در اضطراب پنهان در میان نت‌های آرامش‌بخش شوپن، به تو فکر میکنم، پیراهن تو را بغل میکنم، مینشینم گوشه‌ای خلوت و تاریک و چشم هام را میبندم. این نزدیک‌ترین چیز به آغوش توست. بوی پیراهنت را نفس میکشم و به این فکر میکنم که اگر بودی تا صبح با چشم هام تو را میبوسیدم و تک تک این نت‌ها را برات میخواندم. آنقدر دور تو میگشتم تا فرشته بشوم و آنقدر برایت قصه جن و پری میگفتم تا پلک‌هات سنگین شوند و آنقدر نوازشت میکردم تا وقتی نفس‌هات یکنواخت شوند. تو را میکشیدم و چشم‌های تو را مینواختم، تا در تمام تاریخ جاودانه شوی و از صدات مجسمه ای میساختم، مرمرین، تا هیچ گاه فراموش نشود‌ و تمام دنیا را پابرهنه میگشتم تا قصه‌های تورا تمام ملت‌ها بشنوند؛ به اندازه اقیانوس برایت میگریستم و به اندازه تمام بادهای جهان برایت میخندیدم، تا بعدها، همه افسانه دختری را بگویند که عاشقی عقلش را ربوده و عاشق مردی شده که دلتنگی‌اش عقل آدم را میکشد...

ای خدای وسایل قدیمی...

از خودبرتربین ها نفرت دارم و پشیمون هم نیستم.

Hold on tight a lil longer
what don't kill ya makes ya stronger.

درونم کودکی زندگی می‌کند که می‌رقصد؛ با هر نوایی که دیگران را به رقص در نمی‌آورد می‌رقصد و می‌چرخد و دامنش توی هوا پخش می‌شود و تن نحیف و کوچکش را کش و قوس می‌دهد و می‌شکند و می‌افتد و می‌جهد. اطرافش از آسمان و درخت پر و پرتر می‌شود و او با وقار می‌ایستد و زیبایی می‌آفریند و می‌خندد و می‌خروشد. غمگنانه است که فقط من می‌توانم شکوهی که خلق می‌کند را ببینم و غمگنانه تر اینکه، وقتی به او فکر نمی‌کنم دیگر وجود ندارد و تنها وقتی به او فکر می‌کنم که غمگینم. دخترک مهربان و غمگینم...

کاش بچه هاتونو بریزین توی دریا.