امروز به هیچ جمله‌ای، به هیچ مطلبی، به هیچ موضوع جدیدی نیاز ندارم.

امروز خالی‌ام.

خالی از تمام دانسته‌ها و آموخته‌ها.

خالی از افکار، تصاویر، احساسات.
خالی از تمام ماجراها.

ساده‌تر بگویم:
خالی از "من"

امروز از این منِ جستجوگری که به دنبال چیزی هست خالی‌ام.

خالیِ خالیِ خالی.

از همه‌چیز خالی‌ام
محوَم،
سکوتی غلیظ و عمیقم.
خالیِ محضم.

"خالی از همه‌چیز"

خالی یعنی حتی خالی بودن از فکرِ خالی بودن.

خالی بودن بی‌هیچ توضیحی یعنی

فقط خالی بودن

‌
با تمام ماجراها و فکرها و مشغله‌هایی که دارم، در طول روز سعی می‌کنم تا بارها توجه را به نفس‌هایم بیاورم.

نفس‌هایم را نگاه می‌کنم.

متوجه‌شان هستم.

متوجه این جریانِ خودبه‌خودیِ دم و بازدم هستم.

این چه چیزی است که درون من خود به خودی نفس می‌کشد؟

این نفس کشیدن چیست؟

این نفس کِشنده کیست؟

این جریان خود به خودی چیست که به همراه من است؟

این چیست که اینجا حضور دارد و مشغول نفس کشیدن است؟

به نفس کشنده نزدیک شوید

به آن فکر نکنید

با آن باشید

بارها و بارها در طول روز متوجه‌اش باشید.

به نفس کِشنده نزدیک شوید.

نزدیک و نزدیک و نزدیکتر

«آرام بخوانید»

به جریان خود به خودیِ نَفَس هایت نگاه کن.

نفس کِشَنده کیست؟

نفس‌کشنده «هستندگی» است.

"هست"، همین نفس‌کشنده و نفس‌کشنده، همین "هست" است.

چیزی جز نفس‌کشنده در تمام عالم وجود ندارد،
تمام عالم همین نفس‌کشنده است.

همین نفس‌کشنده بود که در ابتدا تمام تو را پدیدار کرد.
تو؟...
بهتر میگویم:
همین نفس‌کشنده بود که خودش را پدیدار کرد.

این پدیدار شدگیِ صورت، دست، پا و ... از جانب همین نفس کشنده بود.

صورت و دست و پا صرفا برچسبهایی ذهنی- کلامی هستند بر آنچه که "هست".

این دست، پا و صورت همان نفس‌کشنده است.
همان است که می‌بیند، می‌شنود، راه می‌رود.

نفس‌کشنده همینطور همانی است که زمین را به دور خورشید میگرداند.
همان است که خورشید است و در آن میدرخشد.

نفس‌کشنده است که در اتمها میدرخشد.

نفس‌کشنده مقدم بر نفسها، مقدم بر این دست و پا و صورت است.

نفس‌کشنده همان پروانه است، پرواز است،
در آبها شنا میکند و در علفزارها میدود.

همان غم و شادی است،
شیرینی و تلخی است.

تمام نامها نام او و تمام تعریفها تعریف اوست.

نفس‌کشنده را ببین.
به آن نزدیک شو
در آن محو شو،
نفس‌کشنده نزدیک است.
نزدیکتر است.
«خودِ تویی»
که
"ما از رگ گردن به تو نزدیکتریم."

چه نفس‌کشنده بنامی‌اش، چه جریان خود به خودی حیات،
چه خدا یا آگاهی
فقط همان است که هست.

به جریان خود به خودیِ نفسهایت نگاه کن.

به خودت نگاه کن.


#مسیرمستقیم

سپاس از حضور و همراهی دوست عزیزی که متن بالا را اینگونه دلنشین تهیه کردند و با ما به اشتراک گذاشتند.🙏🌸

"جهان انسان شد و انسان جهانی
از این پاکیزه‌تر نبوَد بیانی

چو نیکو بنگری در اصلِ این کار
هم او بیننده، هم دیده است و دیدار"
شیخ محمود #شبستری

* دوستان عزیزم برای چند روزی در خدمت شما نخواهم بود.

هرآنچه پدیدار می‌شود روزی هم ناپدید خواهد شد. در جهان فرم‌ها ثبات و دوامی وجود ندارد.
اما آن آگاهی تغییرناپذیر که تمام فرم‌ها در آن پدیدار می‌شوند هرگز به هیچ طریقی نابود و دگرگون نشده و چیزی از آن کاسته نمی‌شود.
اگر یاد بگیری که آن آگاهی باشی متوجه می‌شوی که چیزی نمی‌تواند تو را نابود کرده یا تأثیری رویت بگذارد.
این بی‌خبری و ناآگاهی است که باعث می‌شود تا ما نگران نابودی این جسم باشیم.
اگر سلامتی‌ات را درگرو سلامت این جسم بگذاری مدام در نگرانی و رنج خواهی بود.
هنگامی‌که از طریق تجربه مستقیم بدانید که شما آن خویش هستید، آنگاه متوجه می‌شوید که هیچ تولد و مرگی وجود ندارد.
متوجه می‌شوید که شما نامیرا و جاودان هستید.
به ادراک حقیقت خویش گاهی وضعیت جاودانگی نیز میگویند چراکه آن هرگز به پایان نمی‌رسد، هرگز نابود نشده یا حتی تغیری نمی‌کند.
اگر توجهتان را روی خویش نگه دارید آنگاه می‌توانید به این جاودانگی برسید.
اگر به آن دست یابید، در آن حالت غایی وجود، متوجه می‌شوید که هیچ تولد و مرگ و خواسته و ترس و نگرانی و ذهن و دنیایی وجود ندارد.

#آنامالای سوامی

Everything that appears will one day disappear.
There is no permanence in the world of forms.
But that unchangeable consciousness in which all forms appear can never be diminished, destroyed or altered in any way.
If you learn to be that consciousness you come to understand that nothing can touch or destroy you. …
Ignorance causes us to worry about the possible destruction of the body.
If you make your well-being dependent on the well-being of the body, you will always be worrying and suffering.
When you know, from direct experience, that you are the Self, you realize that there is no birth and death.
You realize that you are deathless and immortal.
Self-realization is sometimes called the immortal state because it never ends and because it is never destroyed or even altered.
If you keep your attention on the Self you can attain this immortality.
If you attain it, in that ultimate state of being you will find that there is no birth, no death, no desires, no fears, no worries, no mind and no world.

- Living by the Words of Bhagavan, p. 294