من یه جوری ام که خود دقیقه ۹۰ التماسم میکنه پاشم کارامو انجام بدم، ولی میرم یوتوب و در مورد اینکه چجوری دقیقه نودی نباشم ویدئو میبینم و بازم کارامو انجام نمیدم.
دانشگاه بلایی سر روح و روانم میاره که آرزو میکنم برگردم بچگیای نکبتم. عمق فاجعه رو!
اینکه اپلیکیشنامو آپدیت نمیکنم ولی همچنان کار میکنن و نوتیفشون هی میاد بالای صفحه، باعث میشه یه عذاب وجدانی بگیرم و شرمندشون شم.
کاش میشد به پشه ها بگی سمتم بیای آقاییمو میفرستم بالا سرت. اونا هم بگن اووو شت و آروم محو بشن تو افق.
تورو دوست دارم، بیشتر از رنگ زرد و بیشتر از بوی قارچ و حتی بیشتر از بارون. این ینی خیلی. میفهمی؟