"Some people still ask me 'When you say you feel love, what do you mean?' The love that I feel is totally unconditioned. This is the reason I can love you no matter what you do, no matter how you act, no matter where you come from, no matter what's going on. I can love you because I love myself. And there is only one Self. So the Self that I love is you. It's not separate.
If I loved you as a separate entity I’d have a problem, for the separateness would show me different phases of your life. But I can’t do that. I can only love, for the Self is love. It is not a personal love. It is all-pervading. So, as I am an embodiment of love, you are in that love also. There is only one love and that love is consciousness, and you are that.”
#Robert Adams (20th century American Advaita mystic)

شخصی نزد پاپاجی گلایه می‌کرد که ذهنش برای چند روز کاملاً ساکن می‌شود اما بعد، آن حالت را از دست می‌دهد. پاپاجی به او این‌طور پاسخ داد:
آن خویش روشن شده گوهری گران‌بهاست. با داشتن آن ، شما همه چیز دارید.
چطور می‌توانید آن را از دست بدهید؟ فقط با ترس از گم کردنش و تمایل به نگه‌داشتنش است که می‌توانید از دستش بدهید. شما آن را از دست نداده‌اید. با پیدا کردن آن گوهر قیمتی که در درون شما پنهان است و شعله‌ور، چطور می‌توانید از دستش بدهید؟ آن با نور خودش در حال درخشیدن است.
اما توجه شما جای دیگری است،توجه شما در عینیت‌ها منعکس شده و این انعکاس شما را به سمت عینیت‌ها جذب می‌کند.این جذب‌شدگی خرد و دانایی نیست.بجای آن پیدا کنید که این زیبایی، این درخشش، این انعکاس از کجا می‌آید.چرا به آنجا نرویم؟ (در اینصورت) شما روی خود را از عینیت‌هایی که منعکس‌شده‌اند و دیده می‌شوند برمی‌گردانید.
به سوی دیگر خواهید رفت، جایی که این درخشش از آنجا میاید.در آنجا خواهید دید که این درخشش همیشه آنجا بوده و آن مال خود شماست.آن خود تویی.چطور می‌توانی از دستش بدهی؟ غرق آن نور شو و آنگاه تو خودِ نوری.تو همان گوهر گران‌بهایی.چطور می‌توانی خویش خودت را از دست بدهی؟
#پاپاجی

Someone complained to Papaji that his mind had become perfectly still for a couple of days but then he "lost it." Papaji responded:
"[The enlightened Self] is a precious stone. Having it, you have everything. How can you lose it? Only by having a fear that it can be lost and then wanting to keep it. You have not lost it. Having found that precious stone which is hidden inside of you, burning, how can you lose it? It is shining by its own luster.
Because your attention is somewhere else, it is reflected on objects, and this reflection attracts you to the objects. This attraction is not wisdom. Instead, find out where this beauty, this shine, this luster, this reflection is coming from. Why not go there? You will turn your face from the object which is being reflected and shown.
You will go on the other side, where this luster is coming from. There, you will see that this shine has always been there, and it is yours. It is you itself. How are you going to lose it? Merge into the light and you are the light. You are the precious stone. How can you lose your own Self?”
~ H.W.L. Poonja, "#Papaji" (20th century Indian Advaita mystic)

دوستان مطلب مهمی است که پیشنهاد می‌کنم با دقت مطالعه کنید:

هر چیز که ظاهر می‌شود باید در چیزی یا بر روی چیزی ظاهر شود. امکان ندارد که فیلمی بدون صفحه‌نمایش وجود داشته باشد. امکان ندارد که کلماتِ یک رمان بدون یک صفحه‌ی سفید وجود داشته باشند. مکان ندارد که ابری بدون آسمان وجود داشته باشد. امکان ندارد که افکار بدونِ...
بدونِ چی؟
علاوه بر این اگر ما مشغول دیدن یک فیلم باشیم درواقع داریم صفحه‌نمایش را تجربه می‌کنیم. اگر مشغول خواندن یک رمان باشیم درواقع داریم صفحه را تجربه می‌کنیم. اگر ابرها را می‌بینیم، آسمان را تجربه می‌کنیم؛ بنابراین اگر افکارمان را تجربه می‌کنیم (که همه آن‌ها را تجربه کرده‌ایم) باید آن چیزی که آن‌ها بر روی آن ظاهر می‌شوند را تجربه کنیم.
آن چیست؟
و همان‌طور که صفحه‌نمایش از فیلم ساخته نشده، صفحه سفید از کلمات رمان ساخته نشده و آسمان از ابرها ساخته نشده پس هر چیزی که فکرها بر روی آن ظاهر می‌شوند نیز از جنس افکار ساخته نشده است.
همان‌طور که صفحه‌نمایش از کیفیت‌های محدودِ فیلم رها است، همان‌طور که صفحه‌ی سفید از کیفیت‌های محدودِ داستانِ رمان رها است و همان‌طور که آسمان از کیفیت‌های محدودِ ابرهایی که بر روی آن ظاهر می‌شوند رها است به همین ترتیب هر چیزی که افکار بر روی آن ظاهر می‌شوند نیز رها از محدودیت افکار است و بنابراین نامحدود است.
علاوه بر این تنها ماده اصلی موجود در فیلمِ محدود، صفحه‌نمایش نامحدود است. تنها ماده اصلی موجود در کلماتِ محدود، صفحه‌ی نامحدود است و تنها ماده اصلی موجود در ابرهای محدود، آسمانِ نامحدود است.
همین‌طور گفته می‌شود که صفحه‌نمایش، اصالت فیلم است، کاغذ، حقیقت و اصالت کلمات است و آسمان، حقیقت ابرها. فیلم، کلمات و ابرها، ظهوری موقت از حقیقتِ همیشه حاضرشان هستند.
به همین ترتیب تنها ماده اصلی موجود در افکارِ محدود، آن چیز نامحدودی است که افکار در آن ظاهر می‌شوند. این چیزِ نامحدود که افکارِ محدود بر روی آن ظاهر می‌شوند، حقیقت و اصالت آن است.
در رابطه با افکار، به این چیزِ نامحدود، آگاهی میگویند. آن حاضر و آگاه است.
یک فکرِ محدود، یک ظهور موقت از آن آگاهی نامحدود است. به‌عبارت‌دیگر، فکر از فکر ساخته نمی‌شود، فکر از آگاهی ساخته می‌شود.
یخ از یخ ساخته نمی‌شود بلکه از آب ساخته می‌شود. یخ اسم و فرمی موقت از آب همیشه حاضر است. آب اصالت یخ است. زمانی که یخ از یخ بودنش متوقف می‌شود تمام چیزی که از دست می‌دهد اسم و فرم موقتی‌اش است اما حقیقت و اصالت یخ یعنی آب از بین نمی‌رود. آن حاضر و موجود باقی می‌ماند تا اسم و فرم بعدی را به خود بگیرد.
بنابراین زمانی که یک فکر محو می‌شود ماهیتش یعنی آگاهی از بین نمی‌رود بلکه فقط یک اسم و فرم موقت را از دست می‌دهد و در دسترس باقی می‌ماند، آماده است تا اسم و فرم ظاهر بعدی‌اش را بگیرد.
#روپرت اسپایرا

Whatever appears must appear IN something or ON something. It is not possible to have a movie without a screen. It’s not possible to have the words of a novel without a white page. It’s not possible to have a cloud without a sky. It’s not possible to have a thought without …
… without what? [Silence]
Moreover, if we are seeing the movie, we are by definition experiencing the screen. If we are reading a novel, we are by definition experiencing the page. If we are seeing the clouds, we are experiencing the sky. Therefore, if we are experiencing our thoughts (and each of us is experiencing our thoughts) we must, by definition, be experiencing whatever it is they appear In.
What is that? [Silence]
And just as the screen is not made out of the movie, the white paper is not made out the words of the novel, the sky is not made out of clouds, so whatever it is in which our thoughts appear is not itself made of thoughts.
Just as a screen is free of the limited qualities of the movie, just as the white page is free of the limited qualities of the story in the novel, just as the sky is free of the limited qualities of the clouds that appear in it, so whatever it is in which our thoughts appear ... is itself free of the limitations of thought …, and is, as such, unlimited.
Furthermore, the only substance present in the limited movie is the unlimited screen, the only substance present in the limited words is the unlimited paper, the only substance present in the limited clouds is the unlimited sky.
As such, the screen is said to be the Reality of the movie, the paper the Reality of the words, the sky the Reality of the clouds; that which is Real in them. The movie, the words, the clouds, are a temporary appearance of their ever-present Reality.
Likewise, the only substance present in limited thought is this unlimited something in which it appears. This unlimited something in which the limited thought appears is its Reality.
In relation to thought, this unlimited something is called Consciousness. It is Present and Knowing.
A limited thought is a temporary appearance of this unlimited Consciousness. In other words, thought is not made of thought; it is made of Consciousness.
Ice is not made out of ice, it is made out of water. The ice is a temporary name and form of the ever-present water. The water is its Reality. When ice ceases to be ice, all that is lost is a temporary name and form, but the Realty of the ice, the water, is not lost. It remains present and available, ready to assume the next name and form.

So, when a thought disappears, its Reality (Consciousness) doesn’t disappear. It simply loses a temporary name and form and remains available, ready to assume the name and form of the next appearance.
#Rupert Spira

بخش قابل تأملی از جلسه چهل و یکم شرح مثنوی عبدالکریم سروش

اگر فرد «من کیستم؟» را مورد تفحص قرار دهد، ذهن به منشأ خودش یعنی همان خویش بازمی‌گردد و فکری که برخاسته نیز فروکش خواهد کرد. به‌این‌ترتیب با تمرین مکرر، قدرت ذهن برای پایدار ماندن در منشأ خودش افزایش می‌یابد.
#رامانا ماهارشی

یکی دیگر از راه‌های شناخت پیشرفت معنوی این است که دیگر با هیچ شرایطی پریشان و دگرگون نمی‌شوی. ممکن است شغلت را از دست بدهی یا یکی از اعضای خانواده‌ات را از دست بدهی، ممکن است تجارب متفاوتی را پشت سر بگذرانی اما ناامید نمی‌شوی زیرا قادری تا از میان این تجارب سمت دیگری را ببینی؛ و این سمت دیگر به‌جز وضعیت‌های رؤیا، خواب ‌و بیداری است، آن وضعیتِ چهارمِ آگاهی است.
در وضعیتِ چهارمِ آگاهی همیشه سعادت و شادی وجود دارد چراکه آن اساس هرچیزی است که می‌بینی. بازهم انتخاب با خودت است. تو آزادی تا یا با دنیا خودت را هم هویت کنی یا با خویش حقیقی‌ات. اگر توجه ات را روی خدا یا خویش بگذاری آنگاه هیچ کس یا هیچ چیزی وجود ندارد تا به تو آسیب برساند یا پریشان و مضطربت کند.
#رابرت آدامز

"Another way to know if you're making progress is you're no longer disturbed by any condition. You may lose your job, you may lose a family member, you may go through various experiences, but you're not disappointed, because you're able to see through the experience to the other side. And the other side is the fourth state of consciousness besides dreaming, sleeping and waking.
And in the fourth state of consciousness there's always happiness, for that is the substratum of everything you see. Again the choice is yours. You have the freedom to identify with the world or to identify with your Self. There is no one, there is no thing, that can harm you or disturb you or bother you if you focus your attention on God or the Self."
#Robert Adams

این چیزی است که تو هستی - Prince Ea- زیرنویس فارسی
«که یکی هست و هیچ نیست جز او»

مراقبه با #روپرت اسپایرا

در این مراقبه توجه به سمت فضای باز و گسترده ی درون هدایت میشود.

دقت کنید که چیزی درون شما نسبت به احساسات و عواطفتان آگاه است.چه چیزی نسبت به غمگین بودن شما آگاه است؟ چه چیزی نسبت به شاد بودن شما آگاه است؟ شما "آن" هستید و نه خودِ غم و شادی. با "آن" بمانید. "آن" چیزی که از احساسات و عواطف شما آگاه است همان چیزی است که خود به خودی درون شما نفس میکشد، همان چیزی است که غذایی که میخورید را هضم میکند همان چیزی است که این بدن را به شما داده. شما با همان می‌بینید، با همان می‌شنوید و ... . این همان چیزی است که از وجود افکار و احساسات و ادراکات آگاه هست. در مثال صفحه نمایش و محتوای آن، همان صفحه نمایش است که ثابت و بدون تغییر است، همان چیزی است که از تجربه‌ها آگاه است. تو آنی. خودت را با محتوای زندگیت اشتباه نگیر.
@selfinquiry

اکهارت: هر آنچه هست را بپذیر
پرسشگر: من واقعاً نمی‌توانم، من در این مورد پریشان و عصبانی هستم
اکهارت: پس هر آنچه هست را بپذیر
پرسشگر: بپذیرم که من عصبانی و پریشانم؟ بپذیرم که نمی‌توانم بپذیرم؟
اکهارت: بله. پذیرش را به عدم پذیرشت بیاور. تسلیم را به عدم تسلیمت بیاور. آنگاه ببین که چه اتفاقی میفتد.
#اکهارت تول

Eckhart: "Accept what is."
Questioner: "I truly cannot. I am agitated and angry about this."
Eckhart : "Then accept what is."
Questioner: "Accept that I am agitated and angry? Accept that I cannot accept?"
Eckhart: "Yes. Bring acceptance into your non-acceptance. Bring surrender into your non- surrender. Then see what happens.
#Eckhart Tolle

بسیاری از افراد معنوی گرفتار یک عدم پذیرش اساسی با آنچه اتفاق میفتد هستند. می‌خواهند از آنچه اتفاق میفتد فراتر بروند، از آن خلاص شوند، از آن خارج شوند از آن دور شوند. هیچ مشکلی در این احساس وجود ندارد اما این روش جواب نمی‌دهد، زیرا این نوعی فرار از واقعیت در لباس معنوی است. فرار از واقعیتی است که در قالب و مفاهیم معنوی آمده اما در حقیقت هیچ فرقی با مستی که در جوی افتاده و نمی‌خواهد بیش از این درد بکشد ندارد. وقتی همه چیز را تماماً و کاملاً بپذیرید و با آن بمانید خودبخود به فراتر از آن خواهید رفت.
#آدیاشانتی

"Many spiritual people are involved in a radical denial of what is happening. They want to transcend it, get rid of it, get out of it, get away from it. There’s nothing wrong with that feeling, but the approach doesn’t work because it’s escapism in spiritual clothing. It’s wearing spiritual clothing and spiritual concepts, but it is really no different than a drunk in the gutter who doesn’t want to feel the pain anymore. When you abide and accept everything completely and fully, you automatically go beyond."

#Adyashanti (20th-21st century American mystic)

افکار میایند و می‌روند
احساسات میایند و می‌روند
آنی که باقی می‌ماند را بیاب

#رامانا ماهارشی

افکار ما از کجا می آیند
تاثیر ذهن جمعی بر افکار
#اکهارت تول
@selfinquiry

آغاز رهایی ادراک این نکته است که تو «فکر کننده» نیستی. زمانی که شروع به مشاهده‌ی فکر کننده می‌کنی، سطح بالاتری از آگاهی فعال می‌شود. آنگاه پی می‌بری که در فراسوی افکار، قلمرو وسیع آگاهی وجود دارد که این افکار فقط جنبه بسیار کوچکی از آن آگاهی هستند.
تو همچنین متوجه می‌شوی که تمام چیزهایی که حقیقتاً اهمیت دارند مانند زیبایی، عشق، خلاقیت، شور و آرامشِ درون از جایی فراسوی ذهن برمی‌خیزند.آنگاه شروع به بیدار شدن میکنی.
#اکهارت تول

“The beginning of freedom is the realization that you are not “the thinker.” The moment you start watching the thinker, a higher level of consciousness becomes activated. You then begin to realize that there is a vast realm of intelligence beyond thought, that thought is only a tiny aspect of that intelligence.
You also realize that all the things that truly matter – beauty, love, creativity, joy, inner peace – arise from beyond the mind. You begin to awaken.”
#Eckhart Tolle