نَفَس کِشَنده را پیدا کن - #مسیرمستقیم

این افکار که چیزی دارد برای «تو» اتفاق می‌افتد، و اینکه «چیزها درنهایت بهبود پیدا خواهند کرد»، و اینکه «زندگی بهتر خواهد شد» و اینکه درنهایت «تو» آن خوشبختی پایدار را خواهی یافت – همه باید از بین بروند.
تمام این فکرها باید از بین بروند. در سکوتِ درون تفحص کن که چگونه از این افکار خلاص شوی، و سپس هنگامی‌که فرد کاملاً تسلیم آن سکوت شد، پاسخ می‌رسد.
#رابرت_آدامز


The thought that 'something' is happening 'to you', that 'things will eventually improve', that 'life will get better' and that ‘you’ will ‘find lasting happiness’ - all have to go. All those thoughts have to go. Enquire within of your inner silence how to be rid of these thoughts, and the answer will come, once one has fully surrendered to that Silence.
#RobertAdams

خودت را به یاد بیاور

در این لحظه چه چیزی درون من مشغول نفس کشیدن است؟
به نفس کشیدنت آگاه باش. آیا این شخص (علی، مریم، سارا، ...) نفس می‌کشد یا نفس کشیدن به‌طور خود‌به‌خودی اتفاق میفتد؟

به دست‌وپایت نگاه کن، آیا این‌ها دست و پای این –شخص- هستند یا به طریقی که این شخص نمی‌داند به‌طور خودبه‌خودی فقط وجود دارند؟

متوجه‌ی دیدن یا نگاه کردن باش. آیا این شخص با فعالیت‌های ویژه و پیچیده‌ای عمل دیدن را انجام می‌دهد یا دیدن، شنیدن، بوییدن و ... خودبه‌خودی اتفاق میفتد؟
همین‌طور راه رفتن، حرف زدن و ...
این صدایی که از حنجره بیرون می‌آید از کجاست؟ فرایند تولید صدا از کجاست؟ آیا این شخص از ماهیت و ذات و خلق این صدا آگاه است یا صدا هم به‌طور خودبه‌خودی مثل نفس کشیدن فقط اتفاق میفتد؟
ضربان قلبت چطور؟
این چیزی که در آینه می‌بینم چطور؟

از این چیزی که گمان می‌کنی هستی "تماماً" خالی شو تا متوجه‌ی آن چیزی که حقیقتاً هستی بشوی. حقیقت تو همان هشیاری‌ای است که یک تک‌سلول را تبدیل به چیزی کرد که هم‌اکنون مشغول خواندن این متن است.
خودت را به یاد بیاور.

"تو یکی تو نیستی ای خوش رفیق
بلکه گردونی ودریای عمیق"
#مولانا

#مسیرمستقیم

تو کیستی؟ - #آلن_واتس
(این ویدئو حاوی نکات بسیار کلیدی و مهمی است)

*تنفس، ضربان قلب، فعالیت غدد، گوارش، شکل‌گیری استخوان‌ها، گردش خون،
چه چیزی است که این‌ها را پیش میبرد؟
تمام این‌ها یک فرایند پیوسته و هماهنگ با تمام هستی است.
اگر متوجه بشوی که در حقیقت این تو هستی که خونت را به گردش در میاوری آنگاه در همان لحظه متوجه می‌شوی که این تو هستی که خورشید را می‌درخشانی.
تو خودِ زندگی هستی.
و چیزی جز زندگی وجود ندارد.
جنگ و نزاعِ موجوداتِ ریزِ درونِ بدنِ شما در سطح خودشان به‌عنوان عدم هماهنگی و نزاع دیده می‌شود اما در سطحی بالاتر عین هارمونی و هماهنگی است و منجر به سلامتی شما می‌شود.
همه‌چیز در این عالم در عین هماهنگی و هارمونی پیش می‌رود.

ای درویش جمله خلقِ عالم همه روز در خیال و پندارند که مگر وجودی دارند و بکاری مشغولند و طلب مقصودی می‌کنند و نمی‌دانند که:

"به‌جز خدایتعالى هیچ‌چیز و هیچ‌کس را وجود نیست و نبوده و نخواهد بود، خدایست که موجود است و همیشه بوده است و خواهد بود."

اگر فهم نکردی روشنتر بگویم:

بدانکه اگر کسی از موم صد چیز بسازد بضرورت صد شکل و صد اسم پدید آید و در هر شکلی چندین اسامی دیگر باشد. اما عاقل داند که بغیر از موم چیز دیگری موجود نیست و اینجمله اسامی که پیدا آمده، اسامی موم است. که این فقط موم بود که بجهات مختلف و باضافات و اعتبارات آمده است.
"با خودی کفر و بیخودی دین است
هرچه گفتیم مغز آن این است"

از کتاب کشف الحقایق - عزیزالدین نسفی

من کیستم؟

دوستانی که مطالب را به‌طور پیاپی پیگیری می‌کنند: این ویدئو را صرفاً به‌عنوان یک مستند درنظر نگیرید بلکه آن را مطلبی برای مراقبه بدانید. روی سؤالاتی که مطرح می‌شود تعمق کنید و با آنها بمانید.

فرایندی را باهم بررسی می‌کنیم

ماجرا را پیش از تولد پی می‌گیریم، عملی صورت گرفت و از میان میلیون‌ها سلول اسپرم یک اسپرم بطور خودبه‌خود مسیرش به سمت تخمک را ره‌گیری کرده و به آن می‌رسد.

سؤال: این اسپرم با چه نیرو یا شعوری مسیرش را به‌سوی تخمک ره‌گیری می‌کند؟

"همان نیرو" هنگامی‌که اسپرم وارد تخمک شد عمل لقاح را شروع کرده و در این هنگام تقسیم سلولی به‌سرعت آغازشده و جنین اولیه شکل می‌گیرد دقت کنید که تمام فرایند توسط «همان نیرو» هدایت می‌شود.

در متون علمی این‌گونه آمده است که جنین در هفته پنجم یعنی هنگامی‌که اندازه آن تنها در حد یک‌دانه کنجد است یعنی فقط دو میلی‌متر، قلب و سیستم گردش خونش شروع به شکل‌گیری کرده و قلب شروع به تپیدن می‌کند. در هفته بعد صورتش شکل می‌گیرد و جوانه‌هایی در دو طرفش ایجاد شده که بعداً تبدیل به دست‌وپا می‌شود.

دست، پا، صورت و تمام این بدن همان نیروست که به این فرم درمی‌آید.

"همان نیرو" هم‌اکنون مشغول خواندن این متن است. چشم داشتن و دیدن عمل اوست. همین‌طور گوش داشتن و شنیدن و ...

همه همچنان «همان» است. همان آگاهی و همان شعور. وقتی قدم می‌زنید پا داشتن و عملِ راه رفتن نیز همان است. تارهای صوتی و حرف زدن و صدا داشتن هم چیزی جز او نیست همه را همان نیرو پیش می‌برد.

چه کسی/چیزی هم‌اکنون مشغول نفس کشیدن است؟

فکر کردن، استنتاج کردن و مغز داشتن نیز عملی است همانند نفس کشیدن و شش داشتن که همه همچنان همان است.

همین‌طور که این مطلب را می‌خوانید کمی تعمق کنید که پس این من (اسم و فامیل خودتان را نام ببرید) کجای این ماجرا قرار دارد؟؟؟

هنگامی‌که آن نیرو که همه‌چیز خودش است خودش را با مشتی تصویر که حتی همان‌ها هم خودش هستند هم هویت کند محدود شده و ظاهراً شخص مجزایی به‌عنوان این «شخص» (علی، مریم، سارا، رضا، ...) به وجود می‌آید.
هنگامی‌که عامل توجه از این شرطی شدگی برداشته شود آگاهی به خودش آگاه شده و آگاه می‌شود که چیزی جز خودش وجود ندارد.

همیشه این همان است که فقط "هست"

فقط همان است که "هست"

در همه‌جا

درخت، گل، پرنده، میمون، سیب، اقیانوس، ماهی، میز، صندلی، سیارات و ستارگان و کیهان و انسان. اسم‌ها را که از این‌ها خالی کنی فقط همان است که "هست"

آن «هست»

فرمی که خودش است را به خودش گرفته

فرم را رها می‌کند و

همچنان «هست»

«هست»

#مسیرمستقیم

سؤال: در خصوص این ویدئو آیا این من هستم که این فرایند بهبود و التیام زخم را پیش می‌برم یا نیروی زندگی است؟
جواب: اگر مرجع "من" در جمله بالا اشاره به من-شخص دارد باید بدانید که نه‌تنها این من-شخص نمی‌تواند عملی انجام دهد بلکه حتی هیچ موجودیت مستقلی نیز ندارد، من-شخص صرفاً چیزی است به تصور درآمده. مرجع حقیقی "من" همان نیروی حیات یا آگاهی یا هر برهمن یا ... است و در این صورت هیچ تمایزی بین "من" و "نیروی زندگی" وجود ندارد.

سؤال: پس چرا من نمی‌توانم دردهای عمیق‌تری مثل سرطان یا دردهای پیچیده‌تر را مثل این زخم درمان کنم و برای آنها حتماً به کمک‌های علمی و پزشکی نیازمندم؟ آیا این نشان‌دهنده این نیست که ذهن انسان بهتر از این نیروی حیات عمل می‌کند؟

جواب: به این جمله دقت کنید: از #رامانا ماهارشی پرسیدند چیزهایی که شما میگویید درست اما ما نمی‌توانیم منکر پیشرفت‌های انسان شویم. جواب رامانا این بود: پیشرفت‌های چه کسی؟

"این اوست که در تمامی عالم،
در تمام حالات هستی،
در تمام فرم‌ها وجود دارد.

تمام نام‌ها، نام اوست.
تمام شکل‌ها، شکل اوست.
تمام صفات و حالات هستی حقیقتاً از آنِ اوست."
#آناندامایی ما

سؤال: من چطور متوجه این "من" حقیقی خواهم شد؟
جواب: زمانی که تمرکز شدید توجه از محتویات خودش (تصاویر، خاطرات، افکار، احساسات،...) برداشته شود.
عامل توجه یا آگاهی به دلیل تمرکز بیش‌ازحد بر محتویات خودش، حقیقت خودش که مقدم بر این محتواست و کاملاً مستقل از آن‌هاست را فراموش کرده و به دلیل این فراموشی، از مجموع محتوای خودش تصویری از من-شخص را متصور شده و خودش را همان می‌پندارد. همچون آسمانی که به دلیل تمرکز بیش‌ازحد بر ابرها، گستردگی خودش را فراموش کرده و خودش را ابرهایی محدود و دائم التغیر می‌پندارد.
هنگامی‌که از طریق ادراک هرچه عمیق‌تر، این تمرکز شدید بر محتوا، کمتر و کمرنگ‌تر شد آن آسمان درخشان گسترده‌ای که پیش‌ازاین هم حی و حاضر بود اما به دلیل ابرهای هم‌هویت‌شدگی ظاهراً پنهان شده بود نمایان خواهد شد و این همان "من" حقیقی است. همان زندگی است.

هنگامی‌که به چیزها نگاه می‌کنید
آن "حقیقت مطلق" است که می‌بینید
اما اینطور تصور می‌کنید که مشغول دیدن یک ابر یا یک درخت هستید.

این نسبت دادن اسم‌ها و فرم‌ها به آن چیزی که از اساس بی‌نام و بی فرم است را متوقف کن.
#نیسارگاداتا ماهاراج

When you look at anything,
it is the ultimate you see,
but you imagine that you see a cloud or a tree.

Stop attributing names and shapes to the essentially nameless and formless.
Guru #Nisargadatta Maharaj
Excerpt from: I AM THAT

لقاح
* همانطور که پیش از این اشاره شد این مطالب را صرفا به عنوان یک مستند نبینید بلکه مراقبه‌گون روی آنها تعمق کرده و با آنها بمانید.

"نگاه کن"

ببین که چگونه از هیچ شکل می‌گیرد و پدیدار می‌شود،
"هست" می‌شود.

از کجا می‌آید؟

رنگ،
لطافت،
زیبایی،
نور،
«چون شعبده‌ای ناگهان از نیست، هست میشود»
......
این بار به خودت نگاه کن
دست و پا و صورتی که همچون این برگها و گلها ناگهان از نیست، هست شده.

حالا آیا این تویی؟
کدام تو؟
علی؟ مریم؟ امیر؟ فاطمه؟
این اسم‌ها مطلقاً تو نیستی.
تو همین شعبده‌ی حضوری،
همین شکوهی،
همین حیرتی.
همین حضور و شکوه و حیرت است که دست و پا و صورت دارد
همان است که نفس می‌کشد و در رگ‌ها جاری است و در قلب میتپد

تو همانی
همان
"آن"

نگاه کن
لطفاً
"نگاه کن"

#مسیرمستقیم