ببین چیا ازت میگنو.

بزرگسالی یعنی اونجایی که به خودت میای میبینی بابات داره از مشکلات و اوضاع خراب اقتصادی میگه مامانت داره باهات درد و دل میکنه و داداش و خواهرت یه گوشه از دغدغه هاشون برات میگن در حالی که خودت تا سر تو گوه گیر کردی.

یه جایی از زندگی می‌رسی که دیگه نمی‌خوای ثابت کنی کی مقصره. می‌ذاری هر کی هر جور دوست داره قضاوتت کنه، فقط چون دیگه حوصله‌ی توضیح دادن نداری.

دلم یه پارتنر میخواد که عکسمو توی کیف پولش ببینم.

پرسید: «کدومش ترسناک‌تره؟ اینکه مجبور شی فراموشش کنی، یا اینکه بفهمی اون فراموشت کرده؟» لبخند زدم و گفتم: «اینا که ترسناک نیست. من بیشتر از خودِ آدما می‌ترسم. از همونایی که یه روزی همه‌ی دنیات بودن، بعد یهو تبدیل می‌شن به یه اسم توی لیست مخاطبات که نمی‌دونی باید باهاش چیکار کنی. من از اون تغییرِ یه‌دفعه‌ای بیشتر می‌ترسم.»

بعضیا قبل از تموم شدن رابطه، نفر بعدی رو انتخاب کرده بودن؛ پس دنبال دلیل نگرد.

my type.

📍یه کافه‌ی مخفی و خاص توی شهر آمستردام، هلند🇳🇱
کافه‌ای با فضای متفاوت؛
جایی که هر اتاقش یه حس جدا داره،
از نورهای کم گرفته تا گوشه‌هایی برای فکر کردن و غرق شدن توی دنیای خودت
انگار وارد یه داستان چندلایه میشی
که هر بار یه چیز تازه ازش کشف می‌کنی
✨ وایبش: مرموز، هنری، مدرن و سینمایی؛
یه حس شبیه یه اتاق پنهان توی یه شهر قدیمیه؛
خاص، متفاوت و برای آدم‌هایی که دنبال تجربه‌های معمولی نیستن☕

https://t.me/the7room

براتون آرزو می‌کنم انقدر مشغول ساختن خودتون و رسیدن به هدف‌هاتون بشین که شب‌ها با خیال راحت سرتون رو روی بالشت بذارین؛ خسته از تلاش، نه خسته از فکرها.♡

بهای شناختن یسری ادم هام هدر رفتن عمرمونه.

دلم برای دختر کوچولوی پرشوقِ درونم تنگ شده، ولی انگار بزرگ شده، منطقی شده و چیزایی رو تجربه کرده که الان تصمیم گرفته دیوار خودش رو بلندتر کنه.

1:26

_

_امروز روز جهانی تنبل هاس🦥
هر روز برای من ۱۰ آگوسته.

دلم یکیو می‌خواد تا حرفایی رو بهش بزنم که به هیچ‌کی نمی‌گم؛ دقیقاً همون‌طوری که با خودم حرف می‌زنم.

وقتی حتی خواب هم نجات دهنده نباشه یعنی فاجعه.

تراپی کافی نیست باید دوباره متولد بشم.