میخواهم از اهمین ابتدا تو را "ثین" بنامم. چون خاص بودی یا لابد بودی و نمیدانستی یا شاید ادای خاص ها را درمی آوردی. ثین خیلی خاص است. هیچ کس تا حالا معشوقش را ثین ننامیده. این را تحقیق کرده ام و تا آخرهای اینترنت رفته ام و نبود و نگرد نیست.
ثین گرام! ثین جان! امروز اولین روزی ست که میخواهم برایت یادداشت بگذارم. از همان ها که لکن همه مینویسند. یک جور ادای دین به آن روزهایی که بودی یا نبودی و آن لحظاتی که با تو یا بی تو خوش گذشت یا بد گذشت و تو که اصلا نفهمیدی.
موضوع را پرت نکنم. اینجا خانواده نشسته. داشتم از خاصی میگفتم. یادم هست یکبار میخواستم بگویم هر چیزی هر ذره ای هر پارتیکلی در دنیا حتی همان خر در طویله هم برای خودش خاص است. میخواستم از منظر ژنتیک و فرگشت و ژن خودخواه برایت توضیح بدهم ولی از بس خاص بازی درآوردی که حرفم را فروخوردم و قهوه ی تلخ و سرد را در آن کافه ی خاص هورت کشیدم.
راستی تمام کنم و بروم. ما کرمانشاهی ها به هم که میرسیم میگوییم خاصصی؟ منظور مان این نیست آیا شمای نوعی خاص هستی. حتی املایش هم فرق میکند. خدا بیامرزتت نجفی. همین. زیاده عرضی و طولی و ارتفاعی و مساحتی و حجمی نیست. همه تویی.

حقیقتش من این کانال رو زدم! که فالوور جمع کنم و چند وقت دیگه یا خودم رو بفروشم یا خودش رو. ممکنه دمپایی ابری و قالیچه خرسک تبلیغ کنم یا تور لحظه آخری لانگرهانس. هر کانالی که دیدیم همینجوری شد در نهایت. ما هم انسانیم بیلاخره.
الغرض بیل و کلنگ دادن دستمون و این کانال رو زدیم کانه کانال پاناما. اینجا از اون کانالا نیستا اینجا خانواده نشسته.

ثین گرام! تو را که میبینم به یاد زیتون هم می افتم. والتین والزیتون. فکر کنم تو اول تین بودی و بر اثر حمله ی اعراب معرب شدی و به ثین تبدیل شدی. تو که نه. اسمت. اصلا آن موقع تو فوتون بودی یا بوزون هیگز. گاد دمن پارتیکل. مثل تخم اورپ که شد طهمورث. یک سال بالایی داشتیم که اسم کوچکش طهمورث بود. همه ش زل میزدم به صورتش و با خودم میگفتم پدرش چه فکری کرده واقعا؟
زیتون چیز خوبی ست. حکیم مهران مدیری همیشه میگفت زیتون بزن. این همه یاد چیزهای بد افتادم یکبار هم چیز خوب. زیتون.
میدانستید عربها به روغن میگویند زیت؟ غربی ها هم اویل را از اولیو که اسم لاتین زیتون هست گرفته اند. از بس چرب است لاکردار. من پیشنهاد میکنم که اسم زیتون را بگذاریم چربون یا چربانه یا چربند. نمیدانم اصلا. اه ولش کن یاد حمله ی عربها افتادم. شت.
😶😶😶😶

از روزی که ترکم کردی زندگی دگرگون شد. هوا چند درجه خنک تر شد و مرغان هوا را نصیب ماهی دریا شد. قیمت لبو به پایین ترین حد ممکن رسید و بورس لهستان پر رونق ترین روزهای خودش رو پشت سر گذاشت و استقلال هم با تفاضل گل خوبی در صدر جدول قرار گرفت.
ثین گرام! برو که با همین دنده خوب داری میری. من اگه گیتار داشتم اجازه میدادم اون رو هم با خودت ببری حتی مطلع الفجر. باور کن. من از اوناش نبودم. از ایناشم نیستم. من یجورایی خاصم. خاصیتم همینه.
حالا که رفتی میتونم کلی حرف بزنم. تو که بودی من لال بودم. ولی با رفتنت زبون باز کردم. الان تلفیقی از فرضیه های چامسکی و لکان هستم.
ثین گرام! ... هیچی. اونا رو بعدا بهت میگم. الان اینا کنجکاو شدن ببینن ثین کیه. یه مزیتی که کانال داره اینه که من اونا رو میبینم اونا منو نمیبینن. مزیتهای بعدی رو بعدا میگم.
قربانت

یارو آمده کتاب تاریخ سامانیان و غزنویان را خریده به قیمت دوهزار و پانصد تومن و تخفیف هم میخواهد. آخر هر سلسله ای هزار و دویست و پنجاه تومان؟ پول یک فلافل در خیابان چهارمردان هم نیست.
حالا غزنویان حقش همین است. مخصوصا آن محمودش که با ایاز بی ناموس بازی درآورد اسمش را هم گذاشت دوستی. حالا افلاطون یک غلطی کرد. تو دیگر چرا؟
ثین گرام! نکند تو گول این دوستی ها را بخوری یک وقت.
سامانیان ولی قدر و قیمتش دست کم در حد یک قارچ سوخاری با سس سیر هست. حداقل سلاطینش قدر علم و هنر را میدانستند. با این که از ترکستان دان گتمیشان آما با فرهنگ ایرانی آشنا بودند.
اه باز یاد حمله ی اعراب افتادم. شت!

هاااا... گفته بودی میخواهم بیایم استادیوم فوتبال ببینم. من مخالف نیستم که هیچ موافق هم هستم.
ثین گرام! من را که دیدی هنگام تماشا کردن فوتبال از تلویزیون. انسان های اولیه هم شرمسار میشوند از دیدن حرکاتم. مخصوصا اگر گل بخوریم یا داور... حالا همه ی این ها را در وجود من ضرب در ده و به اندازه ی جمعیت ورزشگاه هم ضرب کن. میخواهی اینها را ببینی؟
تازه ورزشگاه یا خیلی سرد است یا خیلی گرم. صندلی سیمانی و ساندویچ آشغال و زاویه ی دید بد و نبودن صحنه ی آهسته و غیره.
ولش کن. خودم هم نمیروم. اه. فوتبال وطنی ست دیگر. گاهی از حمله ی اعراب هم غم انگیز تر است.
واقعا این سقف خواسته های شماست؟ کف خواسته های ما را دیدی؟ تازه از رنگ سرخ پاک شده.

اول که وارد محیط مایکروسافت ورد یا نوت پد میشوم و شروع میکنم به تایپ کردن، گذشته از وسواس شدید به لحن و همجواری کلمات و موزون بودن جملات و ویراستگی و پیراستگی و عدم تکرار و ... مدتی ست که شدیدا حواسم باید باشد که مبادا طنین جملات بی خاصیتم، گوش جیرجیرکی را آزار ندهد، به کهنه سربازان جنگ ویتنام برنخورد، تن مارتین لوتر کینگ در قبر نلرزد، به اسطوره های مایا توهین نشود، چوپانان اسکاتلندی صدای شان درنیاید و خدای ناکرده نهنگ ها در ساحل لتونی برای خودکشی تقلا نکنند.
کمک داورهای لیگ دسته دوم نیوزلند دیروز شاکی بودند. غم اینها را چه کنم؟ غم صور و صیدا و تریپولی و بیروت را چه کنم؟
با توام ثین گرام! عوضی! تو انگیزه ی نوشتن بودی. حالا تحویل بگیر... د بیا!
@mamrizzio

این جماعت بیشترین خنده و خوشی را به من هدیه کرده اند با سریال های عالی شان