کاشکی میشد دسته جمعی بریم از پنجره ها یا بشاشیم به این زندگی یا خودمونو پرت کنیم پایین. آواز خوندن نمیسازه بهم. من ایرانی تر از این حرفام.

یه رابطه عجیبی با اینستا دارم. از همه اینفلوئنسراش (جدی با همزه نوشتم) عنم میگیره ولی چون هرکدومشون به نوع خاص خودشون آشغالن، دلم میخواد چندتا از سلولای مغزمو حرومشون کنم و بشینم ببینم این دفعه کدوم قسمت از زندگیم قراره درد بگیره بخاطرشون و قراره برای پاک کردن کدوم خاطره تا آخر عمرم عذاب بکشم.

یه جوری کمردرد گرفتم که خود ۱۴ معصوم باید بیان مستقیما دست بکشن به سرم، شفام بدن. از راه دور درست بشو نیست دیگه.

هر دفعه خبر مثلا جدید از این ویروس آشغال میشنوم، میخوام تمام زندگیمو بالا بیارم.

نسیم بهاری بالاخره راه افتاد و دل ما رو به جاهایی برد که بدون دستکش و ماسک اصلا نمیتونیم بریم؛ چه برسه بریم زیر آفتابش که تازه داره جون میگیره و پا روی پا بندازیم و لذت ببریم.
بنابراین این موزیک رو پلی میکنیم، جارو برقی رو روشن میکنیم و سعی میکنیم رقص های منحصر به فرد فردی مرکوری رو تکرار کنیم و فرشی که روش آفتاب پهن شده رو تمیز کنیم.

سیزده به در نمیشه با خانواده رفت بیرون که یه وقت چیزی منتقل نشه، اونم با کسایی که تمام مدت باهاشون تو قرنطینه بودی، ولی پسفرداش مردم میرن سر کارشون میشینن تو اداره، کنار کسایی که هرکدومشون یه گوری بودن برای خودشون. خدایا یا به اینا عقل بده یا منو بکش.

سیزدهتون به داخل. اهخخ.
-هدشات میشود-