#خراز در کتاب الصفا که مستقیماً درباره‌ی مفهوم قرب است به واپسین مرحله‌ی قرب با تفصیل بیشتری می‌پردازد. او بحث خود را با دسته‌بندی چهارگانه‌ای از انسان‌ها بر اساس پاسخ ایشان به ندای خداوند معرفی می‌کند.
نخستین دسته کسانی‌اند که این جهان را بر جهان دیگر برمی‌گزینند؛ ایشان از این زندگانی با حال پشیمانی جدا می‌شوند.
دسته‌ی دوم، کسانی‌اند که اوامر و نواهی الهی را مراعات می‌کنند اما ازآنجاکه به‌شدت به پاداش‌هایِ موعودِ اطاعت چشم دوخته‌اند از خداوند محجوب می‌مانند و نمی‌توانند با او عشق‌بازی آغاز کنند.
سومین دسته، افرادی مخلص‌اند که جان‌هایشان را به‌سوی خدا سوق می‌دهند و خداوند در عوض، ایشان را از موهبت يقين برخوردار می‌کند. باوجوداین، ایشان به مقاماتِ طریق مشغول می‌مانند و ازاین‌رو از حق محجوب و منحرف می‌شوند.
فقط گروه چهارم به قرب حقیقی به خداوند نائل می‌شوند. قرب الى الله حالی بغرنج است، زیرا چنانچه به‌تصریح در قرآن بیان‌شده، تجلی مستقیم خداوند ویرانگر است؛ در آن آیه، خداوند در پاسخ به موسی که دیدار خداوند را در خواسته است، خود را بر کوه متجلی می‌کند و کوه ریزریز و نابود می‌شود. از همین روست که خداوند به اولیای خود مستقیم نظر نمی‌کند بلکه دیده‌اش را در حجابی فرو می‌پیچد تا ایشان را از نابودی کامل نگاه دارد حال، برخی که از موهبت قرب بهره می‌برند هنوز از شناخت این مزیت برخوردار نشده‌اند و از ثمرات این نعمت از پسِ حجاب «مقامات» بهره‌مند میشوند.
درحالی‌که دیگران، یعنی قوی‌ترین افراد، فراسوی مقامات و فراسوی طریق به پیش می‌روند و به تعبیری، در «شور» یا به بیان بهتر، در «هستی ناب» (وجد، وجد در عربی به معنای بودن یا وجود داشتن است) فرو می‌روند. در جایی که «مقربون» از فهم استوار و علم ناب به قرب إلى الله برخوردار می‌شوند، این حال وجدناک حال «یافت» نیز هست (وَجَدَ همچنین به معنای یافتن است). میان این اهل وجد و خداوند، باب تا ابد باز است و «مقربان» در حیرت و دهشت مدام، که به سبب هجوم جلال الله پدید آمده، باقی می‌مانند. ایشان که نیروی فراگیرِ قرب الى الله به خود نابینایشان کرده، خودآگاهی را سربه‌سر از دست می‌نهند:
«و اگر از یکی از اینان بپرسند: «چه می‌خواهی؟» می‌گوید: «خدا» و اگر از او بپرسند: «چه میگویی؟» می‌گوید: «خدا»؛ اگر از او بپرسند: «چه می‌دانی؟» می‌گوید: «خدا» و اگر حواس او را قدرت سخن گفتن بود، می‌گفتند: «خدا» زیرا اعضا و مفاصل و جوارح او پر از نور خداست. جز خدا چیزی نمی‌شناسد و علم او همه از خداست؛ پس او از خداست در دست خداست، برای خداست و با خداست؛ حسب و نسب خود را گم کرده است. اگر از او بپرسند: «که‌ای تو؟» از شدت غلبه‌ی قدرت خدا بر او، حتی نمی‌تواند بگوید «من». این است حقیقت وجد؛ و چون به ‌غایت قرب برسد حتی دیگر نمی‌تواند بگوید خدا.»

از متن کتاب تصوف روزگار تکوین
نویسنده: احمد ت قرا مصطفی
ترجمه: اشکان بحرانی

کتاب الصفا (الصفات) ابوسعید خراز
پل نویا
ترجمه: اسماعیل سعادت

این اوست که در تمام عالم، در تمام حالات هستی، در تمام فرم‌ها وجود دارد.
تمام نام‌ها، نام اوست.
تمام شکل‌ها، شکل اوست.
تمام صفات و حالات هستی حقیقتاً از آنِ اوست.
اگر کسی به دنبال آن جاودانِ لایزال است جستجوی آن در هرکسی و هر چیزی مفید است. جستجوی حقیقت ، مأموریت انسان است تا بتواند به‌سوی جاودانگی پیش رود.
تو خودت آن خویش آشکار و مبرهنی. جستجو و یافتن، تمامش درون خودت است.
#آناندامایی ما

In the whole universe, in all states of being, in all forms is He. All Names are His names. All shapes His shapes, all qualities and all modes of existence are truly His.
If one is to attain the Eternal, it is helpful to look for that in everyone and everything. The search after Truth is man's duty so that he may advance towards Immortality.
You are yourself the self-evident atma: seeking and finding is all in you.
#Anandamayi Ma

‌
رسن

ما، «از بد حادثه»، گرفتاران چاه فکر شده‌ایم. برای ما طنابی و رسنی از مجموعه اشارات و آموزه‌ها انداخته‌اند. ما اهمیت نمی‌دهیم و سعی می‌کنیم به حیلت و تلاش و تقلای ذهن خودمان از این چاه «من» درآییم. و نمی‌شود که نمی‌شود.

تا اینکه استیصال و بی‌چاره‌گی را درک می‌کنیم و متوجه می‌شویم راه رهایی، طناب یاری آزادگان را پذیرفتن و گرفتن است. نکته اینجاست: این خود فرد است که باید اشاره را به کار ببرد. اشاره و آموزش به خودی خود کار نمی‌کند. تا فرد آن را به کار نگیرد، آن اشاره فایدت خود را جاری نمی‌کند.

سبک زندگی سالم آن رسن است. سبک زندگیِ شامل: معرفت نفس، سحرخیزی، نه گفتن به لذت‌ها و تنبلی‌ها، ورزش، تغذیه مناسب، مراقبه، نیایش، شکرگزاری، ارتباط با طبیعت و حیوانات، مطالعه، تفریح، کار داوطلبانهٔ بدون مزد.

اگر انسان منتظر بماند تا کسی او را نجات دهد، تا ابد در این چاه خواهد ماند.

روبها! آمد رسن، در زن دو دست
از رسن غافل مشو بیگه شدست

حمد لله کاین رسن آویختند
فضل و رحمت را به هم آمیختند

تا ببینی عالم جان جدید
عالم بس آشکار ناپدید

پس هماره روی معشوقه نگر
این به دست توست، بشنو ای پدر!

@Panevisdotcom

پرسشگر: به نظر می‌رسد که زمان زیادی برای ادراک خویش لازم است، درواقع زندگی‌های زیادی برای این کار لازم است. ادراک حقیقت خویش برای من همیشه رویدادی در آینده دور است.
#آنامالای سوامی: شما برای ادراک خویش به صدها دوره زندگی نیاز ندارید. درواقع شما مطلقاً به هیچ زمانی نیاز ندارید. باور شما به زمان یکی از همان چیزهایی است که شما را در اسارت نگه‌داشته است.
زمان یکی از ویژگی‌های ذهن است. این‌گونه نیست که رهایی پس از یک دوره زمانی به وجود بیاید چون در خویش هیچ زمانی وجود ندارد.
رهایی هنگامی می‌آید که شما کاملاً درک کنید و تجربه کنید که اصلاً کسی وجود ندارد که نیاز به رهایی داشته باشد.
آن ادراک و آن تجربه فقط وقتی به وجود می‌آید که ذهن و باورهای درونی‌اش درباره زمان از کار بیفتد. اگر درباره زمان فکر کنی و نگران این باشی که چه مدت طول می‌کشد تا به ادراک خویش نائل شوی، در این صورت توجه‌ات روی ذهن خواهد ماند و نه روی خویش. شما فقط زمانی می‌توانید پیشرفت کنید که ذهن به سمت خویش باشد.

CONVERSATIONS WITH #ANNAMALAI SWAMI
NO TIME AT ALL
Q: It seems that so much time is needed to realize the Self; many lifetimes in fact. For me, realization always seems to be an event in the distant future.
AS: You don’t need hundreds of lives to realize the Self. In fact, you don’t need any time at all. Your idea of time is one of the things that is holding you in bondage.
Time is one of the properties of the mind. Liberation does not come after a period of time because there is no time in the Self. Liberation comes when you fully understand and experience there is no one who needs liberation.
That understanding and that experience only arise when the mind and its inbuilt ideas of time cease to function. If you think about time and start to worry about how much longer it will be before you realize the Self, your attention will be on the mind and not on the Self. You can only make progress while the mind is on the Self.
Living by the Words of Bhagavan, p. 288

"شخصی وجود ندارد که نیاز به رهایی داشته باشد"

مختصری درباره موضوع شخص یا ایگو و خویش یا آگاهی

مطالب مرتبط:

لقاح


«کشف کنید که این من کاذب از کجا برمیخیزد»

کتاب داستانِ «هرآنچه میبینم بخشی از من است»
کتابی از: Chara M. Curtis

این کتاب با عنوان «من در هر آنچه می بینم هستم» توسط خانم گیتی خوشدل ترجمه شده است.

نادوگانگی (وحدت) چیست؟

در گفتگویی با #روپرت_اسپایرا و سوامی #سارواپریاناندا

مطالب مرتبط:

نادوگانگی چیست؟ #پال_اسمیت

نادوگانگی - سوامی #سارواپریاناندا

بر روی صفحه‌نمایش گاهی اقیانوسی عظیم با امواجی بی‌پایان می‌بینید که ناپدید می‌شوند.
همین‌طور گاهی روی آن، آتشی می‌بینید که به همه‌جا گسترده شده و سپس آن‌هم ناپدید می‌شود.
صفحه‌نمایش در هر دو مورد آنجاست.
آیا صفحه‌نمایش با آن آب، خیس یا با آن آتش، سوخت؟
چیزی روی آن صفحه تأثیر نگذاشت.
درست به همین طریق اتفاقاتی که در طی وضعیت‌های بیداری، خواب دیدن و یا خواب عمیق پیش می‌آید مطلقاً روی شما اثری نخواهند گذاشت و شما همان خویش خودتان باقی خواهید ماند.
سری #رامانا ماهارشی


On the screen, you sometimes see a huge ocean with endless waves that disappears.
Another time, you see fire spreading all around; that too disappears.
The screen is there on both the occasions. Did the screen get wet with the water or did it get burned by the fire? Nothing affected the screen.
in the same way the things that happen during the wakeful, dream and sleep states do not affect you at all; you remain your own Self.
Sri #Ramana Maharas
-Letters from Sri Rammasasaman. 183

به آن درختانی بنگر که به پرندگان اجازه می‌دهند تا بر شاخه‌هایشان بنشینند و سپس پرواز کنند و دور شوند بدون اینکه آن‌ها را دعوت به ماندن یا منع از رفتن کنند.
اگر قلبت چنین باشد آنگاه در نزدیکی «آن راه» خواهی بود.
-گفتاری مشهور در ذن


بگذار تا آنچه می‌آید، بیاید و آنچه می‌رود، برود. ببین که چه چیز باقی می‌ماند.
-باگوان #رامانا ماهارشی

Consider the trees which allow the birds to perch and fly away without either inviting them to stay or desiring them never to depart. If your heart can be like this, you will be near to the way.
~Zen Saying

Let come what comes, let go what goes. See what remains. #Ramana Maharshi

علت اینکه مردم هرگز راضی نمی‌شوند و همیشه چیزهای بیشتری می‌خواهند این است که حتی اگر تمام دنیا را بدست آورند و در اختیار داشته باشند، همه‌ی آن چیزها در قیاس با خویش خودشان که ابدی و بی‌نهایت است، ناچیز است. هر چیزی که کمتر از ابدیت و بی‌نهایت باشد هرگز نمی‌تواند برای مدت زیادی شما را راضی و خرسند نگه دارد زیرا آن مخالفِ ماهیت حقیقی شماست. تو آگاهی نامحدودی پس خودت را با سپردن قلبت به سایه‌ها محدود نکن. تمام چیزها می‌آیند و می‌روند درحالی‌که تو همیشه حاضری. فقط ادراک حقیقت خویش است که منشأ سعادت و شادمانیِ ماندگار است.
باگوان #رامانا ماهارشی

"The reason why people never get enough and always want more of anything is because even if you gain and possess the whole world, it is still less than your own self, which is eternal and infinite. Anything that is less than eternity and infinity can and will never satisfy you for long because it's against your true nature. You are unlimited consciousness, so don't limit yourself by giving your heart to shadows, all the things that come and go - while you are really ever-present. Only self-realization is the source of lasting happiness."
#Ramana Maharshi

ذهن چیزی جز فکر "من" نیست.
افکار به خاطر "فکرکننده" برمی‌خیزند.
فکرکننده ایگو است که اگر جستجو شود خود به خود از بین خواهد رفت.
باگوان #رامانا ماهارشی

The mind is nothing but the thought “I.”
Thoughts arise because of the thinker.
The thinker is the ego, which if sought will automatically vanish.
#Ramana Maharshi

این ملاقات با دو نفر به پایان نخواهد رسید.
این ماجرا شبیه داستان گوسفندی است که در آرزوی دیدار یک شیر بود.
تو مطمئنا پایان داستان را میدانی.
فقط یکی باقی خواهد ماند.
#موجی

This meeting will not end in two. A sheep had a dream of meeting a lion. You know what the result is. There will only be One left.
#Mooji

چطور بر حملات ذهن غلبه کنیم؟ - #موجی
تمرین مشاهده‌گری

ما برای رهایی از رنج همه‌چیز را امتحان کردیم. برای رهایی از رنج همه‌جا رفتیم. برای رهایی از آن هر چیزی خریدیم. هر چیزی خوردیم.
سرانجام هنگامی‌که فرد به‌اندازه کافی تلاش کرد، احتمالی از بلوغ معنوی به وجود می‌آید، در اینجا فرد تلاش بیهوده برای رهایی از رنج را رها کرده و به‌جای آن، واقعاً آن را تجربه می‌کند. در آن لحظه‌ی مهم، آن چیزی که فراسوی رنج است ادراک می‌شود، همان چیزی که رنج هیچ تأثیری روی آن ندارد. این ادراک حقیقت فرد است.

#گنگاجی

“We have tried everything to get rid of suffering. We have gone everywhere to get rid of suffering. We have bought everything to get rid of it. We have ingested everything to get rid of it. Finally, when one has tried enough, there arises the possibility of spiritual maturity with the willingness to stop the futile attempt to get rid of it and, instead, to actually experience suffering. In that momentous instant, there is the realization of that which is beyond suffering, of that which is untouched by suffering. There is the realization of who one truly is."
#GANGAJI

با حل کردن یک مشکل ذهنی، مشکلات جدیدی به وجود خواهند آمد. زمانی که یک برگ را جدا می‌کنید چهار برگ جدید جوانه می‌زنند. فقط با از بین بردن ریشه درخت است که می‌توانید مانع رشد برگ‌ها شوید.
#رامانا ماهارشی


شرحی بر عکس:
در عکس‌های پیشین جای مستطیلِ خالی این جمله نوشته شده بود:
"احساس تنهایی می‌کنم"
همین‌طور که می‌بینید همسو با این جمله از رامانا ماهارشی در این عکس، این شخص اقدام به رفع این به‌اصطلاح مشکل خودش کرد و حالا دیگر تنها نیست اما با رفع این مشکل مجموعه‌ای از مشکلات جدید به وجود آمدند.

تا زمانی که این هم هویت شدگی شدید با این ایگو یا من ذهنی یا این شخصِ "بتصور درآمده" یا "به خیال درآمده" - که خودش فقط مجموعه‌ای از تصاویر و افکار و احساسات و خاطرات است - وجود داشته باشد هرگونه حل‌وفصل کردن مستطیل‌های سیاه، مطلقاً کاری از پیش نخواهد برد.
محو مستطیل‌ها منجر به رهایی نخواهد شد محو دایره قرمز چرا.

«آن نفسی که باخودی همچو خزان فسرده‌ای
وآن نفسی که بیخودی دِی چو بهار آیدت»
#مولانا

By solving one mind-created problem you only create new ones. When you cut off one leaf, four new ones sprout out. Only by killing the root of the tree, can you prevent the leaves from growing.
#Ramana Maharshi