مود.

درسام یجوری منو به وحشت انداختن که دیگه از ماه رمضون نمیترسم.

حتی هیولای زیر تختم دیگه فایده نداره.

نه که هیچکسیو جز تو نداشته باشم، هیچکسیو جز تو نمیخوام.

خواهم که بر زلفت هردم زنم شانه
ترسم پریشان کند بسی حال هر کسی چشم نرگست مستانه مستانه

من تمام آسمان را پرواز میکنم تا یک لحظه توی آغوشت لم بدهم. من تمام خشکی را پیاده می آیم تا یک لحظه توی چشم هایت زل بزنم. من تمام اقیانوس را شنا میکنم تا یک لحظه مرا ببوسی. من تمام ساعت های عمرم را منتظرت خواهم ماند عزیزم. تمامش را.

ما کلن همینیم. اعتراض نمیکنیم. زندگیمون مختل میشه میشینیم خیره میشیم به دیوار میگیم سلام چطوری خوبی؟ اونم گچ میریزه ما هم خوشمون میاد، یادمون میره زندگی داشتیم کار داشتیم بساط و این داستانا.

همش توهم سرطان داشتن میزنم. تهش از استرس ناشی از سرطان، سرطان میگیرم.

I might be broken but I'm still beautiful.

«آنقدر نزدیک شد که پلک زدنش باعث میشد مژه هایش روی صورتم کشیده شود. صدای نفس های آرامش را از زیر گوشم میشنیدم. صدایی نرم از بین لب هایش بیرون آمد:"دوستت دارم"»