دوست داشتن تو باعث شد بابت تمام دوست داشتن‌های اشتباه زندگی‌ام، از خودم معذرت بخواهم.

دوست دارم کبدمو با ناخون از سینه‌ام بکشم بیرون، به هندجگرخوار تکست بدم شام درست نکن دارم میام.

مرا توی خیابان دوست داشته باش، جلوی همه، انگار هیچ چیز مهم نیست.

این عکس را همینجا رها میکنم. همین شکلی. بدون هیچ کلمه دیگری.

بعد از ظهر سه شنبه است، اما به اندازه غروب جمعه دلگیرم.

فکر میکنی چندتا ستاره توی آسمان باشد؟ من فکر میکنم مهم نیست! هرچه وسعت این جهان بیشتر باشد، من و تو تنهاتریم. بعد از ۱۰۰ سال کسی کنار گورمان نمیگرید، حتی کسی یادش نخواهد بود ما کجا هستیم و استخوان‌هایمان به خورد کدام درخت و کدام کرم رفتند. اسممان از روی سنگ قبرمان خط خورده و توی هیچ دفتری هیچ امضایی نداریم. ذره ذره‌مان را باد توی دنیا پخش میکند و هیچکس نمیفهمد این باد، چرا اینقدر عاشق است؟! کسی قصه ما را نمیخواند...
اما با تمام اینها، من باز هم زندگی میکنم تا تمام سهم خودم از ابدیت را خرج کنم و به تو فکر کنم. تا تو را تا هر جا که زمان لابلای انگشت‌هام میچرخد زنده نگه دارم. چون تو زیبایی...

یک جزوه "چطور بر اهمال‌کاری غلبه کنیم؟" دارم که دو ساله دارم در خوندنش اهمال‌کاری میکنم.

این مورچه خیلی کوچولوها رو دیدین که پاشون اینقد ریزه، وقتی دارن تندتند راه میرن دیگه پاشون دیده نمیشه؟ اندازه پای اون مورچه‌ها تا از دست دادن سلامت روانیم فاصله دارم.

تو را دوست دارم، مثل نسیم که گندمزارها را دوست دارد و مثل گل که نور را دوست دارد. تو را دوست دارم، و وقتی تو را دوست دارم، کاملم.