مرگ یک اتفاق ناگهانی نیست…
او همان زمان است که بی‌صدا جلو می‌آید.

نه دیروز وجود دارد
نه فردا
هر دو فقط اسم‌اند.

آنچه واقعاً هست،
همین اکنونِ ناتمام است؛
لحظه‌ای خام، زنده، و در حال فرار.

عارفان می‌گفتند:
گذشته مُرده،
آینده هنوز زاده نشده،
پس زندگی را کجا گم کرده‌ای؟


اگر زمان و مرگ یک نام دارند،
شاید تنها راه زندگی
بیدار ماندن در همین لحظه است.


@sedaye_daron

ذهن مانند پیاز است .
یک لایه جسم است.
لایه‌ی بعدی روان است .
و لایه بعد ، خود

کسی که این سه لایه را بیندازد
و به درونی ترین لایه ، که هیچ و خالی است ، برسد ؛ به سرور رسیده است .
در آن خالی و هیچ بودن شعف و سرور وجود دارد .
با آرزوی شدن ، رنج وجود دارد .
اگر بخواهی چیزی بشوی ، درد و رنج و نگرانی و تشویش خواهی داشت .

اگر درک کنی که چیزی برای شدن وجود ندارد ، بودا شده ای.

تو از قبل همه چیز هستی .
هر چه که هستی ، هستی .
راهی برای بهبود آن نیست .
نیازی به بهبود نیست .
تو هر طور که هستی کاملا خوب است .
معمولی بودن تو کاملا فوق العاده است .

تشخیص این نکته یعنی رسیدن به >برکت .
آنگاه تمام هستی شروع می کند به بارش برکت بر تو .
همیشه بارش داشته !
ولی تو بسیار در فکر آرزوها و شدن های خودت بوده ای ،
در دسترس ان نبوده ای ،
نسبت به آن باز و پذیرا نبوده ای. ...

#اشو

@sedaye_daron

شما نامحدودید ؛ حد و مرزی ندارید
شما آنچه به نظر می رسید ، نیستید.
چاه از بالا کوچک به نظر می رسد ،
اما به اقیانوس متصل است.
ممکن است دهانه اش کوچک باشد
اما روحش بزرگ است؛
ممکن است بدن شما کوچک به نظر آید
اما این تنها دهانه ی چاه است
شما در عمقِ درونتان بی انتهایید.

#اوشو


@sedaye_daron

همه ما منتظر تغییریم. منتظریم زندگی بهتر، احساس بهتر، نتایج بهتر خودش را نشان دهد. اما یک حقیقت ساده وجود دارد: ما با همان عادت‌های دیروز، فردای متفاوتی را تجربه نخواهیم کرد. زندگی مانند یک قفل امن است. برای باز کردن درب جدید، به کلید جدیدی نیاز داری. کلیدهای قدیمی (افکار، باورها و الگوهای رفتاری قدیمی) فقط قفل‌های قدیمی را باز می‌کنند.
تحول از جایی شروع می‌شود که جرأت کنی متفاوت انتخاب کنی. زندگی به آرزو پاسخ نمی‌دهد، به حرکت پاسخ می‌دهد. به گرمیِ عمل تو پاسخ می‌دهد، نه به سردیِ انتظار.
خبر خوب این است: درِ زندگی مورد علاقه‌ات از قبل وجود دارد. اما کلید آن را در جیب‌ت یا در دنیای بیرون پیدا نخواهی کرد. کلید را باید خودت، از جنس شجاعت، انتخاب‌های آگاهانه و اقدامات مستمر بسازی.

* آلبرت انیشتین: «دیوانگی انجام دادنِ کاری تکراری و انتظار نتیجه‌ای متفاوت است.»

* مایکل‌جی. فاکس:
«زندگی در حرکت است. اگر همیشه در حال پیشرفت نباشی، در واقع داری پسرفت می‌کنی.»

* جیم ران: «اگر نمی‌خواهی چیزهای کوچکت را تغییر دهی، چیزهای بزرگت هیچ وقت تغییر نخواهند کرد.»

* لوئیز هی: «فکرت را عوض کن تا زندگیت عوض شود.»

@sedaye_daron

ما تنها با یک نوع اقتصاد آشناییم؛ اقتصاد دنیای مادی. در این جهان، اگر دارایی خود را ببخشی، آن را از دست می‌دهی. باید به آن چنگ بزنی. باید آن را مطالبه کنی. باید کمتر بدهی و بیشتر بگیری تا به سود برسی.
.
اما اقتصاد درونی کاملاً متفاوت است؛ دقیقاً قطب مخالف جهان بیرون. در اینجا، هرچه بیشتر ببخشی، بیشتر خواهی داشت؛ هرچه کمتر بدهی، کمتر خواهی داشت. هرچه سخاوتمندتر باشی، هستی و کائنات بیشتر به سوی تو سرازیر می‌شوند. تو باید صرفاً به خاطر لذت محض به اشتراک بگذاری، دائم در حال بخشیدن و سهیم کردن باشی. این کار شجاعت بزرگی می‌طلبد، اما کافی است آن را یک بار تجربه کنی؛ همین که با حساب و کتاب درونی آشنا شوی، دیگر جای نگرانی نیست. شجاعت فقط برای گام اول لازم است و بعد از آن، همه چیز آسان می‌شود. وقتی فهمیدی که هرچه بیشتر ببخشی، بیشتر به دست می‌آوری، دیگر قدم گذاشتن ساده است. نخستین گام در وادی عشق، کار یک ترسو نیست. این قدم به روحی بلند و جسور نیاز دارد که توان ریسک کردن داشته باشد، زیرا در ابتدا، این یک قمار است. چه کسی می‌داند که آیا پاسخی دریافت خواهی کرد یا خیر؟ شاید عشق خود را نثار کنی و هیچ بازگشتی نداشته باشد. هیچ تضمینی در کار نیست. اما باید آن گام نخست را با اعتماد و توکل برداشت. پس از آن، گام دوم بسیار راحت خواهد بود و می‌توانی هزاران فرسنگ پیش بروی. آن وقت دیگر هیچ مشکلی باقی نمی‌ماند و کل این سفر ساده‌تر می‌شود و زندگی در هر قدم، غنی‌تر و پربارتر خواهد شد.
.
اشو

@sedaye_daron

ذهن هرگز شفاف نمی شود ،  ذهن گیج و آشفته است ، با ذهن هیچ امکانی وجود ندارد ... اینگونه نیست که دو نوع ذهن داشته باشیم : ذهن گیج و ذهن غیر گیج ، تمام ذهنها گیج و آشفته اند ... ذات ذهن اساساً آشفتگی است ... پس مسئله چگونه شفاف شدن در روابط نیست این نتیجه فرعی آن است ... تو باید کم کم از ذهن بیرون بیایی ، باید راههای بیرون رفتن را بیاموزی و "مدیتیشن" سر خوردن و بیرون لغزیدن از ذهن است ... ذهن یک مکانیسم است ... "نیازی به هم هویت شدن با ذهن نیست" از ذهن استفاده کن اما برکنار بمان ، جدا بمان ... به خوبی بدان که تو شاهدی ... همانطور که شاهد دنیای بیرون هستی ، درختان ، ماه و مردم دقیقاً همانطور شاهد دنیای درون هستی ، رویاها ، تصورات ، خشم ، عشق ، نفرت ، حسادت ، مالکیت و ... اما تو همیشه شاهدی و شاهد همیشه شفاف است ، "ذهن همیشه گیج است ، شاهد همیشه شفاف است" ...

اشو

@sedaye_daron

عدم پذیرشِ طبیعتِ وجود تولید "نفس" میکند ... پذیرا نبودن آنچه که هست یعنی : "نفس" ... خودت را بپذیر ، آنگاه که چنین کنی ،  به مرکز وجودت پرتاب خواهد شد ...

اشو


@sedaye_daron

ذهن هرگز شفاف نمی شود ،  ذهن گیج و آشفته است ، با ذهن هیچ امکانی وجود ندارد ... اینگونه نیست که دو نوع ذهن داشته باشیم : ذهن گیج و ذهن غیر گیج ، تمام ذهنها گیج و آشفته اند ... ذات ذهن اساساً آشفتگی است ... پس مسئله چگونه شفاف شدن در روابط نیست این نتیجه فرعی آن است ... تو باید کم کم از ذهن بیرون بیایی ، باید راههای بیرون رفتن را بیاموزی و "مدیتیشن" سر خوردن و بیرون لغزیدن از ذهن است ... ذهن یک مکانیسم است ... "نیازی به هم هویت شدن با ذهن نیست" از ذهن استفاده کن اما برکنار بمان ، جدا بمان ... به خوبی بدان که تو شاهدی ... همانطور که شاهد دنیای بیرون هستی ، درختان ، ماه و مردم دقیقاً همانطور شاهد دنیای درون هستی ، رویاها ، تصورات ، خشم ، عشق ، نفرت ، حسادت ، مالکیت و ... اما تو همیشه شاهدی و شاهد همیشه شفاف است ، "ذهن همیشه گیج است ، شاهد همیشه شفاف است" ... اشو


@sedaye_daron

من با دعا و عبادت مخالفم؛ چرا که در واقع چیزی جز یک «معامله» نیست. این کار نوعی رشوه دادن به خداست. فرد می‌پندارد که می‌تواند با چاپلوسی، بر کبریا و غرورِ خدا بیفزاید: «تو بزرگی، تو مهربانی، تو بر هر کاری توانایی...» تمام این دعاها و عبادات تنها به این دلیل است که خدا را مدیون و بدهکار خودت کنی؛ چون چیزی از او میخواهی.


اشو

@sedaye_daron

بیشترِ ما فکر می‌کنیم اگر بجنگیم، پیروز می‌شویم…
اما حقیقت چیز دیگری‌ست.
آن‌که بیدار شد، پیروز شد.
آن‌که جنگید، باخت.
می‌شود هزاران سال راه رفت،
از رودها و جنگل‌ها عبور کرد،
اما هنوز معنای «حرکت» را نفهمید.
شکست، همیشه از کم‌قدرتی نیست؛
اغلب نتیجه‌ی روش اشتباه است.
وقتی به‌جای جنگیدن با ذهن،
آن را تماشا می‌کنی،
ذهن خودش کنار می‌رود…
و تازه آن‌جاست که بیداری شروع می‌شود.
سؤال این نیست که چقدر تلاش کردی؟
سؤال این است:
چرا بیدار نشدی؟

@sedaye_daron

بدن تو یک آینه دقیق از ذهن توست.

وقتی نگرانی ، بدنت نشانش می ‌دهد.
وقتی عاشقی ، بدنت نشانش می‌ دهد.
وقتی درمانده‌ ای ، بدنت نشانش می‌ دهد.
وقتی عصبانی هستی ، بدنت نشانش می ‌دهد.

همه سلول‌های بدن تو ، متاثر از حسی که داری ،
یا اجازه می ‌دهند یا مقاومت می‌ کنند.

#آبراهام_هیکس

@sedaye_daron

روزی خواهی فهمید که تو در این جهان کاملاً تنهایی.

هر کس که برای آموزش به سمت تو می‌آید نیز بخشی از توست. هیچ کسی نمی‌تواند چیزی به تو بیاموزد. زیرا آن که یاد می ‌دهد و یاد می ‌گیرد ،
همه و همه تو هستی.

تو در آینه ‌ی جهان با خودت رو به رو هستی ،
یاد می ‌گیری و یاد می ‌دهی و گمان می‌کنی که دیگرانند ، اما او خودت هستی.

منتظر کسی نباش
روزی که تنها بودنِ خود را بپذیری دل از انتظار
برای دیدار با استادان بر خواهی داشت
و به استاد درون خود سجده خواهی کرد.

انسان زمانی که به تنهایی خود پی ببرد ،
شروع می ‌کند به رشد کردن
آن زمان دیگر به هیچکس
در جهان تکیه نمی‌ کند.

#اوﺷﻮ

@sedaye_daron

#اوشو_راجنیش

آنچه دنبالش می‌گردی، هیچ‌وقت گم نشده…
همیشه درونِ خودت بوده
فقط کافی‌ست برگردی،
کتابِ درونت را باز کنی
و خودت را بخوانی.
آنجاست که رنج تمام می‌شود
و درها… آرام‌آرام باز می‌شوند


@sedaye_daron

درک من این است:
مردم فکر می‌کنند هر چیزی را که نمی‌فهمند حتماً باید چیزی بزرگ بوده باشد چون نمی‌توانیم بفهمیم حتماً باید چیزی بسیار معجزه آسا یا اسرارآمیز باشد اما حقیقت همیشه ساده است اسرارآمیز است چون ساده است حقیقت همیشه صریح و آشکار است معجزه آساست چون صریح و آشکار است
نه به خاطر اینکه پیچیده است نه به خاطر اینکه پرت و دور است حقیقت آنقدر نزدیک است که شما تمایل دارید آن را نادیده بگیرید.
.
✍ اشو

@sedaye_daron

⁨ بزرگترین دزدِ رویاهای تو، پرسه زذن ذهن در گذشته و آینده است.

دکتر جو دیسپنزا معتقد است اکثر مردم انرژی خود را در خاطرات تلخ گذشته یا اضطراب‌های آینده سرمایه‌گذاری کرده‌اند؛ به همین دلیل، هیچ انرژی اضافه‌ای برای «خلق کردن» در لحظه حال ندارند.
وقتی یاد می‌گیرید تمام توجه خود را به «اینجا و اکنون» بیاورید، وارد نقطه صفر کوانتومی می‌شوید. در این فضا، شما دیگر یک بدن، یک جنسیت یا یک شخصیت با گذشته‌ای خاص نیستید؛ شما «آگاهی خالص» هستید.

#دکتر_جو_دیسپنزا

@sedaye_daron

روزی خواهی فهمید که تو در این جهان کاملاً تنهایی.

هر کس که برای آموزش به سمت تو می‌آید نیز بخشی از توست. هیچ کسی نمی‌تواند چیزی به تو بیاموزد. زیرا آن که یاد می ‌دهد و یاد می ‌گیرد ،
همه و همه تو هستی.

تو در آینه ‌ی جهان با خودت رو به رو هستی ،
یاد می ‌گیری و یاد می ‌دهی و گمان می‌کنی که دیگرانند ، اما او خودت هستی.

منتظر کسی نباش
روزی که تنها بودنِ خود را بپذیری دل از انتظار
برای دیدار با استادان بر خواهی داشت
و به استاد درون خود سجده خواهی کرد.

انسان زمانی که به تنهایی خود پی ببرد ،
شروع می ‌کند به رشد کردن
آن زمان دیگر به هیچکس
در جهان تکیه نمی‌ کند.

#اوﺷﻮ


@sedaye_daron

ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺭﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ،
ﺑﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﯾﻦ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ  ﺩﺳﺖ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﯼ ﭼﻨﯿﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ، ﻧﻪ ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﯽ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻧﻪ ﭘﯿﺮﯼ ﻭ ﻧﻪ ﺣﺘﯽ ﻣﺮﮒ

ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺟﺴﻢ ﭘﯿﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻭ ﻣﯽ ﻣﯿﺮﺩ ،
ﺍﻣﺎ ﻋﺸﻖ ، ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻮ ﺭﺍﺯﯼ ﺭﺍ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ که:
" ﺗﻮ ﺟﺴﻢ ﻧﯿﺴﺘﯽ "
ﺗﻮ شعله ﺧﺎﻟﺺ ﻫﻮﺷﯿﺎﺭﯼ ﻫﺴﺘﯽ.
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﻟﺪ ، ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺮﮒ.
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ شعله ی  ﻫﻮﺷﯿﺎﺭﯼ ، ﯾﻌﻨﯽ :
ﻫﻤﺎﻫﻨﮓ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺎ ﺁﻫﻨﮓ ﻫﺴﺘﯽ...

#اوشو

@sedaye_daron

«خلق کردن، تماشای معجزه نیست؛ بلکه تبدیل شدن به خودِ معجزه است.»
دکتر دیسپنزا می‌گوید: میدان کوانتومی به آنچه می‌خواهید پاسخ نمی‌دهد، بلکه به «کسی که هستید» پاسخ می‌دهد.
هم‌زمانی‌ها (Synchronicities) زمانی در زندگی‌ات ظاهر می‌شوند که تو دیگر منتظرِ رسیدنِ خواسته‌ات نباشی. چرا؟ چون تو هم‌اکنون با «احساسِ داشتنِ» آن زندگی می‌کنی. وقتی قلب تو فرکانسِ سپاسگزاری و فراوانی را پیش‌بینی می‌کند، امضای کوانتومی تو با پتانسیل‌های نامحدود هم‌سو می‌شود.
در این لحظه، تو دیگر یک تعقیب‌کننده نیستی؛ تو به مرکزی تبدیل می‌شوی که واقعیت را به سمت خود جذب می‌کند. تو به خالق زندگی‌ات تبدیل شده‌ای.

#جو_دیسپنزا

@sedaye_daron

چگونه می‌توان کسی را ترساند که شکمش فریاد گرسنگی می‌کشد و روده‌های بچه‌هایش از نخوردن به پیچ‌وتاب در می‌آید؟ دیگر چیزی نمی‌تواند او را بترساند. او بدترین ترس‌ها را دیده است.

📚 خوشه‌های خشم،
✍️ جان اشتاین‌ بک

@sedaye_daron

از منظر آلن واتس معنای زندگی در ساده‌ترین چیزهاست
زنده بودن، نفس کشیدن، دیدن نور، شنیدن صدا، لمس لحظه.
گاهی آن‌قدر درگیر «شدن» می‌شویم که «بودن» را فراموش می‌کنیم.
در حالی که نفس کشیدن، دیدن، احساس کردن و حضور داشتن،
خودِ زندگی است… نه مقدمه‌ای برای رسیدن به چیزی دیگر.
شاید آرامش دقیقاً همان‌جایی باشد که ایستاده‌ایم،
نه جایی که فکر می‌کنیم باید به آن برسیم.
اما ما اغلب فراموش می‌کنیم و در پی دستاوردهای بیرونی می‌دویم.
شاید وقتش رسیده کمی مکث کنیم و به یاد بیاوریم که بودن، خودش کافی‌ست.


@sedaye_daron