ذهن را اول خالی کن… بعد دنبال خدا بگرد

بیشترِ ما کتابِ ذهن‌مان را
با نوشته‌های دیگران پُر کرده‌ایم؛
با باورهای آماده، ایمان‌های تقلیدی،
و عبادت‌هایی که فقط انجام می‌شوند اما اتفاق نمی‌افتند.

ذهنِ سفید یعنی ذهنِ بی‌گناه.
یعنی شستنِ آنچه به تو گفته‌اند «باور کن»،
نه آنچه خودت دیده‌ای.

بین تو و حقیقت،
نه خدا ایستاده
نه راه بسته است…
فقط جمعیتی از آدم‌ها، عناوین، آیین‌ها و «منِ» تو.

سجده‌ای که «من» را خم نکند،
فقط یک حرکتِ بدنی‌ست.

خلوت کن…
شاید خدا هنوز همان‌جاست که همیشه بوده.

@sedaye_daron

لحظه ای که به کسی ایمان می آورید هوش خود را از دست می دهید ایمان تقریبا مانند سمی برای هوش شماست من به شما میگویم به هیچ کس حتی به من ایمان نیاورید شما باید بینش های خودتان را پیدا کنید
و سپس آنرا هر جای که می برد دنبال کنید این مسیر درست برای شماست اینکه آیا شخص دیگری در این مسیر حرکت می کند
یا نه پرسش مهمی نیست هر فردی منحصر به فرد است و زندگی هر فردی در منحصر به فرد بودن خود زیبایی دارد.
.
✍️اشو

@sedaye_daron

بعضی تجربه‌ها حتی اگر دردناک باشند،
لازم و غیر قابل اجتناب‌اند. بدون آنها
چگونه می‌توان به مفهوم زندگی پی برد؟!


زیگموند فروید

@sedaye_daron

زمان یک ساختار ذهنی است:
· مغز ما برای درک جهان، زمان و مکان رو به صورت خطی پردازش می‌کنه. این یک سازوکار بقاست.
· دیسپنزا می‌گه اگر ما بتوانیم از این الگوی فکری خارج شیم، در واقع می‌تونیم "در زمان حال ابدی" زندگی کنیم.
در فیزیک کوانتوم، همه احتمالات به صورت همزمان وجود دارن. "اکنون" تنها نقطه‌ای است که واقعیت در اون شکل می‌گیره.
· دیسپنزا معتقده وقتی ما در "حال" کاملاً حاضر باشیم، می‌تونیم بر واقعیت تأثیر بذاریم و آینده‌های احتمالی جدیدی خلق کنیم.


@ghodratebikaranedaroonbe

اگاهی یعنی از نو ساختن



@sedaye_daron

بیشتر دردهای ما از «حقیقت» نمی‌آید… از باورهایی می‌آید که دربارهٔ خودمان ساخته‌ایم.
از تندیسی طلایی که در ذهن ساخته‌ای و فکر می‌کنی مردم باید برایش گل بیاورند.
بعد کافی‌ست کسی توهین کند، بی‌احترامی کند، سنگ بیندازد… و تو می‌شکنی.

نه به‌خاطر حرفِ دیگران؛ به‌خاطر باوری که دربارهٔ خودت ساخته بودی.
وقتی این «تصویر خیالی» را رها کنی، از قضا آرام می‌شوی.
چون دیگر نه ستایش تو را باد می‌اندازد، نه توهین تو را می‌لرزاند.

حقیقت این است:
وقتی تمام برچسب‌ها، نقش‌ها، هویت‌های ساختگی را کنار بگذاری…
به چیزی می‌رسی که واقعی است.
چیزی که نه می‌شکند، نه کم می‌شود، نه زیاد:
جوهرهٔ وجودیِ تو.

رها کن.
ببین چه‌کسی پشت همهٔ این تصورها نفس می‌کشد.

@sedaye_daron

"روی رنج تمرکز نکن" ...

درد وجود دارد و این تنها تو نیستی ؛ دیگران نیز از همین رنج گذر می‌کنند ... بسیاری از این رنج عبور کرده‌اند ، بسیاری مجبور هستند از آن عبور کنند ... با خوشی از این رنج گذر کن ... چشمانت را روی شعف نگه دار ... روی رنج تمرکز نکن ، این رویکردی اشتباه است ... "روی شعف تمرکز کن و فکر کن که رنج تو بهای دریافت شعف است" ... درد بزودی از بین خواهد رفت و آن انرژی که از رنج آزاد شده ، حتی تو را به حیطه‌های والاتر شعف می‌رساند ، "تو را به بلندیهای بالاتر از  شعف" ...

اشو

@sedaye_daron

اگر تو در آرامش باشی ، تمام جهان برای تو در آرامش می‌شود ... این فقط یک انعکاس است ... هر چیزی که تو هستی ، بر همه جا منعکس شده است ... "همه چیز آینه میشود" ...

اشو


@sedaye_daron

کاش قبل از مُردن، یک‌بار واقعاً زندگی کنیم…
بیشتر آدم‌ها حتی نمی‌فهمن زندگی چی بوده؛ فقط می‌میرن.
سفر واقعی رو وقتی شروع می‌کنی که به درونت شیرجه بزنی… همون‌جا همه‌چیز رو پیدا می‌کنی؛
آرامش، حقیقت، خدا، جاودانگی…
و وقتی پیدا شد، خودش از تو به جهان پخش میشه.

زندگی رو زندگی کن قبل از اینکه دیر بشه…


@sedaye_daron

اکثر آدم‌ها فقط زنده‌اند، اما زندگی نمی‌کنند.
هر روز مکانیکی، تکراری، بی‌حضور.

اما بیداری از همین‌جا شروع می‌شود:
وقتی راه می‌روی، آگاه باش که راه می‌روی.
وقتی می‌نشینی، بدان که نشسته‌ای.
حتی وقتی در خوابی، آگاه باش که بدن خوابیده، اما تو بیداری.

آن روز که این آگاهی در تو زنده شود،
یک‌سومِ مسیرِ روشن‌شدن را پیموده‌ای.
و از آن‌جا تازه سفرِ ذهن آغاز می‌شود…
مشاهده‌ی افکار، آرزوها و خیال‌هایی که سال‌ها نادیده گرفته‌ای.

قدم‌به‌قدم، از بدن تا ذهن، از ذهن تا روح.
راه بیداری همین‌جاست — در لحظه، در آگاهی.

@sedaye_daron

مرگ یک اتفاق ناگهانی نیست…
او همان زمان است که بی‌صدا جلو می‌آید.

نه دیروز وجود دارد
نه فردا
هر دو فقط اسم‌اند.

آنچه واقعاً هست،
همین اکنونِ ناتمام است؛
لحظه‌ای خام، زنده، و در حال فرار.

عارفان می‌گفتند:
گذشته مُرده،
آینده هنوز زاده نشده،
پس زندگی را کجا گم کرده‌ای؟


اگر زمان و مرگ یک نام دارند،
شاید تنها راه زندگی
بیدار ماندن در همین لحظه است.


@sedaye_daron

ذهن مانند پیاز است .
یک لایه جسم است.
لایه‌ی بعدی روان است .
و لایه بعد ، خود

کسی که این سه لایه را بیندازد
و به درونی ترین لایه ، که هیچ و خالی است ، برسد ؛ به سرور رسیده است .
در آن خالی و هیچ بودن شعف و سرور وجود دارد .
با آرزوی شدن ، رنج وجود دارد .
اگر بخواهی چیزی بشوی ، درد و رنج و نگرانی و تشویش خواهی داشت .

اگر درک کنی که چیزی برای شدن وجود ندارد ، بودا شده ای.

تو از قبل همه چیز هستی .
هر چه که هستی ، هستی .
راهی برای بهبود آن نیست .
نیازی به بهبود نیست .
تو هر طور که هستی کاملا خوب است .
معمولی بودن تو کاملا فوق العاده است .

تشخیص این نکته یعنی رسیدن به >برکت .
آنگاه تمام هستی شروع می کند به بارش برکت بر تو .
همیشه بارش داشته !
ولی تو بسیار در فکر آرزوها و شدن های خودت بوده ای ،
در دسترس ان نبوده ای ،
نسبت به آن باز و پذیرا نبوده ای. ...

#اشو

@sedaye_daron

شما نامحدودید ؛ حد و مرزی ندارید
شما آنچه به نظر می رسید ، نیستید.
چاه از بالا کوچک به نظر می رسد ،
اما به اقیانوس متصل است.
ممکن است دهانه اش کوچک باشد
اما روحش بزرگ است؛
ممکن است بدن شما کوچک به نظر آید
اما این تنها دهانه ی چاه است
شما در عمقِ درونتان بی انتهایید.

#اوشو


@sedaye_daron

همه ما منتظر تغییریم. منتظریم زندگی بهتر، احساس بهتر، نتایج بهتر خودش را نشان دهد. اما یک حقیقت ساده وجود دارد: ما با همان عادت‌های دیروز، فردای متفاوتی را تجربه نخواهیم کرد. زندگی مانند یک قفل امن است. برای باز کردن درب جدید، به کلید جدیدی نیاز داری. کلیدهای قدیمی (افکار، باورها و الگوهای رفتاری قدیمی) فقط قفل‌های قدیمی را باز می‌کنند.
تحول از جایی شروع می‌شود که جرأت کنی متفاوت انتخاب کنی. زندگی به آرزو پاسخ نمی‌دهد، به حرکت پاسخ می‌دهد. به گرمیِ عمل تو پاسخ می‌دهد، نه به سردیِ انتظار.
خبر خوب این است: درِ زندگی مورد علاقه‌ات از قبل وجود دارد. اما کلید آن را در جیب‌ت یا در دنیای بیرون پیدا نخواهی کرد. کلید را باید خودت، از جنس شجاعت، انتخاب‌های آگاهانه و اقدامات مستمر بسازی.

* آلبرت انیشتین: «دیوانگی انجام دادنِ کاری تکراری و انتظار نتیجه‌ای متفاوت است.»

* مایکل‌جی. فاکس:
«زندگی در حرکت است. اگر همیشه در حال پیشرفت نباشی، در واقع داری پسرفت می‌کنی.»

* جیم ران: «اگر نمی‌خواهی چیزهای کوچکت را تغییر دهی، چیزهای بزرگت هیچ وقت تغییر نخواهند کرد.»

* لوئیز هی: «فکرت را عوض کن تا زندگیت عوض شود.»

@sedaye_daron

ما تنها با یک نوع اقتصاد آشناییم؛ اقتصاد دنیای مادی. در این جهان، اگر دارایی خود را ببخشی، آن را از دست می‌دهی. باید به آن چنگ بزنی. باید آن را مطالبه کنی. باید کمتر بدهی و بیشتر بگیری تا به سود برسی.
.
اما اقتصاد درونی کاملاً متفاوت است؛ دقیقاً قطب مخالف جهان بیرون. در اینجا، هرچه بیشتر ببخشی، بیشتر خواهی داشت؛ هرچه کمتر بدهی، کمتر خواهی داشت. هرچه سخاوتمندتر باشی، هستی و کائنات بیشتر به سوی تو سرازیر می‌شوند. تو باید صرفاً به خاطر لذت محض به اشتراک بگذاری، دائم در حال بخشیدن و سهیم کردن باشی. این کار شجاعت بزرگی می‌طلبد، اما کافی است آن را یک بار تجربه کنی؛ همین که با حساب و کتاب درونی آشنا شوی، دیگر جای نگرانی نیست. شجاعت فقط برای گام اول لازم است و بعد از آن، همه چیز آسان می‌شود. وقتی فهمیدی که هرچه بیشتر ببخشی، بیشتر به دست می‌آوری، دیگر قدم گذاشتن ساده است. نخستین گام در وادی عشق، کار یک ترسو نیست. این قدم به روحی بلند و جسور نیاز دارد که توان ریسک کردن داشته باشد، زیرا در ابتدا، این یک قمار است. چه کسی می‌داند که آیا پاسخی دریافت خواهی کرد یا خیر؟ شاید عشق خود را نثار کنی و هیچ بازگشتی نداشته باشد. هیچ تضمینی در کار نیست. اما باید آن گام نخست را با اعتماد و توکل برداشت. پس از آن، گام دوم بسیار راحت خواهد بود و می‌توانی هزاران فرسنگ پیش بروی. آن وقت دیگر هیچ مشکلی باقی نمی‌ماند و کل این سفر ساده‌تر می‌شود و زندگی در هر قدم، غنی‌تر و پربارتر خواهد شد.
.
اشو

@sedaye_daron

ذهن هرگز شفاف نمی شود ،  ذهن گیج و آشفته است ، با ذهن هیچ امکانی وجود ندارد ... اینگونه نیست که دو نوع ذهن داشته باشیم : ذهن گیج و ذهن غیر گیج ، تمام ذهنها گیج و آشفته اند ... ذات ذهن اساساً آشفتگی است ... پس مسئله چگونه شفاف شدن در روابط نیست این نتیجه فرعی آن است ... تو باید کم کم از ذهن بیرون بیایی ، باید راههای بیرون رفتن را بیاموزی و "مدیتیشن" سر خوردن و بیرون لغزیدن از ذهن است ... ذهن یک مکانیسم است ... "نیازی به هم هویت شدن با ذهن نیست" از ذهن استفاده کن اما برکنار بمان ، جدا بمان ... به خوبی بدان که تو شاهدی ... همانطور که شاهد دنیای بیرون هستی ، درختان ، ماه و مردم دقیقاً همانطور شاهد دنیای درون هستی ، رویاها ، تصورات ، خشم ، عشق ، نفرت ، حسادت ، مالکیت و ... اما تو همیشه شاهدی و شاهد همیشه شفاف است ، "ذهن همیشه گیج است ، شاهد همیشه شفاف است" ...

اشو

@sedaye_daron

عدم پذیرشِ طبیعتِ وجود تولید "نفس" میکند ... پذیرا نبودن آنچه که هست یعنی : "نفس" ... خودت را بپذیر ، آنگاه که چنین کنی ،  به مرکز وجودت پرتاب خواهد شد ...

اشو


@sedaye_daron

ذهن هرگز شفاف نمی شود ،  ذهن گیج و آشفته است ، با ذهن هیچ امکانی وجود ندارد ... اینگونه نیست که دو نوع ذهن داشته باشیم : ذهن گیج و ذهن غیر گیج ، تمام ذهنها گیج و آشفته اند ... ذات ذهن اساساً آشفتگی است ... پس مسئله چگونه شفاف شدن در روابط نیست این نتیجه فرعی آن است ... تو باید کم کم از ذهن بیرون بیایی ، باید راههای بیرون رفتن را بیاموزی و "مدیتیشن" سر خوردن و بیرون لغزیدن از ذهن است ... ذهن یک مکانیسم است ... "نیازی به هم هویت شدن با ذهن نیست" از ذهن استفاده کن اما برکنار بمان ، جدا بمان ... به خوبی بدان که تو شاهدی ... همانطور که شاهد دنیای بیرون هستی ، درختان ، ماه و مردم دقیقاً همانطور شاهد دنیای درون هستی ، رویاها ، تصورات ، خشم ، عشق ، نفرت ، حسادت ، مالکیت و ... اما تو همیشه شاهدی و شاهد همیشه شفاف است ، "ذهن همیشه گیج است ، شاهد همیشه شفاف است" ... اشو


@sedaye_daron

من با دعا و عبادت مخالفم؛ چرا که در واقع چیزی جز یک «معامله» نیست. این کار نوعی رشوه دادن به خداست. فرد می‌پندارد که می‌تواند با چاپلوسی، بر کبریا و غرورِ خدا بیفزاید: «تو بزرگی، تو مهربانی، تو بر هر کاری توانایی...» تمام این دعاها و عبادات تنها به این دلیل است که خدا را مدیون و بدهکار خودت کنی؛ چون چیزی از او میخواهی.


اشو

@sedaye_daron

بیشترِ ما فکر می‌کنیم اگر بجنگیم، پیروز می‌شویم…
اما حقیقت چیز دیگری‌ست.
آن‌که بیدار شد، پیروز شد.
آن‌که جنگید، باخت.
می‌شود هزاران سال راه رفت،
از رودها و جنگل‌ها عبور کرد،
اما هنوز معنای «حرکت» را نفهمید.
شکست، همیشه از کم‌قدرتی نیست؛
اغلب نتیجه‌ی روش اشتباه است.
وقتی به‌جای جنگیدن با ذهن،
آن را تماشا می‌کنی،
ذهن خودش کنار می‌رود…
و تازه آن‌جاست که بیداری شروع می‌شود.
سؤال این نیست که چقدر تلاش کردی؟
سؤال این است:
چرا بیدار نشدی؟

@sedaye_daron