درونم کودکی زندگی می‌کند که می‌رقصد؛ با هر نوایی که دیگران را به رقص در نمی‌آورد می‌رقصد و می‌چرخد و دامنش توی هوا پخش می‌شود و تن نحیف و کوچکش را کش و قوس می‌دهد و می‌شکند و می‌افتد و می‌جهد. اطرافش از آسمان و درخت پر و پرتر می‌شود و او با وقار می‌ایستد و زیبایی می‌آفریند و می‌خندد و می‌خروشد. غمگنانه است که فقط من می‌توانم شکوهی که خلق می‌کند را ببینم و غمگنانه تر اینکه، وقتی به او فکر نمی‌کنم دیگر وجود ندارد و تنها وقتی به او فکر می‌کنم که غمگینم. دخترک مهربان و غمگینم...

کاش بچه هاتونو بریزین توی دریا.

من یه جوری ام که خود دقیقه ۹۰ التماسم میکنه پاشم کارامو انجام بدم، ولی میرم یوتوب و در مورد اینکه چجوری دقیقه نودی نباشم ویدئو میبینم و بازم کارامو انجام نمیدم.

دانشگاه بلایی سر روح و روانم میاره که آرزو میکنم برگردم بچگیای نکبتم. عمق فاجعه رو!

اینکه اپلیکیشنامو آپدیت نمیکنم ولی همچنان کار میکنن و نوتیفشون هی میاد بالای صفحه، باعث میشه یه عذاب وجدانی بگیرم و شرمندشون شم.

کاش میشد به پشه ها بگی سمتم بیای آقاییمو میفرستم بالا سرت. اونا هم بگن اووو شت و آروم محو بشن تو افق.

تورو دوست دارم، بیشتر از رنگ زرد و بیشتر از بوی قارچ و حتی بیشتر از بارون. این ینی خیلی. میفهمی؟

اگر گشادید، حداقل سهم کار خودتان را گردن اطرافیان نیندازید.