آدرس صفحه اینستاگرام:

https://instagram.com/direct.path

آن آگاهی که تمام انسان‌ها و حیوانات با آن از چیزها آگاهند، همان آگاهی‌ای است که تو هم‌اکنون با آن از این کلمات آگاهی.
با انسان‌ها و حیوانات طوری رفتار کن که گویا آن‌ها خود تو هستند.
#روپرت اسپایرا

"The Awareness with which all people and animals are aware of anything is the very same Awareness with which you are aware of these words right now.
Treat people and animals as such, that is, as your very own self."
#Rupert Spira

پرسشگر: فکر می‌کنم تازه دارم می‌فهمم که «من هستم» یعنی چی.به نظر می‌رسد که آن چیزی فراسوی بدن و ذهن و آگاهی از بدن است. من فکر می‌کنم که ما به‌این‌علت به‌طور خودبه‌خود با «من هستم» در ارتباط نیستیم چون احساس می‌کنیم که آشنایی آگاهانه‌ای با آن نداریم. ما عادت کرده‌ایم که «توجهمان» را به‌جای بردن به درون به بیرون ببریم. ما به مردم و چیزها فکر می‌کنیم فقط به این دلیل که به آن‌ها وابسته شده‌ایم. دارم به این فکر می‌کنم که چقدر ترک این عادت‌ها سخت است.
آنامالای سوامی: بگذار تا ذهن به هرکجا که دوست دارد برود. نباید هیچ توجه ای به پرسه‌زنی‌هایش بکنی. فقط آن خویش باش و خود را درگیر فعالیت‌های ذهن نکن. اگر این نگرش را داشته باشی، فعالیت‌ها و پرسه‌زنی‌های ذهن کمتر و کمتر می‌شود.
ذهن تمام روز در حال پرسه زنی است چون تو با آن هم هویت شده‌ای و به تمام فعالیت‌هایش توجه می‌کنی. اگر می‌توانستی خودت را فقط به‌ عنوان آگاهی تثبیت کنی، دیگر افکار هیچ قدرتی برای حواس‌پرتی شما نداشتند.
وقتی هیچ علاقه‌ای به افکار نداشته باشی آن‌ها به‌محض ظهور ناپدید می‌شوند. یعنی به‌جای اینکه این افکار خودشان را به افکار دیگری بچسبانند که بعد منجر به تعداد بی‌شماری فکر و باور دیگر بشود، فقط برای یکی دو ثانیه ظاهر شده و سپس محو می‌شوند.
واساناهای* فرد منجر به ظهور افکار می‌شوند. هنگامی‌که آن‌ها برخاستند بارها و بارها خودشان را در زنجیرها و الگوهای منظم تکرار می‌کنند. اگر هر آرزو یا دل‌بستگی‌ای داشته باشی افکاری در خصوص آن‌ها به‌طور مدام در ذهن ظاهر می‌شوند. نباید با آن افکار بجنگی چون آن‌ها با توجه ای که بهشان می‌دهی قوی‌تر می‌شوند. اگر سعی کنی تا آن‌ها را سرکوب کنی با این کار فقط توجه بیشتری به آن‌ها می‌دهی و این یعنی تو با ذهن هم هویت شده‌ای.این روش هرگز جواب نمی‌دهد. تو فقط با بی‌علاقگی به افکار میتوانی جریانشان را متوقف کنی.
#آنامالای سوامی

*واسانا = عادات ذهنی (امیال نفسانی هم ترجمه شده)

CONVERSATIONS WITH #ANNAMALAI SWAMI
Q: I think that I am now beginning to grasp what the ‘I am' is. It seems that this is something behind the body, behind the mind, and behind the awareness of the body. I think that we don't automatically make a relationship with this 'I am' because we feel that we lack a conscious acquaintance with it. We are accustomed to direct our attention outwards rather than inwards. We think about people and things because we are attached to them and for no other reason. I am beginning to realize just how hard it is to give up this habit.
AS: Let the mind go wherever it wants to go. You don't have to pay any attention to all its wanderings. Just be the Self and don't concern yourself with the activities of the mind. If you take this attitude, the activities and wanderings of the mind will become less and less.
The mind only wanders around all day because you identify with it and pay attention to all its activities. If you could establish yourself as consciousness alone, thoughts would no longer have any power to distract you.
When you have no interest in thoughts they fade away as soon as they appear. Instead of attaching themselves to other thoughts, which then spin off countless other thoughts and ideas, they just appear for a second or two and then vanish.
One's vasanas make thoughts arise. Once they have arisen, they will repeat themselves in regular chains and patterns again and again. If you have any desires or attachments, thoughts about will be constantly appearing in the mind. You cannot fight them because they thrive on the attention you give them. If you try to suppress them, you can only do it by giving them attention. And that means you are identifying with the mind. This method never works. You can only stop the flow of thoughts by refusing to have any interest in it.
Living by the Words of Bhagavan, p. 348

ازش فاصله بگیر

در تمرین مشاهده گری افکار بیشتر این موضوع را بررسی خواهیم کرد.

«آنکه کرد او در رخ خوبانت دَنگ
نور خورشیدست از شیشهٔ سه رنگ»
*معنی بیت:
آن چیزی که تو را شیفته و مبهوت چیزها و افراد زیبا کرده، نور خورشید است که از شیشه رنگارنگ تافته است.

«شیشه‌های رنگ‌رنگ آن نور را
می‌نمایند این چنین رنگین بما»
*معنی بیت
این شیشه‌های رنگارنگ هستند که آن نور خورشید را این‌گونه رنگین به ما نشان می‌دهد.

«چون نماند شیشه‌های رنگ‌رنگ
نورِ بی‌رنگت کند آنگاه دنگ»
*معنی بیت
هرگاه شیشه‌های رنگارنگ کنار برود، نور بی‌رنگ خورشید مات و مبهوتت می‌کند.

«خوی کُن بی‌شیشه دیدن نور را
تا چو شیشه بشکند نبود عَمی»
*معنی بیت
عادت کن که نور را بدون شیشه مشاهده کنی، تا اگر احیاناً شیشه شکست کور نشوی.

#مولانا
مثنوی معنوی دفتر پنجم بیت ۹۸۸

معنی ابیات از شرح مثنوی کریم زمانی

به نور خورشیدی که از پنجره‌ای با شیشه‌های رنگی عبور می‌کند فکر کن. نور خورشید یکسان است اما همین‌که از پنجره‌ای با شیشه‌های رنگی عبور می‌کند به‌صورت رنگ‌های مختلف دیده می‌شود. بدن-ذهن شما آن پنجره است که باعث می‌شود نور هشیاری رنگارنگ ادراک شود؛ اما درنهایت «من هستم» شما همان «من هستم» من است. این تجلی وحدت است و نکته همین است.
#آدیاشانتی

“Think of the light of the sun flowing through a stained-glass window. All sunlight is the same, but is perceived as different colors as it is flows through the stained-glass window. Your body-mind is the window which colors how awareness is perceived. But ultimately your “I Am” is the same “I Am” as my “I Am.” That revelation is unity. And it’s already the case.”

#Adyashanti

یک صفحه‌نمایشِ عاری از رنگ ممکن است تمام رنگ‌ها را به خودش بگیرد و به‌این‌ترتیب به‌عنوان یک فرد، یک منظره یا یک ساختمان به نظر برسد اما در حقیقت آن صفحه هرگز تبدیل به هیچ‌کدام از این‌ها نمی‌شود. درست به همین صورت «من» یعنی نورِ آگاهیِ محض، درون خودم مرتعش شده و درنتیجه تمام این نام‌ها و فرم‌های به‌ظاهر محدود را به خودش می‌گیرد بدون اینکه درواقع هرگز تبدیل به یک عینیت محدود، خود یا دنیا شود.
#روپرت اسپایرا

A colourless screen may assume all colours and thus appear as a person, landscape or building, but never actually becomes any of these. Likewise, I, the light of pure Knowing, vibrate within Myself and, as a result, assume all apparently limited names and forms, without ever actually becoming a limited object, self or world.
#Rupert Spira

عارف خودش را آن خویش می‌بیند و روی آن خویش همانند پرده نمایش، تصاویر مختلف سینما یعنی آنچه دنیا نامیده می‌شود عبور می‌کنند. او تحت تأثیر این سایه‌هایی که روی سطح پرده نمایش ظاهر می‌شوند قرار نمی‌گیرد.
باگوان #رامانا ماهارشی

The jnani (sage) sees he is the Self, and it is on that Self as the screen that the various cinema-pictures of what is called the world pass. He remains unaffected by the shadows, which play on the surface of that screen.

'Day by Day with Bhagavan'

دنیا چیزی بیشتر از تجسم عینیت‌هایی که توسط پنج اندام حسی ادراک می‌شوند نیست. ازآنجاکه یک ذهن واحد از طریق این پنج اندام حسی دنیا را ادراک می‌کند پس دنیا چیزی جز ذهن نیست. آیا دنیایی جدا از ذهن وجود دارد؟

#رامانا ماهارشی

The world is nothing more than an embodiment of the objects perceived by the five sense organs. Since, through these five sense organs, a single mind perceives the world, the world is nothing but the mind. Apart from the mind is there the world?

Sri #Ramana Maharshi
Ulladu Narpadu verse 6

روزی که پدرشان فوت کردند مرگ پدر، ایشان* را متحیر کرد و در مورد آن تأمل می‌کردند درحالی‌که مادر و برادرانشان می‌گریستند. ایشان برای ساعت‌ها غرق در تفکر بودند و بعدازاینکه جسد سوزانده شد با تجزیه‌وتحلیل به این ادراک رسیدند که این «من» است که باعث می‌شود تا بدن ببیند، عمل کند، راه برود و بخورد. "من اکنون این«من » را می‌شناسم اما«منِ » پدرم بدن را ترک کرده است."
*منظور باگوان #رامانا ماهارشی است

On the day his father died he felt puzzled by death and pondered over it, whilst his mother and brothers wept. He thought for hours and after the corpse was cremated he got by analysis to the point of perceiving that it was the ‘I’ which makes the body to see, to run, to walk and to eat. ‘I now know this “I” but my father’s “I” has left the body.
By Paul Brunton and Venkataramiah Munagala from Conscious Immortality, p.68.

در این تصویر چه مبینید؟

جایی که فکر اول تمام می‌شود و فکر بعدی هنوز برنخاسته آن «آگاهی» است. آن رهایی است، آن جایگاه تو است منزلگاه توست. تو همیشه آنجایی، متوجهی؟
توجه و رویکردت را تغییر بده. به شکل نگاه نکن، به پس‌زمینه نگاه کن. اگر من یک ‌تخته‌سیاه بزرگ اندازه یک دیوار اینجا بگذارم و یک نقطه سفید روی آن بکشم و از شما بپرسم که چه می‌بینید؟ نود و نه درصد شما تخته‌سیاه را نمی‌بینید! (صدای خنده) و این‌طور میگویید که «من یک نقطه سفید می‌بینم.» یک چنین تخته‌سیاه بزرگی دیده نمی‌شود و فقط یک نقطه سفید که تقریباً هم نامریی است دیده می‌شود. چرا؟

چون این الگوی ثابت ذهن است. اینکه به نقش و فرم نگاه کند نه به تخته‌سیاه، اینکه به ابرها نگاه کند نه به آسمان، اینکه به افکار نگاه کند و نه به آگاهی.

تمام تعالیم همین است. همیشه به آگاهی نگاه کن*. همیشه به آگاهی نگاه کن و آگاه باش که این چیزی است که تو هستی. منزلگاه و جایگاه تو همین‌جاست، همین‌جا بمان. در اینجا کسی نمی‌تواند تو را متأثر کند. چه کسی می‌تواند وارد اینجایی که تو هستی بشود؟ حتی ذهنت هم نمی‌تواند واردش شود.
#پاپاجی

*منظور از نگاه کردن، چرخش توجه به سمت آگاهی است.

Where the first thought has left and the other is not arisen, that is Consciousness, that is Freedom, that is your own place, your own abode. You are always there, you see.

Shift attention, change the gestalt. Don't look at the figure, look at the background! If I put a big blackboard the size of a wall here and mark it with a white point and ask you, "What do you see?" Ninety-nine percent of you will not see the blackboard! (Laughs) You will say, "I see a little white spot." Such a big blackboard and its not seen, and only a little white spot, which is almost invisible is seen! Why? Because this is the fixed pattern of the mind. To look at the figure , not the blackboard, to look at the cloud , not at the sky; to look at the thought and not Consciousness.

That's all the teaching is. Always look to Consciousness. Always look to Consciousness and know this is what you are! This is your own place, your own abode, Stay Here. No one can touch you. Who can enter Here where you are? Even your mind cannot enter.

#Papaji

هر چیز که ظاهر می‌شود باید در چیزی یا بر روی چیزی ظاهر شود. امکان ندارد که فیلمی بدون صفحه‌نمایش وجود داشته باشد. امکان ندارد که کلماتِ یک رمان بدون یک صفحه‌ی سفید وجود داشته باشند. مکان ندارد که ابری بدون آسمان وجود داشته باشد. امکان ندارد که افکار بدونِ...
بدونِ چی؟
علاوه بر این اگر ما مشغول دیدن یک فیلم باشیم درواقع داریم صفحه‌نمایش را تجربه می‌کنیم. اگر مشغول خواندن یک رمان باشیم درواقع داریم صفحه را تجربه می‌کنیم. اگر ابرها را می‌بینیم، آسمان را تجربه می‌کنیم؛ بنابراین اگر افکارمان را تجربه می‌کنیم (که همه آن‌ها را تجربه کرده‌ایم) باید آن چیزی که آن‌ها بر روی آن ظاهر می‌شوند را تجربه کنیم.
آن چیست؟
و همان‌طور که صفحه‌نمایش از فیلم ساخته نشده، صفحه سفید از کلمات رمان ساخته نشده و آسمان از ابرها ساخته نشده پس هر چیزی که فکرها بر روی آن ظاهر می‌شوند نیز از جنس افکار ساخته نشده است.
همان‌طور که صفحه‌نمایش از کیفیت‌های محدودِ فیلم رها است، همان‌طور که صفحه‌ی سفید از کیفیت‌های محدودِ داستانِ رمان رها است و همان‌طور که آسمان از کیفیت‌های محدودِ ابرهایی که بر روی آن ظاهر می‌شوند رها است به همین ترتیب هر چیزی که افکار بر روی آن ظاهر می‌شوند نیز رها از محدودیت افکار است و بنابراین نامحدود است.
علاوه بر این تنها ماده اصلی موجود در فیلمِ محدود، صفحه‌نمایش نامحدود است. تنها ماده اصلی موجود در کلماتِ محدود، صفحه‌ی نامحدود است و تنها ماده اصلی موجود در ابرهای محدود، آسمانِ نامحدود است.
همین‌طور گفته می‌شود که صفحه‌نمایش، اصالت فیلم است، کاغذ، حقیقت و اصالت کلمات است و آسمان، حقیقت ابرها. فیلم، کلمات و ابرها، ظهوری موقت از حقیقتِ همیشه حاضرشان هستند.
به همین ترتیب تنها ماده اصلی موجود در افکارِ محدود، آن چیز نامحدودی است که افکار در آن ظاهر می‌شوند. این چیزِ نامحدود که افکارِ محدود بر روی آن ظاهر می‌شوند، حقیقت و اصالت آن است.
در رابطه با افکار، به این چیزِ نامحدود، آگاهی میگویند. آن حاضر و آگاه است.
یک فکرِ محدود، یک ظهور موقت از آن آگاهی نامحدود است. به‌عبارت‌دیگر، فکر از فکر ساخته نمی‌شود، فکر از آگاهی ساخته می‌شود.
یخ از یخ ساخته نمی‌شود بلکه از آب ساخته می‌شود. یخ اسم و فرمی موقت از آب همیشه حاضر است. آب اصالت یخ است. زمانی که یخ از یخ بودنش متوقف می‌شود تمام چیزی که از دست می‌دهد اسم و فرم موقتی‌اش است اما حقیقت و اصالت یخ یعنی آب از بین نمی‌رود. آن حاضر و موجود باقی می‌ماند تا اسم و فرم بعدی را به خود بگیرد.
بنابراین زمانی که یک فکر محو می‌شود ماهیتش یعنی آگاهی از بین نمی‌رود بلکه فقط یک اسم و فرم موقت را از دست می‌دهد و در دسترس باقی می‌ماند، آماده است تا اسم و فرم ظاهر بعدی‌اش را بگیرد.
#روپرت_اسپایرا

Whatever appears must appear IN something or ON something. It is not possible to have a movie without a screen. It’s not possible to have the words of a novel without a white page. It’s not possible to have a cloud without a sky. It’s not possible to have a thought without …
… without what? [Silence]
Moreover, if we are seeing the movie, we are by definition experiencing the screen. If we are reading a novel, we are by definition experiencing the page. If we are seeing the clouds, we are experiencing the sky. Therefore, if we are experiencing our thoughts (and each of us is experiencing our thoughts) we must, by definition, be experiencing whatever it is they appear In.
What is that? [Silence]
And just as the screen is not made out of the movie, the white paper is not made out the words of the novel, the sky is not made out of clouds, so whatever it is in which our thoughts appear is not itself made of thoughts.
Just as a screen is free of the limited qualities of the movie, just as the white page is free of the limited qualities of the story in the novel, just as the sky is free of the limited qualities of the clouds that appear in it, so whatever it is in which our thoughts appear ... is itself free of the limitations of thought …, and is, as such, unlimited.
Furthermore, the only substance present in the limited movie is the unlimited screen, the only substance present in the limited words is the unlimited paper, the only substance present in the limited clouds is the unlimited sky.
As such, the screen is said to be the Reality of the movie, the paper the Reality of the words, the sky the Reality of the clouds; that which is Real in them. The movie, the words, the clouds, are a temporary appearance of their ever-present Reality.
Likewise, the only substance present in limited thought is this unlimited something in which it appears. This unlimited something in which the limited thought appears is its Reality.
In relation to thought, this unlimited something is called Consciousness. It is Present and Knowing.
A limited thought is a temporary appearance of this unlimited Consciousness. In other words, thought is not made of thought; it is made of Consciousness.
Ice is not made out of ice, it is made out of water. The ice is a temporary name and form of the ever-present water. The water is its Reality. When ice ceases to be ice, all that is lost is a temporary name and form, but the Realty of the ice, the water, is not lost. It remains present and available, ready to assume the next name and form.

So, when a thought disappears, its Reality (Consciousness) doesn’t disappear. It simply loses a temporary name and form and remains available, ready to assume the name and form of the next appearance.
#Rupert_Spira

*این موضوع را در ارتباط با سه مطلب قبل درنظر بگیرید.

به‌جای توجه مدام به افکار، توجه را به فضای بین افکار آورده و خودتان را به‌عنوان آن فضا شناسایی کنید. توجه را از افکار به پس‌زمینه‌ی افکار که حقیقت شماست بیاورید.
در این تصویر حقیقت شما آن پس‌زمینه سفید است که افکار از درون آن بیرون آمده، شناسایی‌شده و محو می‌شوند. حقیقت شما این فضای خالی است نه افکاری که بی‌وقفه برمی‌خیزند.خودتان را درست شناسایی کنید.
شاید تمرین مشاهده گری که پس‌ازاین خواهد آمد در این خصوص مفید باشد.

#مسیر_مستقیم

The Cinematic Orchestra - Les ailes pourpres

#Music

شناسایی حقیقی و تمرین مشاهده‌گری
#مسیرمستقیم