"همه هستي را نيرويی فرا گرفته است كه تو را نيز حمايت مي كند" ... "اين نيرو" ، نگران توست ... "اين نيرو" همواره در دسترس است ... اگر اين نيرو را از دست بدهي ، خودت مقصري ... اگر درها و پنجره هاي اتاقت را ببندي ، خورشيد بيرون را نپوشانده اي ، بلكه خودت را در تاريكي محبوس كرده اي حتي اگر درها را بگشايی ، پنجره ها را باز كني و پرده ها را هم كنار بزني ، باز اگر چشمانت را بسته نگه داري ، جز تاريكي نصيبي نخواهي برد ... "نسبت ما نيز با خدا چنين است" : عشق او همواره در دسترس است ، اما دل ما گشوده نيست ... دلت را به خدا بسپار ، بگذار خداوند ، تپشهاي هماهنگ با هستي را به آن "الهام" كند ... "دلی كه هماهنگ با نبض هستي نامتناهي نمي تپد ، دل نيست ، پاره ي گِل است" ...

اشو ، 📗 عشق پرنده آزاد و رها


@sedaye_daron

زندگی را نمی توان در یک قالب، یک ایده یا یک شیوه تفکری خاص گنجاند، چنین تلاشی به معنای انکار تنوع زندگی است. در عوض باید زندگی را به عنوان تجربه ای گوناگون و متضاد تجربه کنیم تا بتوانیم آنرا به شکل کاملتری زیست کنیم.
تو باید بتوانی خود را آنگونه که هستی ببینی نه آنگونه که دوست داری باشی. تنها زمانی که خود را در آیینه حقیقت ببینی می دانی چه باید بکنی...

@sedaye_daron

در ژرفای وجود انسان ، یک نبرد دائمی برپاست ؛ نبرد میان «آنچه هست» و «آنچه به گمان ما باید باشد» ... تمام رنج‌ ها ، اضطراب‌ها و آشفتگی‌های ما از همین شکاف ، از همین مقاومت سرسختانه در برابر جریان زندگی نشأت می‌گیرد ... ما با مشت‌های گره‌کرده در برابر رودخانه‌ی هستی می‌ایستیم و تقلا می‌کنیم تا مسیر آن را به خواست خود تغییر دهیم ... غافل از آنکه تنها راه یکی شدن با عظمت رود ، گشودن مشت‌ها و سپردن خود به دستان آن است ... این سپردن ، این رها کردنِ تقلا ، جوهر اصلی «تسلیم» است ... تسلیم در معنای عمیق عرفانی‌اش ، به هیچ وجه نشانه ضعف یا انفعال نیست ؛ بلکه عمیق‌ترین شکل خرد ، شجاعت و قدرت است ... تسلیم ، پذیرش هوشمندانه‌ی لحظه‌ی حال ، درست به همان شکلی است که هست ، بدون هیچ‌گونه قضاوت یا برچسب ذهنیِ «خوب» یا «بد» ...

اکهارت تله ، نیروی حال


@sedaye_daron

همه رنج‌های ما از زندگی در خاطرات گذشته یا خیالات آینده سرچشمه می‌گیرد.
اما حقیقت، همیشه تنها و تنها در "اکنون" جریان دارد. وقتی دست از تعقیب لحظه‌ها برمی‌داری و سنگینی گذشته را زمین می‌گذاری، تازه متوجه می‌شوی که آرامش، وضوح و حتی آنچه "الوهیت" می‌نامیمش، خودش به استقبال تو می‌آید. تو به دنبالش نرو، بذار او تو را پیدا کند. تنها کاری که باید بکنی این است: در این لحظه، کاملاً حاضر باش.
اکهارت تله (نویسنده قدرت حال): "گذشته و آینده فقط شکل‌های فکری هستند. گذشته فقط به عنوان خاطره وجود دارد و آینده به عنوان تصور. تنها نقطه دسترسی به واقعیت، الان است."
لائو تزو (حکیم تائویسم): "اگر افسرده هستی، در گذشته زندگی می‌کنی. اگر مضطرب هستی، در آینده زندگی می‌کنی. اگر در صلح هستی، در حال حاضر زندگی می‌کنی."
تیت ناهات هان (معلم ذهن‌آگاهی): "لحظه حال تنها لحظه‌ای است که زندگی واقعی در آن وجود دارد. برگشت به لحظه حال، برگشت به خانه است."


@sedaye_daron

بیداری، مقصدی در آینده نیست؛ حضوری است که وقتی از جستجو دست می‌کشی، خودش را نشان می‌دهد.

• «آگاهی یعنی دیدن بدون قضاوت.» – اووشو
• «تو چیزی نیستی که باید به آن برسی، تو چیزی هستی که باید به یاد بیاوری.» – اکهارت توله

• «در سکوت، حقیقت خودش را آشکار می‌کند.» – جیدو کریشنامورتی
• «وقتی چیزی را مجبور به شکوفه دادن می‌کنی، فقط گلبرگ‌هایش را پاره می‌کنی.» – رام داس

• «مدیتیشن یعنی بازگشت به خانه‌ی درون.» – آلن واتس


@sedaye_daron

احساساتی که گفته نمی‌شوند… در بدن ادامه پیدا می‌کنند.

بدن بایگانی‌چیِ صبورِ ماست. هر چیزی را که ذهن نادیده بگیرد، بدن در جایی ذخیره می‌کند؛ در عضلات، در ریتم قلب، در عمق تنفس، یا حتی در خواب‌هایمان.

وقتی هیجانی راهی برای بیان پیدا نکند، از بین نمی‌رود. فقط شکلش را عوض می‌کند.
گاهی می‌شود گرهی در شانه‌ها، گاهی سنگینی در گلو، گاهی نفسی که نیمه‌کاره برمی‌گردد.
این نشانه‌ها تصور یا اغراق نیستند؛ بازتابِ همان ارتباط نزدیک میان دستگاه عصبی، هورمون‌ها و تجربه‌های هیجانی ما هستند.

با این‌حال هیچ نقشه قطعی وجود ندارد که بگوید «فلان احساس دقیقاً در فلان نقطه درد می‌سازد».
بدن انسان‌ها شبیه هم نیست. تاریخچهٔ زندگی، نوع دلبستگی، سبکِ مواجهه با هیجان‌ها و حتی فرهنگ، تعیین می‌کند که هر بدن چطور واکنش نشان بدهد.

اما یک حقیقت مشترک بین همهٔ ما هست:
بدن، راستگوتر از ذهن عمل می‌کند.

وقتی مدام می‌گوییم «چیزی نیست، نمی‌خوام بهش فکر کنم»،
بدن با زبان خودش می‌گوید:
«می‌خوام شنیده بشم.»

شفا از همین‌جا شروع می‌شود؛
از لحظه‌ای که احساسات به جای
سرکوب، حضور پیدا کنند.
نه با تحلیل‌های پیچیده،
بلکه با چند دقیقه مکث، نفس، و صادق بودن با آنچه درونمان جریان دارد.
بدن می‌شنود.
بدن به خاطر می‌سپارد.
بدن منتظر گفت‌وگوست.


@sedaye_daron

وقتی فكر متوقف می‌شود، واقعیت جدید شروع می‌شود»

وقتی حتی برای چند لحظه از «فكر كردنِ مداوم» فاصله می‌گیری،
مغز و دستگاه عصبی وارد وضعیتی می‌شود که دكتر جو آن را
«بازگشت به نظم و یگانگی» می‌نامد.

در این حالت، تو نه نقش‌هایت هستی، نه خاطراتت، و نه محدودیت‌هایت.
به نقطه‌ای می‌رسی که انرژی تو آزادانه در میدان حرکت می‌کند—
و همین‌جا ست که خلق واقعی اتفاق می‌افتد.

هر فکری در کوانتوم یک فرکانس دارد.
وقتی قبل از رخ دادنِ نتیجه،
احساسِ وفور، ثروت، آرامش یا توانایی را تجربه می‌کنی،
اطلاعات میدان را تغییر می‌دهی.

اگر این حس را تکرار کنی،
واقعیت بیرونی‌ات به‌تدریج با فرکانس جدیدت هماهنگ می‌شود.
سینک‌رونیسیتی‌ها ظاهر می‌شوند،
فرصت‌ها از هیچ‌جا پیدا می‌شوند،
و تو وارد زندگی‌ای می‌شوی که خودت آگاهانه ساختی.

از ذهن شروع کن، اما در میدان خلق کن.

@sedaye_daron

شادمانی چيزی نيست كه قرار باشد در آينده پديد آيد.
شادمانی از قبل وجود داشته ،
ما فقط  از آن جدا افتاده ايم
شادمانی همچنان در لايه هاي زيرين جاری است. اما تو فراموش كرده ای كه چگونه خود را به آن بپيوندی. ارتباط  تو با آن قطع شده است.
تمام تلاش من بر اين است تا تو را به اين جريان زيرين نشاط ، شادمانی ، آرامش ، عشق و هماهنگی ملحق سازم
مراقبه روشی برای ملحق ساختن دوباره تو به اين جريان است. راهي برای نشان دادن اينكه در كجا می تواني به طبيعت خود دست يابی.

#اوشو

@sedaye_daron

آن خلاء و سنگینی که احساس می‌کنی، فروپاشی نیست... ندای بیداری است.
وقتی زندگی‌ای که برای جلب تأیید دیگران ساخته‌ای، ناگهان به قفسی تبدیل می‌شود که از آن بیزار شده‌ای، به خودت نگو "دارم دیوانه می‌شوم!"... به خودت بگو "دارم بیدار می‌شوم!".
این درد، درد تولد دوباره است. دردی است که از رها کردن پوستۀ قدیمی‌ات نشأت می‌گیرد. تحملش کن، زیرا اینجا، درست در میانه این فاصله ترسناک، زندگی واقعی تو در حال متولد شدن است.
"بیداری وقتی شروع می‌شه که دیگه نمی‌تونی با خودت دروغ زندگی کنی." – اکهارت توله

"شب تاریک روح، دقیقاً قبل از طلوع واقعیه." – اکهارت توله

"رشد یعنی وقتی دیگه نمی‌تونی همون آدم قبلی بمونی." – جو دیسپنزا

"خودت را گم کن تا خودت را پیدا کنی." – مولانا

"شفای واقعی وقتی شروع می‌شه که ماسک‌ها رو برداری و خودت باشی."

– دیپاک چوپرا

@sedaye_daron

هیچ سحر و جادویی بزرگتر از مراقبه وجود ندارد.
برای تبدیل چیزهای منفی به مثبت
برای تبدیل تاریکی به روشنایی
این معجزه مراقبه است.

#اوشو


@sedaye_daron

"باید"های دیگران، نقشه‌ای است برای گم کردن خودت.
ما اغلب در دامی نامرئی گرفتار می‌شویم: زندگی کردن بر اساس ترس‌ها، آرزوها و انتظارات اطرافیان. این "باید"ها راهنمای تو نیستند، بلکه سایه‌ای از زندگی دیگران بر وجود تو هستند. روزی از خواب بیدار می‌شوی و زندگی‌ات را غریبه می‌یابی... دردی مبهم که زمزمه می‌کند: "این من نیستم."
اما امید هست. قطب‌نمای واقعی تو در سکوت درونت نهفته است؛ در همان غریزه و کشش درونی که بی‌صدا راه درست را نشانت می‌دهد. به ندای درونت اعتماد کن، حتی اگر کسی آن را درک نکند. در پایان، تنها چیزی که مهم است این است: آیا این زندگی، واقعاً زندگی خودت بوده است؟

جیدو کریشنامورتی: "زندگی واقعی زمانی آغاز می‌شود که از تقلید و پیروی از دیگران دست بکشی و شروع کنی به کشف راه خودت."

کارل یونگ: "بزرگترین مصیبت این نیست که چه کسی هستی، بلکه این است که کسی نباشی که واقعاً هستی به خاطر انتظارات دیگران."

برنه براون: "اصالت یعنی رها کردن آنچه فکر می‌کنی باید باشی و پذیرفتن آنچه هستی. این شجاع‌ترین کار است که می‌توانی انجام دهی."

اکهارت تله: "وقتی دیگر نیازی نداری که با تصویر ذهنی خود یا نظرات دیگران همانند شوی، آزادی واقعی شروع می‌شود."


@sedaye_daron

گذران زندگی بدترین کاریست
که یک شخص با زندگیش می کند.

زندگی را باید لحظه به لحظه زندگی کرد ،
نه گذراند.

مراقبه راه درست زندگی کردن را
بر تو نمایان می کند و به تو می آموزد ؛

در هر آنی که هستی
همان را آگاهانه زندگی کن.

@sedaye_daron

گذران زندگی بدترین کاریست
که یک شخص با زندگیش می کند.

زندگی را باید لحظه به لحظه زندگی کرد ،
نه گذراند.

مراقبه راه درست زندگی کردن را
بر تو نمایان می کند و به تو می آموزد ؛

در هر آنی که هستی
همان را آگاهانه زندگی کن.

@sedaye_daron

مرگ تو درست از لحظه ای آغاز می شود که در برابر آنچه مهم است ،سکوت میکنی .


- مارتین لوترکینگ

@sedaye_daron

⁨ مدیتیشن به زبان باستانی یعنی: «آشنا شدن»

به گفته دکتر جو دیسپنزا، اگر قرار است شخصیت قدیمی (الگوهای فکری و احساسی گذشته) را ترک کنید و به شخصیت جدیدی تبدیل شوید، باید آگاهانه با آن نسخه جدید از خودتان آشنا شوید. هدف مدیتیشن صرفاً آرامش موقت نیست، بلکه تبدیل شدن به یک ناظر آگاه بر افکار، اعمال و احساسات ناخودآگاه است.
با تکرار تمرین ذهنی (مثلاً در مورد اینکه چگونه می‌خواهید در ترافیک یا برخورد با خانواده رفتار کنید)، شما این آگاهی‌ها را آنقدر تکرار می‌کنید که:
۱. سخت‌افزار جدیدی در مغز شما نصب می‌شود.
۲. این الگوهای جدید، تبدیل به یک نرم‌افزار خودکار (صدای جدید در سر) می‌شوند.
و وقتی نحوه فکر کردن، عمل کردن و احساس کردن شما تغییر کند، دیگر جای تعجبی نیست که زندگی‌تان نیز شروع به دگرگونی کند.
مدیتیشن، مهمترین ابزار برای این آشنایی و دگرگونی دائمی است.
سؤال: آیا مدیتیشن را به عنوان آشنایی با «خودِ جدید» می‌بینید یا صرفاً استراحت ذهن؟

#دکتر_جو_دیسپنزا

@sedaye_daron

وقتی می فهمی همه چیز خداست
میبینی با خدا احاطه شدی
از این نگاه است که سرمستی و شور می تراود
وقتی ببینی با خدا احاطه شدی
ناخودآگاه به رقص درمی آیی
شوری همچون طوفان تورا می برد

#اوشو

@sedaye_daron

نسخه‌ای از تو که تو را کوچک نگه می‌دارد، هرگز خودبه‌خود ناپدید نمی‌شود. باید آن را پشت سر بگذاری.
این فرآیند، نبرد با خودت نیست، بلکه بزرگ‌تر شدن از محدودیت‌های قدیمی‌است. هر انتخاب سخت، هر حرکتی که برخلاف بهانه‌های ذهنت انجام می‌دهی، آجری است برای ساختن "خود" جدیدت.
وقتی درد و خستگی سراغت می‌آید، بدان که درست در آستانه تحول ایستاده‌ای. تسلیم نشو. اینجا جایی است که زندگی واقعی آغاز می‌شود.

* کارل یونگ (Carl Jung): "تا زمانی که ناخودآگاه تو ناخودآگاه باقی بماند، سرنوشت تو را هدایت خواهد کرد و تو آن را سرنوشت خواهی نامید."
* جیمز کلمن (James Allen): "انسان تا زمانی که محدودیت‌های خود را باور دارد، در بند آن‌ها اسیر است."
* مایکل ا. سینگر (Michael A. Singer): "رشد روحی با پذیرش مسئولیت کامل زندگی‌ات آغاز می‌شود."
* نویل گادارد (Neville Goddard): "جهان خود را با تغییر حالت درونی خود تغییر دهید. چیز دیگری برای انجام دادن وجود ندارد."
.

@sedaye_daron

مراقب باش چه چیزی رو داری توی تک تک سلولهای بدنت ذخیره میکنی
افکارت که حالا قسمت اعظمش شرطی شدند
باید هر روز بالاشون کار کنی تا افکار و باورهای قدیمی رو بشکنی و من جدیدی رو بسازی.

شاید اولش سخت به نظر برسه
ولی ارزشش رو داره.

@sedaye_daron

چون احتیاج داشتم که دوست بدارم و دوستم بدارند...
تصور کردم که عاشق شده ام!
به عبارت دیگر خودم را
به حماقت زدم!


- آلبر کامو


@sedaye_daron