از وقتی آمریکای قحبه تصمیم گرفت به ایران حمله کنه، دیگه سریال هم بهم نمی‌چسبه. مثلا یهو طرف می‌گه گاد بلس امریکا و بلافاصله تهوع می‌گیرم و صفحه رو می‌بندم.

البته آمریکایی‌ها مردم بدی نیستن. ولی خب اینقدر رفاه‌زده شده‌ن که دیگه نیستمشون. می‌دونید؟

مثلا برای نتیجهٔ مسابقهٔ ورزشی کله‌شون خراب می‌شه و می‌ریزن بیرون. بعد ما اینجا دست امپراطور روی گلومونه و از احساس خفگی می‌ریم بیرون. همه‌ش برای چی؟ برای اینکه همون رفاه‌زدهٔ الاغ بتونه کله‌ش از مسابقهٔ ورزشی خراب بشه و نه از خفگی. خب من این رو نیستم. حال نمی‌کنم دیگه.

بعد اونی که کله‌ش از مسابقه خراب نمی‌شه و واقعا به سیاست‌ها اعتراض داره هم چیکار می‌کنه؟ با اجازهٔ بچه‌کش‌های بالاسری می‌ره بیرون، در کاستوم قورباغه قر می‌ده و جیغ می‌زنه «نو کینگز». اونی هم که یه ذره شرمش می‌آد، سعی می‌کنه یه پلاکارد خوشگل درست کنه که بتونه بشه عکس مقالهٔ نیویورک‌تایمز، سی‌ان‌ان، ان‌بی‌سی یا هر زناکدهٔ دیگه‌ای. همه‌شون هم بلااستثنا برمی‌گردن خونه و فکر می‌کنن الان دیگه بچه‌کش بالاسری شب‌ها بدون آرامش سر بر بالین می‌ذاره چون این‌ها مبارزه کرده‌ن بالاخره. خب تهوع، اسهال و استفراغ. متوجهید چی می‌گم؟

خب مردم خوب و بافرهنگی هستید ولی بنده ریدم بر فرق سر شما که نمی‌فهمید رفاه و ثروتتون از خفگی و قتل و غارت من و سایر کله‌قهوه‌ای‌ها داره به دست می‌آد و تنها چیزی که تکونتون می‌ده اینه که سهمتون از غنایم کم شده و قیمت بنزین و ملک رفته بالا و سیاست‌های داخلی‌تون داره فشارتون می‌ده.

جان خودم همین الان برید از ۱۰۰ تا آمریکایی رندم بپرسید پزشکیان رو می‌شناسی، ۹۹ نفرشون می‌گن «خر کی هست؟»
ولی حداقل ۴ میلیارد نفر اسم این قحبهٔ منتخب آمریکا رو شنیده‌ن و هر روز باید صدای گهش رو تحمل کنن. تحت اذیت و آزار روانی هستم.

یه بار دیگه بشنوم «مبعوث» جیغ می‌زنم.

دو سه ماه دیگه سایهٔ جنگ برمی‌گرده.

وایسید ذخایر استراتژیک نفتی قحبهٔ کبیر پر شه، جاکش اعظم هم یه چند بار به لبنان حملهٔ سنگین بکنه و جواب نگیره، باز برمی‌گردیم به اسفند ۴۰۴.
اگر اون وسط هم سودی، پولی چیزی برسه ایران، قحبه‌های داخلی می‌خورن و قبل اینکه به مردم بدبخت جنگ‌زده برسه، دوباره سایهٔ جنگ برمی‌گرده.
شاید سر دو-سه ماه دوباره شروع نکنن ولی سایه‌ش برمی‌گرده روی آسمون ابری ما.

البته نه که بگم خیلی گاییده شدیم ها! ولی خب تفاهم‌نامه و توافق و اینا فعلا سایهٔ جنگ رو برنمی‌داره. و این واقعیتی‌ست که به نظرم باید برای سلامت روانم باهاش کنار بیام. 😃

الان فقط دلم می‌خواد پول بدم یکی بهم نشون بده رضا تو چه حالیه. =))))
گاییدمت رضا. در حدواندازهٔ این چیزا نبودی. فقط اومدی زندگی ما رو ریدی توش و برگشتی تو سوراخت. خاک بر سر الاغت کنن. ✋

تایم‌لاین سامانه حالشون خرابه چقد. :))))))

حالا یه سریا یه بمب اتم نخوره تو سرمون و گوشت بخارشده‌مون رو تنفس نکنن، دست این خارجی‌های جاکش رو ول نمی‌کنن. ول کن لامصب. ول کن. التماس چی می‌کنی؟ خاک‌برسر می‌آد فقط می‌کشه و می‌ره. ول کنننن.

حوصله ندارم دیگه دنبال کنم اخبار رو. فقط حرص می‌خورم.
وضعیت، پس از هر جلسهٔ دنبال‌کردن اخبار:

اینقد فضا سورئاله که الان یکی پست بذاره ترامپ گفته من مسلمان شیعه هستم، برای حدود پنج ثانیه حرفش رو باور می‌کنم.

مثلا چرا من باید اینقدر به این بخندم که صدای خرناسم دربیاد؟

چقدر فضا، فضای توپاچه‌کردن شده. هرکی به ما می‌رسه می‌خواد یه چیزی بکنه تو پاچه‌مون. ولمون کنید بابا. اه.

فکر کنم وقتشه زبان چینی بیاموزیم و به چین مهاجرت کنیم. از این کشور دیگه مملکت در نمی‌آد. ریدن توش و دادن رفت. ای من شما اورینتالیست‌های شرق‌نشین رو گاییدم.

دیجی‌کالا چه بلایی بود بر سر من نازل شد. ده روزه منتظر یه وام آشغالم که قرار بوده ۳ روزه ریخته بشه. الان دیگه لازم ندارم، می‌خوام لغو کنم، یارو هی می‌زنه نه بابا ما می‌خوایم بهت پول بدیم قبول نیست.
ولم کن حاجی. عه. بیست دقیقه هم هست زنگ زدم، هنوز ۱۷ نفر تو صفن. 🤡🤡🤡

یه حالی‌ام. احساسم شبیه وقتیه که یک جوش داری که درد هم می‌کنه ولی هنوز موقع ترکوندنش نیست و تو باید بشینی تماشا کنی هی چرک جمع می‌شه زیر پوستت و حالت داره به هم می‌خوره ولی خب همچین دست توام نیست.
حالا تصور کنید اون جوش به بزرگی یک زندگی باشه.
اون حس رو دارم.

خوش‌خیال هم حساب می‌شم فکر کنم. 🙂