میخوام کمربند بگیرم دستم تا شعاع دومتریم هر آدمی اومد کتکش بزنم.

تو را همانقدر که خاک باران را دوست دارد، دوست دارم.

کاش من همه بودم؛
با همه بیل‌ها،
تو را کتک میزدم...

برای نفهم‌ترین‌ها، خودخواه‌ترین‌ها، ابله‌ترین‌ها و حق به جانب ترین‌ها. 💞

از اینجایی که من ایستادم، تا درک کردن اینکه چرا یک نفر باید عروسی بخواد، خیلی مونده. خیلی.

هر جمله‌ی "من که گفته بودم" یک خنجر مستقیم به قلب طرف مقابل.

ولی برای من آدمای معمولی خوشگل‌ترن. آدمایی که با عجله میدوان توی مترو. آدمایی که وقتی خسته ن قوز میکنن. آدمایی که خط فکشون هندونه رو قاچ نمیکنه. آدمایی که جوش میزنن. آدمایی که میتونن بدون مردن از اضطراب، شیرکاکائوی شیرین و بستنی ایتالیایی بخورن. آدمایی که همیشه توی اتوبوس کتاب نمیخونن و گاهی بدون هیچ کار دیگه‌ای به بقیه نگاه میکنن. آدمایی که گوشه لباسشون چروک شده و وقت نکردن اتوش کنن. آدمایی که خواب موندن. آدمایی که عرق میکنن. آدمایی که چشمشون پف کرده. همین آدما‌ن که کلی داستان دارن برای گفتن، از اینکه توی تاکسی چی شنیدن، از اینکه چطور دوستشون بهشون نارو زده، از اینکه چجوری عاشق شدن، از اینکه چجوری شکستن و دوباره بلند شدن. و چه چیزی جذاب‌تر از شنیدن قصه‌ی آدمای خوشگل؟

شب‌ها به لمس دوباره پوست تو فکر میکنم. به لمس گونه‌هات با گونه‌هام فکر میکنم و به لمس بازوی تو با دست‌هام، وقتی نیمی از تنم را پشت تو پنهان میکنم. شب‌ها به لمس گردنت با مژه‌ی چشم‌هام فکر میکنم.
شب‌ها، بیشتر از هرچیزی، به لمس دوباره آغوش تو فکر میکنم...

تورا میخواهم، برای نوشتن ترانه‌هایی که هرگز شنیده نشده‌اند.

اون لحظه‌ای که از شدت خوابت اومدن خوابت نمیبره-

صدای خنده که در اوج دردها داریم
صدای گریه که عمری ست بی‌صدا داریم
صدای خانه‌ی سبزی ته ِ ته ِ دنیا
صدای رؤیایی واقعی که ما داریم...


- سید مهدی موسوی.