زمانی که به اقیانوسی نگاه میکنیم، می‌بینیم که هر موجی آغاز و پایانی دارد. یک موج می‌تواند با موج‌های دیگر قیاس شود و ما می‌توانیم آن را موجی زیبا یا معمولی، بلند یا کوتاه، بادوام یا کم‌عمر نام‌گذاری کنیم. اما اگر عمیق‌تر نگاه کنیم متوجه می‌شویم که یک موج از آب ساخته شده است. درحالی‌که موج زندگی یک موج را میزید، آن همچنین آب را هم زندگی می‌کند. بسیار غم‌انگیز است اگر موجی نداند که آب است دراین صورت با خودش فکر می‌کند که من روزی خواهم مرد. طول عمر من همین دوره زمانی است و زمانی که به ساحل برسم دیگر وجود نخواهم داشت.
این نگرش باعث ترس و اضطراب موج خواهد شد. یک موج می‌تواند با نشانه‌هایی از قبیل شروع یا پایان، بالا یا پایین زیبا یا زشت شناخته شود. در دنیای موج‌ها، در دنیای حقایق نسبی، زمانی که یک موج بزرگ می‌شود خوشحال است و زمانی که سقوط می‌کند غمگین می‌شود. ممکن است با خودش این‌طور فکر کند که: من در اوجم یا من سقوط کردم و همین باعث به وجود آمدن عقده‌های حقارت یا خودبزرگ‌بینی می‌شود؛ اما در دنیای آب، هیچ نشانه‌ای وجود ندارد و هنگامی‌که یک موج ماهیت حقیقی‌اش که همان آب است را لمس کند تمام عقده‌ها و گره‌هایش متوقف شده و به فراسوی تولد و مرگ خواهد رفت.
#تیک نات هان

'When we look at the ocean, we see that each wave has a beginning and an end. A wave can be compared with other waves, and we can call it more or less beautiful, higher or lower, longer lasting or less long lasting. But if we look more deeply, we see that a wave is made of water. While living the life of a wave, the wave also lives the life of water. It would be sad if the wave did not know that it is water. It would think, ‘Some day I will have to die. This period of time is my life span, and when I arrive at the shore, I will return to nonbeing.’
These notions will cause the wave fear and anguish. A wave can be recognized by signs – beginning or ending, high or low, beautiful or ugly. In the world of the wave, the world of relative truth, the wave feels happy as she swells, and she feels sad as she falls. She may think, 'I am high!’ or 'I am low!’ and develop superiority or inferiority complexes, but in the world of the water there are no signs, and when the wave touches her true nature – which is water – all of her complexes will cease, and she will transcend birth and death.”
#Thich Nhat Hanh
The Heart of the Buddha’s Teaching: Transforming Suffering into Peace, Joy, and Liberation

در تفحص "من کیستم؟"، "من" ایگو است. منظور از این پرسش درواقع این است که: منشأ یا خاستگاه این ایگو چیست؟
#رامانا ماهارشی

بخش مهمی از یکی از سخنرانی های اخیر #اکهارت تول

نکات مهمی که در این سخنرانی به آنها اشاره شده:

*هدف از تمام تمرینات معنوی یک چیز است: توقف افکار

*توصیه من به جستجوگران معنوی: همین جستجو بزرگترین مانع شماست. جستجو را رهاکنید به لحظه حال بیایید و افکار را متوقف کنید.

*اشاره جالبی در خصوص عکس‌های قدیمی هم شده که در نوع خودش بسیار قابل تأمل است.

مراقبه نیروی حال

در ارتباط با ویدئوی بالا، در این ویدئو #اکهارت تول راههای بودن در لحظه حال و توقف افکار را توضیح میدهد.

اگر تصادفاً بر اثر حادثه‌ای آتش بگیرید و باعجله به سمت رودخانه‌ای هجوم می‌برید تا به درون آن بپرید و در این حین دوستی نزد شما بیاید و بگوید «بیا بریم رستوران و بعدش بریم بستنی بخوریم» چه کار می‌کنی؟
طلب و آرزوی شما برای روشن‌ضمیری باید دقیقاً همین‌طور باشد. شما در طی مسیر متوقف نمی‌شوید تا میل و خواسته دیگری را بردارید.
#پاپاجی

"If you accidentally catch fire due to an accident, and you are rushing to jump into the river, and a friend comes by and says, 'Let’s go to a restaurant and get some ice cream,' what will you do? The desire for [enlightenment] must be like this. You do not stop along the way to pick up another desire."

~ H.W.L. Poonja, "#Papaji"

" آن شخصی که به‌اشتباه گمان می‌کنی خودت هستی، رنج می‌کشد نه تویِ حقیقی. آن را در آگاهی محوکن. آن فقط مجموعه‌ای از خاطرات و عادات است."
#نیسارگاداتا

اکنون شما کجا هستید؟
هدفتان کجاست؟
چه فاصله‌ای باید طی شود؟
خویش در جایی دور از دسترس نیست. شما همیشه همان خویش هستید. فقط نیاز است تا عادت خود را رها کنید همان عادت قدیمیِ هم هویت شدگی با غیر خویش.
تمام تلاش‌ها برای همین است. با چرخش ذهن به بیرون شما دنیا را دیده‌اید، همان غیر خویش را. اگر آن را به درون برگردانید خویش را خواهید دید.
#رامانا ماهارشی

Where are you now?
Where is the goal?
What is the distance to be covered?
The Self is not somewhere far away to be reached. You are always that. You have only to give up your habit, a long-standing one, of identifying yourself with the non-self.
All effort is only for that. By turning the mind outwards, you have been seeing the world, the non-Self. If you turn it inwards you will see the Self.
Sri #Ramana Maharshi

زمانی که روشن‌شدگی اتفاق بیفتد «من» در فرد به‌طور کامل از بین رفته است، کاملاً فنا شده است. «من» دیگر وجود ندارد؛ و برای آن وجود، دیگر کسی نمانده که روشن‌ضمیر شود. آن وجود در ماهیت حقیقی‌اش ساکن شده، در نیستی*، نیستی مطلق. هیچ کس نمی‌تواند روشن‌ضمیر شود. هیچ کس نمی‌تواند آزاد شود زیرا آن تویی که فکر می‌کند می‌تواند آزاد و رها شود اصلاً وجود ندارد.
تویی وجود ندارد. شخصی وجود ندارد. انسانی وجود ندارد که یک روز انسان باشد و روز بعد رها و آزاد گردد. فقط آن خویشِ رها وجود دارد و تو همانی. تو آن چیزی که به نظر می‌رسد نیستی. آن نمودی از خودت که فکر می‌کنی آن هستی کاذب است.
#رابرت آدامز

* «هیچ کس را تا نگردد او فنا
نیست ره در بارگاه کبریا

چیست معراج فلک این نیستی
عاشقان را مذهب و دین نیستی»
#مولانا

"When ["enlightenment" happens] in a person the I has been totally destroyed, totally annihilated. The me no longer exists. And to that being there is absolutely no one who became enlightened. That being is resting in his true nature, in nothingness, absolute nothingness. No one can become enlightened. No one can be liberated, for the you that thinks it can be liberated doesn't even exist.

There is no you. There is no person. There is no human being who is a human being one day and the next day becomes liberated. There is only the liberated Self and you are that. There is not you as you appear. The appearance of you, which you think you are, is false."

#Robert Adams (20th century American Advaita mystic)

#رامانا ماهارشی
#Ramana Maharshi

" زمانی ذهن ارضا می‌شود که شما به چیزی که دوست دارید برسید در این هنگام ذهن در قلب آرام می‌گیرد. وقتی ذهن در قلب آرام بگیرد شادی به‌خودی‌خود از پسش خواهد آمد به خاطر اینکه شادی همان ذات حقیقی توست. هرزمان که ذهن برای جستجوی چیزی بیرون می‌رود تا تو را خوشحال کند، تا زمانی که چیزی که می‌خواهی را به دست نیاورده‌ای خوشحال نیستی. زمانی که آن را به دست آوردی دوباره ذهن در قلب آرام می‌گیرد و تو خوشحال می‌شوی. تمام مدت تو در این فکری که چیزی در بیرون از تو وجود دارد که شادی و خوشبختی برایت به همراه خواهد داشت. رسیدن به آن هدف برایت شادی عظیمی همراه خواهد داشت. درواقع آن موضوع و هدف هیچ ارتباطی به شادی ندارد. بلکه شادی زمانی اتفاق میفتد و زمانی شما رضایت خواهید داشت که ذهن در قلب آرام می‌گیرد. پس ما برای اینکه همیشه شاد باقی بمانیم باید یاد بگیریم که ذهن را در قلب آرام نگه‌داریم. تا زمانی که به ذهن اجازه ندهیم از قلب بیرون بیاید می‌توانیم در هر شرایطی شادباشیم.
درست مثل شخصی که زیر آفتاب داغ نشسته و در حال سوختن است و سپس به زیر سایه درختی می‌رود و احساس راحتی می‌کند. به‌محض اینکه این شخص احساس راحتی کرد دوباره زیر آفتاب می‌رود و دوباره آفتاب داغ او را می‌سوزاند و او دوباره به سمت سایه درخت پناه می‌برد. فقط یک احمق می‌تواند چنین کاری بکند اما این دقیقاً همان کاری است که ما انجام می‌دهیم ما به بیرون می‌رویم تا دنبال چیزی بگردیم که خوشحالمان کند و بعد زمانی که چیزها از بین رفتند احساس بدبختی می‌کنیم این در حالی است که ما می‌توانیم خودمان همین احساس عظیم آرامش و شادی را داشته باشیم. می‌توانیم به سینما یا هرکجای دیگر که می‌خواهیم برویم و این احساس شادی درونمان هیچ تغییری نکند. شادی، خویش حقیقی تو است. تو آنی.
باید همیشه نسبت به آن آگاه باشی. باید این نکته را با خودت یادآوری کنی که: من مجبور نیستم که به اینجاوآنجا بروم. اگر من به اینجاوآنجا می‌روم به خاطر این است که خودم می‌خواهم و این مطلقاً هیچ ارتباطی با شادی من ندارد. اینکه من جاهای مختلفی بروم و کارهای مختلفی انجام دهدم مرا آدم بهتری نخواهد کرد. تمام دانشی که نیاز داری، درون خودت است. تمام شادی و سروری که نیاز داری، درون خودت است. تمام عشقی که نیاز داری، درون خودت است و ازآنجایی‌که خویشِ تو همه فراگیر و حضوری مطلق است بنابراین به هرکجا بنگری و هر جا بروی درون خویشت هستی. فقط یک خویش وجود دارد. زمانی که آن خویش را بشناسی دیگران هم همان خویش خواهند شد، دنیا همان خویش خواهد شد، درختان، آسمان، سیارات و کل کیهان همان خویش است بنابراین هر جا بروی و هر کاری انجام دهی خویش را خواهی دید و خویش همیشه عشق و محبت و صلح و سعادت است. ازآنجایی‌که تو دیگر چیزی را جدای از خودت نمی‌بینی دیگر چیزی نمی‌تواند تو را ناراحت کند به این خاطر که تو در حال دیدن خویشت هستی."
#رابرت آدامز

When the mind is satisfied that you have something that you love in your life, the mind rests in the heart. When the mind rests in the heart, happiness ensues all by itself. For happiness is the very nature of yourself. Whenever the mind goes out searching for something to make you happy, then you are not happy until you accomplish whatever you want to do. Once you're accomplishing it, once it's done the mind rests in the heart and you have happiness. All the time you believe that it is the thing outside of you that brings you the happiness. It's the object that has brought you great happiness. The object has absolutely nothing to do with it. It is when you are satisfied and the mind rests in the heart and you become happy. So we learn to make the mind rest in the heart all of the time and we will always be happy. We can be happy under all circumstances.... As long as you do not allow the mind to come out of your heart you have to be happy.

It is like the person who sits in the hot sun and burns then goes under a shade tree and feels comfortable. As soon as the person is comfortable he goes back into the sun again and again the sun burns him. So he runs back under the shade tree. Only a fool would keep running back into the sun then go back under the shade tree. But that is exactly what we do. We go out searching for things to make us happy. And then when the things wear off we become miserable. Whereas we can sit by ourselves and have tremendous peace and happiness. We can go to a movie, we can go anywhere we want and the happiness never changes. The happiness is your Self. You are That.

You have to always be aware of this. You have to realize that I don't have to run here or run there or go here or go there. If I'm going here or going there it's because I want to but it has absolutely nothing to do with my happiness. It will not make me a better person if I go anywhere or do anything else. All the knowledge that you need is within yourself. All the peace that you need is within yourself. All the joy that you need is within yourself. All the love that you need is within yourself. And since your Self is all-pervading, omnipresence, therefore anywhere you look, anywhere you go you are in your Self. There is only one Self. When you know that Self others become that Self, the world becomes the Self, the tree becomes the Self, the sky becomes the Self, the planets becomes the Self, the whole universe is the Self. Therefore wherever you go whatever you do you are seeing the Self. And the Self is always love and compassion and peace and bliss. That’s why nothing can make you unhappy. For you're not seeing something apart from you. You're seeing your Self.

#Robert Adams

بعضی از مردم همچنان از من می‌پرسند که: وقتی می‌گویی عشق را احساس می‌کنی، منظورت چیست؟
عشقی که من احساس می‌کنم کاملاً بی‌قیدوشرط است. به همین دلیل است که می‌توانم بدون توجه به اینکه شما چه ‌کار می‌کنید یا چطور عمل می‌کنید یا از کجا می‌آیید عاشق شما باشم. من می‌توانم عاشق شما باشم زیرا من عاشق خودم هستم؛ و فقط یک «خویش» است که وجود دارد. بنابراین آن خویشی که من عاشقش هستم شما هستید و چیزی جدا نیست.
اگر به‌عنوان یک وجود مستقل شما را دوست می‌داشتم آنگاه مشکل پیش می‌آمد زیرا جدایی مراحل مختلف زندگی شما را به من نشان می‌دهد؛ اما نمی‌توانم این کار را انجام دهم من فقط می‌توانم دوست داشته باشم چراکه خویش عشق است. آن عشق، شخصی نیست. آن همه‌جانبه و همه فراگیر است. بنابراین همان‌طور که من یک تجسمی از عشق هستم شما هم در آن عشق هستید. فقط یک عشق وجود دارد و آن عشق، آگاهی است و تو همانی.

#رابرت آدامز

"Some people still ask me 'When you say you feel love, what do you mean?' The love that I feel is totally unconditioned. This is the reason I can love you no matter what you do, no matter how you act, no matter where you come from, no matter what's going on. I can love you because I love myself. And there is only one Self. So the Self that I love is you. It's not separate.
If I loved you as a separate entity I’d have a problem, for the separateness would show me different phases of your life. But I can’t do that. I can only love, for the Self is love. It is not a personal love. It is all-pervading. So, as I am an embodiment of love, you are in that love also. There is only one love and that love is consciousness, and you are that.”
#Robert Adams (20th century American Advaita mystic)