هر جمله‌ی "من که گفته بودم" یک خنجر مستقیم به قلب طرف مقابل.

ولی برای من آدمای معمولی خوشگل‌ترن. آدمایی که با عجله میدوان توی مترو. آدمایی که وقتی خسته ن قوز میکنن. آدمایی که خط فکشون هندونه رو قاچ نمیکنه. آدمایی که جوش میزنن. آدمایی که میتونن بدون مردن از اضطراب، شیرکاکائوی شیرین و بستنی ایتالیایی بخورن. آدمایی که همیشه توی اتوبوس کتاب نمیخونن و گاهی بدون هیچ کار دیگه‌ای به بقیه نگاه میکنن. آدمایی که گوشه لباسشون چروک شده و وقت نکردن اتوش کنن. آدمایی که خواب موندن. آدمایی که عرق میکنن. آدمایی که چشمشون پف کرده. همین آدما‌ن که کلی داستان دارن برای گفتن، از اینکه توی تاکسی چی شنیدن، از اینکه چطور دوستشون بهشون نارو زده، از اینکه چجوری عاشق شدن، از اینکه چجوری شکستن و دوباره بلند شدن. و چه چیزی جذاب‌تر از شنیدن قصه‌ی آدمای خوشگل؟

شب‌ها به لمس دوباره پوست تو فکر میکنم. به لمس گونه‌هات با گونه‌هام فکر میکنم و به لمس بازوی تو با دست‌هام، وقتی نیمی از تنم را پشت تو پنهان میکنم. شب‌ها به لمس گردنت با مژه‌ی چشم‌هام فکر میکنم.
شب‌ها، بیشتر از هرچیزی، به لمس دوباره آغوش تو فکر میکنم...

تورا میخواهم، برای نوشتن ترانه‌هایی که هرگز شنیده نشده‌اند.

اون لحظه‌ای که از شدت خوابت اومدن خوابت نمیبره-

صدای خنده که در اوج دردها داریم
صدای گریه که عمری ست بی‌صدا داریم
صدای خانه‌ی سبزی ته ِ ته ِ دنیا
صدای رؤیایی واقعی که ما داریم...


- سید مهدی موسوی.

از دست دادن حسی است که تجربه کردنش هیچ‌گاه ساده‌تر نمیشود، چرا که برای هرچیز از دست رفته‌ای، خاطرات متفاوتی به ذهنت هجوم می‌آورند و هربار که چیزی یا کسی را از دست میدهی، جای خالی‌اش شکل متفاوتی دارد. و غمبار است که بالاخره، جایی میان انکارهایت، قلبت فشرده میشود و میفهمی دیگر هیچ چیز، به اندازه از دست رفته‌هایت برای پر کردن جای خالیشان مناسب نیست. شب‌ها برایت آرزو میکنم هیچ چیز را از دست ندهی. نه لذت تاب خوردن لابلای چمن‌هارا، نه لذت دویدن را، نه لذت در آغوش کشیدن را و نه هیچ چیز دیگری...

شمارو دعوت میکنم به فکر کردن به یک چایی داغ در یک عصر بارونی تا گرمای نکبت تابستون قابل تحمل‌تر بنظر بیاد.

میگن خونه همونجاست که روحت آرومه. خونه من وسط پتومه.

هر شب به ستاره‌ها میگم دوستت دارم. شاید اونور دنیا، یه وقتی نگاهشون کردی، یکیشون بهت چشمک زد، یاد من افتادی و دلت گرم شد.