هر دفعه خبر مثلا جدید از این ویروس آشغال میشنوم، میخوام تمام زندگیمو بالا بیارم.

نسیم بهاری بالاخره راه افتاد و دل ما رو به جاهایی برد که بدون دستکش و ماسک اصلا نمیتونیم بریم؛ چه برسه بریم زیر آفتابش که تازه داره جون میگیره و پا روی پا بندازیم و لذت ببریم.
بنابراین این موزیک رو پلی میکنیم، جارو برقی رو روشن میکنیم و سعی میکنیم رقص های منحصر به فرد فردی مرکوری رو تکرار کنیم و فرشی که روش آفتاب پهن شده رو تمیز کنیم.

سیزده به در نمیشه با خانواده رفت بیرون که یه وقت چیزی منتقل نشه، اونم با کسایی که تمام مدت باهاشون تو قرنطینه بودی، ولی پسفرداش مردم میرن سر کارشون میشینن تو اداره، کنار کسایی که هرکدومشون یه گوری بودن برای خودشون. خدایا یا به اینا عقل بده یا منو بکش.

سیزدهتون به داخل. اهخخ.
-هدشات میشود-

میخوام برم تو خیابون، به یکی یه چاقو بدم بگم میشه نگهش داری برام؟ بعد دورخیز کنم خودمو بزنم به چاقو.

چیزی که روح مرا به درد می آورد این است که نیمی از عمرم احساساتم را در اختیار کسانی قرار دادم که به من آسیب میزدند و نیم دیگر عمرم را، بخاطر ترس از آسیب و صدمه، صرف سرکوب احساساتم نسبت به آدم های مناسب کردم. چه احساسات خالصی که بین انسان های کثیف و بدذات اکو شدند و به شکل تیغه چاقو به من برگشتند و چه احساسات خالصی که با دردی بیشتر از قبل درونم سرکوب شدند. چه فریادهایی که زدم و چه فریادهایی که نزدم.
روحم درد میکند. بنظر میرسد بیشتر عمرم از انسان های درست به انسان های نادرست پناه برده ام. روحم درد میکند که قلب کوچکم، که فرصتی نداشته بزرگ بشود، بیشتر عمرم لجن و کثافتی را توی خودش نگه داشته بود که تمام دنیا با دیدنشان بالا می آورند. چه زنجیرهایی که به جانم بستم تا پیش کسانی که دوستم داشتند قوی بنظر برسم و خودم را جلوی کسانی که مرا منزجر کننده میدانستند بالا آوردم.
تمام وجودم درد میکند، نه تنم که وجودم درد میکند. میخواهم تمام این نکبت را بالا بیاورم و تمام دردهام را گریه کنم. درد میکنم. میفهمی؟

دانشگاه بصورت مجازی یه جوریه که میخوام موهامو دونه دونه بکنم ولی پیگیر این کثافت کاریا نباشم

کاش یه دارو میخوردیم و دیگه دلمون تنگ نمیشد.

دلم میخواد ظالم و ستمگر و دیکتاتور باشم. در واقع الان دلم میخواد به یکی اینقد نفرت بپراکنم که اشکش دربیاد. همینقد مریض.

حس میکنم دختر این عکس، هر روز تو همین لحظه ی ثبت شده، درونم زندگی میکنه.

کاش میشد اول تکست دادن میومد بعد تلفن زدن. شاید اینقدر مشتاق زنگ نداشتیم و زندگیمون خیلی زیباتر میشد.

آیا راهتونو توی زندگی پیدا کردین؟ آیا از راهی که الان داخلش هستین راضی این؟ آیا میخواین تغییرش بدین؟ چرا و چگونه؟
Tell me
@TalkToGorbuluBot

من از مسیر خودم میگم. من دبیرستان رشته تجربی رفتم. که دوستش نداشتم. فکر میکردم مجبورم برم چون بابام میگفت تجربی رشته خوبیه، ولی بعدا فهمیدم مجبور نبودم. البته آپشن های خیلی زیادی برام باز نبود.
بعد هم کنکور دادم و روانشناسی قبول شدم. اگرچه اصرار اطرافیانم روی رشته های پیراپزشکی بود، ولی فهمیده بودم که دیگه مجبور نیستم. با این وجود بخاطر حرف بقیه، روانشناسی رو به زبان ترجیح دادم، اگرچه علاقه بیشتری به زبان داشتم. میخواستم تغییر بدم همه چی رو، ولی موفق نشدم.
امسال ترم شیشمم تموم میشه و کم کم فکر میکنم این انتخابم هم اشتباه بوده. روانشناسی چیزی نیست که دنبالشم. I hate people و روانشناسی همش تو کار مردمه. گاد. البته الان که تا زانو توی گل رفتم، قطعا ازش یه چیزی درمیارم؛ حداقل مدرک لیسانسمو میگیرم. فقط مطمئن نیستم روانشناسی چیزی باشه که توش آینده دارم. Ugh.🚶🏻‍♀