) کجای این ماجرا قرار دارد؟

«کشف کنید که این من کاذب از کجا برمی‌خیزد»*

هنگامی‌که آن نیرو که همه‌چیز خودش است، خودش را با مشتی تصویر که حتی همان‌ها هم خودش هستند هم‌هویت کند، محدود شده و چیزی به‌عنوان این «شخص» (علی، مریم، سارا، رضا، ...) را به وجود می‌آید.

هنگامی‌که عامل توجه از این شرطی شدگی برداشته شود آگاهی به خودش آگاه شده و آگاه می‌شود که چیزی جز خودش وجود ندارد.

آن همیشه «هست».

فقط همان است که «هست».

در همه‌جا.

در درخت، گل، پرنده، میمون، سیب، اقیانوس، ماهی، میز و صندلی، سیارات و ستارگان و کیهان و انسان.
آن «هست».

فرمی که خودش است را به خودش گرفته،

فرم را رها می‌کند و

همچنان «هست»

«هست»



*اشاره ای است به جمله معروفی از باگوان رامانا ماهارشی

#تفحص خویش

«خودت را به یاد بیاور»

*ویدئو را تا انتها دیده و روی جملات آن تعمق کنید. درصورت امکان از هدفون استفاده کنید.

بگذار زندگی از تو مراقبت کند - #آنا براون

سؤال: الان چندروزه که این سری از پستهایی که میزارید رو دنبال میکنم. هر روز دارم بیشتر حیرت میکنم. بخصوص ویدئوی "خودت را به یاد بیاور" دگرگونم کرد. حس میکنم در اون اعماق چیزی رو دارم حس میکنم. اینکه من خود زندگی هستم... به دستهام نگاه میکنم، به صورتم تو آینه، به نفسهام و گاهی با حیرت از خودم میپرسم که اینها چی هستند؟ من چی هستم؟ اینا از کجا به وجود اومدند و هستند؟
این هست بودن چیه؟
......
چطور میتونم این موضوع رو عمیقتر درک کنم؟


پاسخ: این حیرت و همینطور این پرسشهای که از خودتان میپرسید بسیار مهم و درست هستند.
به انتهای همان ویدئوی "خودت را به یاد بیاور" بیتی اضافه شده بود که اشاره بسیار عمیقی با خودش به همراه داشت که جواب شماست:

"هر آن کو خالی از خود چون خلأ شد
انا الحق اندر او صوت و صدا شد"

و یا همسو با آن بیت:

"حقیقتِ فرد در غیبت آن چیزی است که خودش را آن می‌پندارد."*
وو #شین

موج زمانی به حقیقت خودش که آب بودن است پی میبرد که این اتصال مدام و بی وقفه با داستان موج بودن متوقف شود.

جمله را طور دیگری بازگو میکنم:

شخص زمانی به حقیقت خودش که زندگی بودن است پی میبرد که این اتصال مدام و بی وقفه با داستان شخص بودن متوقف شود.

اگر ویدئوی خودت را به یاد بیاور یا هر مطلبی شما را دگرگون کرد علتش این است که اتصال شما با شخص را برای لحظه ای قطع کرد و در این وقفه شما متوجه چیزی شدید و به همین علت حیرت کردید.

پستهای بعد این موضوع را هرچه عمیقتر مورد بررسی قرار میدهند. با آنها همراه باشید.


*What one really is, is what one is in the absence of the who that one thinks one is.
#WuHsin

تو خودِ زندگی هستی - #اکهارت تُله

مراقبه با #موجی: "تو خودِ زندگی هستی"