جهانی از تخیلات خودت بر اساس خاطرات، خواسته‌ها و ترس‌ها فرافکنی کرده‌ای و خودت را در آن زندانی کرده‌ای.
طلسم را بشکن و رها شو.

#نیسارگاداتا

You have projected onto yourself a world of your own imagination, based on memories, on desires and fears, and you have imprisoned yourself in it.
Break the spell and be free.

#Nisargadatta

"خویش باعث درد و رنج نمی‌شود بلکه این ایگو (نفس) است که باعث درد و رنج است همان‌که می‌گوید «من این‌وآن هستم». وقتی ایگو تصمیم می‌گیرد تا «کسی» باشد درد و رنج آغاز می‌شود. وقتی‌که تو فقط «من» باشی، درد و رنجی وجود ندارد. همین‌که من تبدیل می‌شود به مایکل* درد شروع می‌شود. صبح از خواب بیدار می‌شوی، چه کسی از خواب بیدار می‌شود؟ مایکل از خواب بیدار می‌شود. همین اولین رایحه صبح مایکل را از خواب بیدار خواهد کرد. سپس تمام پدیده‌ها ظاهر می‌شوند و هم‌زمان درد و رنج نیز به همراه آن‌ها خواهد آمد. بگذار «من» به‌تنهایی باقی بماند و پس‌ازآن دیگر رنجی نخواهد ماند. درد و رنج همیشه در ارتباط با سایر چیزها و موقعیت‌های دیگری است که به گذشته تعلق دارند. درد و رنج با گذشته در ارتباط است."
#پاپاجی

*برای اشتباه نگرفتن معنی، اسم تیم را به مایکل تغییر دادم.

"The Self doesn’t cause suffering. It is the ego that causes suffering. ‘I am so and so.’ When the ego decides it is ‘someone’, suffering starts. When you are ‘I’ alone, there is no suffering. ‘I’ becomes ‘Tim’ and suffering begins. You wake up in the morning. Who wakes up? Tim wakes up. The first breath of the morning will wake up Tim. Then, all manifestation will appear and simultaneously with it suffering will arise. Let ‘I’ stay by itself and you will not suffer. Suffering is always related to other things, other circumstances that belong to the past. Suffering is connected with the past."

~ H.W.L. Poonja, "#Papaji" (20th century Indian Advaita mystic)

اینکه چیزی که می‌بینیم منظره است یا صفحه‌نمایش* بستگی به روش دیدن ما دارد و نه آن چیزی که می‌بینیم.
در ابتدا منظره را می‌بینیم، آنگاه ما صفحه‌نمایش را تشخیص می‌دهیم و سپس صفحه‌نمایش را به عنوان یک منظره می‌بینیم.
در ابتدا فقط کثرت و گوناگونی عینیت‌ها را می‌بینیم، آنگاه ما آن هشیاری حضور را تشخیص می‌دهیم و سپس هشیاری را به عنوان کلیت تجربه‌ی عینی می‌بینیم.

#روپرت اسپایرا

*جهت ادراک عمیقتر پیشنهاد میکنم این مطلب را هم مرور کنید.

افکار، عواطف، حواس و ادراکات ممکن است آشفته و یا آرام باشند، اما من یعنی آن حضور هشیاری که از آن‌ها آگاه است ، کیفیات آن‌ها را سهیم نمیشود. من آن فضای هشیار، خالی، باز و روشنی بخشم که با هیچ‌یک از ظهورات ذهن، بدن و جهان آشفته نمی‌شوم و ازاین‌رو صلح و آرامش، جوهر و ذات من است."
#روپرت اسپایرا

"Thoughts, feelings, sensations and perceptions may be agitated or calm but I, the presence of Awareness that knows them, do not share their qualities. I am the luminous, open, empty, aware space that cannot be agitated by any appearance of the mind, body or world, and hence peace is my nature."
#Rupert Spira

برای رهایی به ذهنت اعتمادی نکن. این همان ذهنی است که تو را به اسارت درآورده. از همه جهت به فراتر از آن برو.
#نیسارگاداتا

"Don’t rely on your mind for liberation. It is the mind that brought you into bondage. Go beyond it altogether."
#Nisargadatta (20th century Indian Advaita mystic)

داستان کوتاه میمون و کشاورز - سوامی #سارواپریاناندا

هر تلاشی که برای مشکلاتت انجام میدهی محکوم به شکست است، زیرا آنچه که در اثر میل و خواسته ایجاد شده فقط در رهایی از میل و خواسته میتواند خنثی شود.
#نیسارگاداتا

"Any attempt to do something about your problems is bound to fail, for what is caused by desire can be undone only in freedom from desire."

#Nisargadatta

رابرت آدامز و رامانا ماهارشی: قسمت اول

رابرت آدامز و رامانا ماهارشی: قسمت دوم

رابرت آدامز و رامانا ماهارشی: قسمت سوم (قسمت آخر)

آنی که می‌آید و می‌رود، برمی‌خیزد و فرومینشیند، زاده می‌شود و میمیرد، ایگو (نفس) است.
آنی که همیشه پایدار است، هرگز تغییر نمی‌کند و عاری از کیفیات است، خویش است.
#رامانا ماهارشی

فراسوی ذهن اندیشمند

“ازآنجایی‌که ذهن همیشه در وضعیت «کافی نیست» قرار دارد، به همین دلیل همیشه برای چیزهای بیشتر حریص است.
زمانی که شما با ذهن هم هویت هستید به‌راحتی بی‌حوصله و بی‌قرار می‌شوید.
بی‌حوصلگی به این معنا که ذهن عطش سیری‌ناپذیری برای محرک‌های بیشتر دارد یعنی خوراک بیشتر برای افکار.
وقتی احساس بی‌حوصلگی می‌کنید شما این عطشِ ذهن را با ورق زدن یک مجله، یک تماس تلفنی، روشن کردن تلویزیون، اینترنت گردی و خرید ارضا می‌کنید. همچنین مورد دیگری که غیرمعمول نیز نیست، انتقال حس کمبود ذهن و نیازش به چیزهای بیشتر به بدن و ارضا کردنش با خوردن بیشتراست.
کار دیگری که در این شرایط میتوانید انجام دهید این است که بی‌حوصله و بی‌قرار بمانید و مشاهده کنید که بی‌حوصلگی و بی‌قرار بودن چه حسی دارد.
همان‌طور که توجه یا آگاهی را به سمت این احساس میاورید ناگهان فضا و آرامشی اطرافش را فرامی‌گیرد.
اوایل کمتر ولی همین‌طور که این حس فضای درون رشد می‌کند از شدت و اهمیت این احساسِ ملال و خستگی کاسته می‌شود.
بنابراین حتی همین حس ملال و بی‌حوصلگی نیز می‌تواند به شما یاد دهد که چه کسی هستید و چه کسی نیستید.
کشف می‌کنید که یک «شخص کسل» حقیقت شما نیست. ملالت فقط یک حرکت انرژی شرطی شده درون شماست. شما یک فرد عصبانی، غمگین یا ترسو نیستید.
ملالت، خشم، غم، یا ترس حقیقت شما نیستند.
این‌ها حالت‌های ذهن بشر هستند. می‌آیند و می‌روند.
آنچه می‌آید و می‌رود حقیقت تو نیست.
«حوصله‌ام سر رفته»، چه کسی این را می‌داند؟
«من عصبانی، غمگین و هراسانم» چه کسی این‌ها را می‌داند؟
تو این شناخت (آگاهی) هستی نه شرایطی که شناخته می‌شوند.
#اکهارت تول

#Eckhart Tolle:
"Beyond the Thinking Mind"
--------------------------
"The mind exists in a state of “not enough” and so is always greedy for more.
When you are identified with mind,
you get bored and restless very easily.
Boredom means the mind is hungry for more stimulus, more food for thought, and its hunger is not being satisfied.
When you feel bored, you can satisfy the mind’s hunger by picking up a magazine, making a phone call, switching on the TV, surfing the web, going shopping, or — and this is not uncommon — transferring the mental sense of lack and its need for more to the body and satisfy it briefly by ingesting more food.
Or you can stay bored and restless and observe what it feels like to be bored and restless.
As you bring awareness to the feeling, there is suddenly some space and stillness around it, as it were.
A little at first, but as the sense of inner space grows, the feeling of boredom will begin to diminish in intensity and significance.
So even boredom can teach you who you are and who you are not.
You discover that a “bored person” is not who you are. Boredom is simply a conditioned energy movement within you. Neither are you an angry, sad, or fearful person.
Boredom, anger, sadness, or fear are not “yours,” not personal.
They are conditions of the human mind. They come and go.
Nothing that comes and goes is you.
“I am bored.” Who knows this?
“I am angry, sad, afraid.” Who knows this?
You are the knowing,
not the condition that is known."

شیخ محمود #شبستری

هر چیزی که اتفاق میفتد، هر چیزی بازتاب و تجلی ذهن خودت است. زمانی که بفهمی تو این پدیده بدن – ذهن نیستی همه‌چیز متوقف می‌شود. کل بازی متوقف‌ شده وتو آزاد می‌شوی. برای آن شخص، دیگر چیزی به عنوان تولد یا مرگ وجود ندارد. همه‌چیز ساکن و ساکت می‌شود. همه‌چیز متوقف می‌شود. در آنجا فقط آرامش وجود دارد.
اما تو باید ذهنت را از فکر کردن بازداری و بهترین و سریع‌ترین روش برای این کار از طریق تفحص خویش است. تا آنجایی که من میدانم این سریع‌ترین راه است. خیلی ساده این سؤال را از خودت بپرس که «این گرفتاری برای چه کسی است؟» «چه کسی این چیزها را تجربه می‌کند؟» کشفش کن و خواهی فهمید که تو اساساً آزاد و رهایی. همیشه آزاد بوده‌ای، همیشه آن خویش رها، سعادتمند و شاد بوده‌ای.آن ماهیت حقیقی تو است.
حتی همین‌طور که من با تو حرف می‌زنم به افکاری که از ذهنت می‌گذرد نگاه کن. به تمام این افکاری که از ذهنت عبور می‌کند نگاه کن. چرا به آن‌ها اجازه می‌دهی تا کنترلت کنند؟ چرا؟ این‌ها هستند که به تو آسیب می‌زنند نه هیچ‌کس دیگر. فقط فکر کننده است که رنج می‌برد البته که متوقف کردن افکار مشکل است اما با پرسیدن این سؤال که «این افکار برای چه کسی می‌آیند؟» ذهنت کم‌کم آرام شده و نهایتاً در قلبت ادغام می‌شود و سپس تو دیگر با ذهنت کنترل نمی‌شوی. فردیتت درون آن نامحدود ادغام‌ شده و آزاد می‌شوی.
#رابرت آدامز

Everything that happens, everything, is a projection and manifestation of your mind. When you realize that you are not the body-mind phenomenon, everything stops. The whole game stops and you become free. For that person, there is no such thing as birth or death. Everything remains still and quiet. Everything stops. There is only peace.
But you have to stop your mind from thinking, and the best and fastest way to do that is through atma-vichara, self-inquiry. That’s the fastest way as far as I know. You simply ask yourself the question, “For whom is desolation? Who experiences these things?” Find out, and you’ll find that you are ultimately free. You have always been free. You have always been the Self, free, blissful and happy. That is your real nature.
Even as I talk to you, look at the thoughts going through your mind. Look at all these thoughts that are going through your mind. Why do you allow them to control you? Why? It only hurts you, nobody else. Only the thinker suffers. Of course, it’s difficult to stop thinking, but by asking the question, “To whom do these thoughts come?” your mind begins to slow down and finally merges in your heart, and then you are no longer controlled by the mind. You are no longer controlled by anything. Your individuality will merge into the infinite, and you will become free.
#Robert Adams, CW, Ts 2

فکر کننده و فکر

آیا رابطه‌ای بین فکر کننده و افکارش وجود دارد یا تنها افکار هستند که وجود دارند و نه فکر کننده؟

اگر افکاری وجود نداشته باشند در این صورت فکر کننده‌ای هم وجود ندارد. زمانی که افکاری در شما وجود دارد آیا فکر کننده‌ای هم آنجا هست؟

با درک ناپایداری افکار متوجه می‌شویم که این افکار هستند که فکر کننده‌ای را به وجود میاورند که به خودش اعتبار، دوام و پایداری می‌دهد. پس این افکار هستند که فکر کننده را به وجود میاورند، بعدازاین مرحله، فکر کننده که با جریان دائمی افکار همراه است خود را به عنوان موجودیتی حقیقی و دائمی که جدای از افکار است به رسمیت می‌شناسد؛ بنابراین این فکراست که متفکر را می‌آفریند و متفکر از هیچ راه دیگری موجودیتی پیدا نکرده است. فکر کننده افکار را به وجود نمی‌آورد زیرا اگر افکاری وجود نداشته باشند فکر کننده‌ای هم وجود نخواهد داشت.
فکر کننده خودش را از منبعش یعنی افکار جدا می‌سازد و سعی در به وجود آوردن یک رابطه دارد، رابطه بین چیزی که به‌اصطلاح آن را دائمی می‌داند یعنی فکر کننده- که افکار آن را به وجود آورده‌اند- و چیزی که ناپایدار و گذراست یعنی افکار؛ و ما میدانیم که جفتشان ناپایدار و غیرحقیقی‌اند.

یک فکر را تا انتهایش دنبال کن. بطور کامل و همه جانبه به آن فکر کن، احساسش کن و با خودت کشف کن که چه اتفاقی در حال روی دادن است.متوجه این نکته خواهی شد که هرگز هیچ فکر کننده‌ای نبوده زیرا زمانی که اندیشیدن متوقف شود، هیچ فکر کننده‌ای وجود نخواهد داشت. ما این‌گونه برداشت می‌کنیم که دو حالت وجود دارد فکر کننده و فکر. این دو حالت، خیالی، جعلی و غیرواقعی‌اند. تنها افکار هستند و مجموعه این افکار، «من» یعنی این فکر کننده را به وجود میاورند.

جیدو #کریشنامورتی

The Thinker and Thought

Is there any relationship between the thinker and his thought, or is there only thought and not a thinker? If there are no thoughts there is no thinker. When you have thoughts, is there a thinker? Perceiving the impermanency of thoughts, thought itself creates the thinker who gives himself permanency; so thought creates the thinker; then the thinker establishes himself as a permanent entity apart from thoughts which are always in a state of flux. So, thought creates the thinker and not the other way about. The thinker does not create thought, for if there are no thoughts, there is no thinker. The thinker separates himself from his parent and tries to establish a relationship, a relationship between the so-called permanent, which is the thinker created by thought, and the impermanent or transient, which is thought. So, both are really transient.

Pursue a thought completely to its very end. Think it out fully, feel it out and discover for yourself what happens. You will find that there is no thinker at all. For, when thought ceases, the thinker is not. We think there are two states, as the thinker and the thought. These two states are fictitious, unreal. There is only thought, and the bundle of thought creates the 'me', the thinker.

- J. #Krishnamurti