حقیقتا شخصیت و تاریخی به پیچیدگی ناپلئون کم دیدم. و از عجایب اینکه فرانسوی نبود!
نابغه نظامی، خودکامه سیاسی، مظهر قدرت، سوژه هنر، ابهام تاریخ، جنگ، صلح، بازی ...
فقط از تابلوهاش میشه یه کتاب نوشته. از جنگ هاش یه دایره‌المعارف. حرف نپخته ایه ولی حدس میزنم رشد ادبیات فرانسه بخشیش بخاطر ظهور چنین موجود پیچیده ای از عشق و نفرت، خدمت و خیانت، قهرمان و ضد قهرمان، سقوط و ظهور، قدرت و اطاعت باشه.
امیدوارم استاد ریدلی اسکات سردماغ باشه و بتونه از خواکین فینیکس یه ناپلئون خوب دربیاره قبل مردنش خیر سرش.

تو جمع خودمونی پسر فامیل گفت این رو دیدی تو اینستا؟ نه. اونو دیدی؟ نه. فعال هستی؟ نه.
با تعجب پرسید: "تو اینستا نیستی اصلا کجا هستی؟" و بعد ادامه داد " اصلا هستی؟!"
فکر کردم دیدم راست میگه. تو روزگاری زندگی میکنیم که بودن مون به حضور اینستا /مجازی است. درواقع من تو اون جمع مثل یه شبه بودم، نامرئی و بی وجود. دنبال نکرده و دنبال نشده.
"اصلا هستی؟"🤔
رونوشت: امانویل کانت

خلاصه چند مقاله کوتاه حاوی نکات قابل تامل

نبود آمار واقعی از نیاز مسکن
خلاصه : جمع آوری آمار های مختلف ارائه شده و بررسی تناقض های آن. گروه های از قلم افتاده در آمارهای فعلی نیاز مسکن:
1-خانوارهای غیر خانواده : متقاضی مسکن در خانه های مجردی فردی یا اشتراکی
2- کاربری های مجاز و غیر مجاز فعال در کاربری های مسکونی : مطب پزشکان و دندانپزشکان، داروخانه ها، دفاتر مهندسی، مطبوعات، فعالیت های آموزشی ، مهد کودک، مشاغل خانگی، شرکت های دانش بنیان، فعالیت فرهنگی و دفاتر خدمات الکترونیک، دفاتر پیشخوان دولت، دفاتر پلیس + ۱۰ ،دفاتر خدمات الکترونیک قضایی.
3-نیاز مسکن صرفا با ازدواج در رابطه نیست. نسبت 331 طلاق به ازای 1000 ازدواج در سال و با احتساب تجرد قطعی و همخانه شدن ها، شاید به اندازه ازدواج ها تقاضای مسکن ایجاد کند
4- تعداد مهاجرت های سالانه از روستا به شهر که تقریبا به اندازه مهاجرت های داخل به خارج است
5 - نیاز به مسکن بر اساس کیفیت پایین مسکن
به نظر می رسد نیاز فعلی مسکن، صرفا بر اساس افزایش تقاضا، حدود 5.5 میلیون است. نیاز فعلی به علاوه نیاز سالانه 400 هزار واحد این نتیجه را می دهد که دولت برای پاسخ به تمامی تقاضا ها، در یک دوره 4 ساله لازم است حدوداً سالیانه 1.8 میلیون مسکن بسازد.
هنوز از تعداد مسکن خالی آمار دقیقی وجود ندارد.

زاینده‌رود؛ بحرانِ اقتصادسیاسیِ آب
مقاله جالبی درباره وضعیت آب اصفهان. البته با نگاه های سیاسیش خیلی موافق نیستم.
بریده: "درواقع در طول ۴دهه‌ی گذشته جمعیت استان اصفهان ۲.۲برابر شده اما مصارف شرب و شهری ۴.۳برابر، مصارف بخش صنعت ۴.۵برابر و مصارف بخش کشاورزی ۳.۵برابر شده است. باید بدانیم ۵۸درصد از خرده‌‌دهقانان تنها مالک ۶درصد از اراضی کشاورزی هستند و نیم‌درصد از زمین داران ۲۳درصد از اراضی کشاورزی را در تملک خود دارند و ۵۱درصد از دام‌های گاوی‌ متعلق به فقط یک‌درصد از صاحبان دام‌پروری‌ها است."

Want to build more with less? Look to 1960s Cuba
خلاصه: کوبا در دوره آغازین تحریم 1960 و کمبود منابع به شیوه معماری طاق زنی رو می آورد. (شیوه معماری ما) شیوه کهن و قابل اعماد و ارزان که مناسب اهداف انقلاب برای تولید انبوه خانه و مدرسه و کارخانه در سراسر کشور بود. این دروه تا آغاز صنعتی سازی ساختمان ادامه داشت.
-------
#دستچین (بهترین های وب)
@salmaneshoon

عاشق شده ای ای دل سودات مبارک باد
از جا و مکان رستی آن جات مبارک باد

از هر دو جهان بگذر تنها زن و تنها خور
تا ملک ملک گویند تنهات مبارک باد

ای پیش رو مردی امروز تو برخوردی
ای زاهد فردایی فردات مبارک باد

کفرت همگی دین شد تلخت همه شیرین شد
حلوا شده‌ای کلی حلوات مبارک باد

در خانقه سینه غوغاست فقیران را
ای سینه بی‌کینه غوغات مبارک باد

این دیده دل دیده اشکی بد و دریا شد
دریاش همی‌گوید دریات مبارک باد

ای عاشق پنهانی آن یار قرینت باد
ای طالب بالایی بالات مبارک باد

ای جان پسندیده جوییده و کوشیده
پرهات بروییده پرهات مبارک باد

خامش کن و پنهان کن بازار نکو کردی
کالای عجب بردی کالات مبارک باد

مولوی
---
از اینجا یک هشتگ جدید شروع میکنیم: بعضی آثار هنری #قله هستند. یعنی اگر فرض کنیم از هنرمند فقط همین باقی میموند کافی بود برای ثبت در بالاترین درجات. مثلا این #شعر درخشان مولانا.
بیت بیتش تامل میطلبه، در عین هماهنگی. تردستی مانند. پخته. چهل سالگی.

@salmaneshoon

تکون دهنده توصیف مهمیه. نباید راحت خرجش کرد. بعضی وقتها یه عکس هم میتونه تکون دهنده باشه. درجه داره البته. الزاما هم ۷ ریشتر نیست. حالا بگذریم. یه خبری اخیرا برای من تکون دهنده بود.
"خداحافظی بهروز افخمی از سینمای ایران". افخمی برای من آدم ارزنده ایه. نه به خاطر فیلم هاش که جز روز شیطان و کوچک جنگلی پسندم نبوده. به خاطر شعور هنریش. افخمی تو سینمای ایران جدّا میفهمه. هم سینما رو هم صنعت رو. شدیدا کتابخونه. چرندِ هنری نمیگه. غر نمیزنه، موضع داره و وسط بازی نمیکنه. بعضی اینها تو سینمای ایران خیلی امتیازه ها. بگذریم. نمیخوام قدردانی کنم. میخوام بگم آدمی با این کارنامه چرا کنار کشید؟! قطعا پیر شده ولی دلیلش این نیست.
درواقع این خبر سومین پژواکیه ازش شنیدم. تو اولین خبر که ماه ها قبل بود گفت: اگر میدونستم اصلا فیلمساز نمیشدم!
خیلی تکون دهنده است. جدی نگرفتم. تو دومین خبر که گفتگوی مفصلی با جهان آرا بود دوباره و صریحا تکرار کرد. و حالا این خبر رسمی.
ممکنه خوب نگفته باشم، آدمش مهم نیست. عزادار فیلم نساختنش نیستم. فرض کنید محسن چاوشی بگه دیگه نمیخونم. نه اینکه ناراحت باشه ها، اصلا "پشیمون" باشه. و نه در ۴۰ سالگی، چاوشی در ۶۰ سالگی!
مطلب اینه. من یادمه از یه جمع ۵۰ نفره جوون پرسیدم اگر بتونید کار فرهنگی موثر کنید چکار میکنید؟! تقریبا ۹۰٪ گفتن فیلم. همین الان یه لشکر آدم در آرزوی دوربین میسوزند. حالا افخمی از انتهای جاده میگه پشیمونم چون خیلی "موثر" نیست! تفصیلش تو مصاحبه اش هست. هرکسی روی کارنامه اش آب نمی بنده. میگه "ای کاش فیلمساز نمیشدم و رمان نویس میشدم"
تکون دهنده است به نظرم. باید بهش فکر کرد. 🤔
آیا سینما تاثیرش رو از دست داده؟!
#سینما

پنج سال پیش پلاسکو در قلب تهران ریخت، قلب تهران ریخت. 22 نفر مردند تا صدها نفر نمیرند. اما روز قبلش یک اتفاق خیلی حیاتی افتاد که کسی خاطرش نیست. اینجا مینویسم.
حالا، زمستان 1400، یک ساختمان سفید جای قبلی ساخته اند. کار تمام شده، همه چیز زیباست (جز خود بنا). قبلی ها که رفته اند. کسبه باید راضی باشند. فتاح هم کاری جهادی کرده. حناچی و شورای سابق هم شریک افتخارند. شهدای آتش نشان هم خدا رحمت کند، چند یادبود برایشان گذاشته ایم. تازه بعد 5 سال حکم شهادت هم گرفته اند. دیگر چه میخواهیم؟ الفاتحه.
حالا برگردیم به روز حادثه: 16 نفر در ساختمان گیر کرده اند. بنا شروع کرده به لرزیدن. دود همه جا را گرفته. بیرون خیابان قفل شده. مردم درون مغازه ها دنبال پول و اسنادشان بودند. اول آنها را تخلیه کردند. بچه ها ولی هنوز دارند حادثه را مهار می کنند. ناگهان یک چیزی جایی منفجر میشود. کسی نمیداند. شاید صدای ریختن است. ریختن؟! ولی هنوز ما آنجاییم.... تمام.
قلب ایران ریخت.

بعدش را میدانیم. اما روز قبلش چی؟ به عقب برگردیم: ظهر 29 دی 95. کاش آنجا بودیم و تک تک مغازه ها را خبردار میکردیم. کاش به کارگرها مرخصی میدادیم. کاش یک کپسول میدادیم. نمیدانم هرکاری دیگر. ولی آن روز اتفاق بسیار مهمی افتاد:

(برای متن کامل روی عکس یا دکمه مشاهده فوری Instant view بزنید)
https://vrgl.ir/ktBjZ
در توئیتر
-------
#رشتو
@salmaneshoon

سریال کودکانگی kidding که به معنای شوخی هم هست رو تازگی دیدم و متعجبم. از این حجم کثافتی که تو این فرهنگ داره توجیه میشه! اینکه زنت بره با یکی دیگه باشه و براش دست تکون بدی! یعنی با یه بچه شوهرش رو از خونه بیرون کرده چون ناراحته. و رفته همکارش رو آورده تو همون خونه. تازه شوهره رو هم بعضی وقتها راه میده. مرده چه میکنه؟ میپذیره! چون "آدم خوبیه". همه باید بپذیرن. و نه تنها میپذیرن احترام هم میزارن. یعنی پسره با دوست پسر مادرش رفیق هم میشه! اون یکی رفته همجنس بازی کرده زنش چه میکنه؟ می پذیره. تازه خودش تلاش میکنه خیانت هم بکنه. (برای ما خیانت برای اینها چیتینگ) چون ناراحته. آخی، طرفش هم باید بپذیره. تهش اگه نپذیره هم طلاق میگیره. زنه میره یه مرد میاره جای شوهرش، شوهره میره یه دختر میاره جای زنش، به هم تبریک هم میگن و برای هم آرزوی موفقیت میکنن. الله اکبر. آر یو کیدینگ؟ فا ...جعه است.
جدا این تمدن مریض شده. تصورش هم سخته زندگی در چنین فرهنگی. بی ارزشی ارزش شده. سر تا ته سریال هم نمایش این روابط با پوسته "اخلاق" هست. راهکار چیه؟ تو هم برو خیانت کن. "برو خود را باش". همه می پذیرن. همه میپذیریم. چون ما خوب هستیم. رواداریم. چون هیچ خاصیتی نداریم. هیچ جهتی نداریم. هیچ ارزشی نداریم. حتی می ریم به کسی که زده بچه مون رو کشته کرور کرور پول میدیم که یعنی ما خوبیم. ادای بخشندگی. سکولاریسم با ریشه مسیحیت تبشیری. اغراق در این خوب بودن میرسه به توجیه عوضی بودن. (مادر در جایی به مدیر مدرسه میگه چه اشکالی داره بچه ام بد باشه؟) خطا کردن میشه خودت بودن. اصلا کی میدونه خوب و بد چیه؟ خواست ما تعیین کننده است.
جامعه هم تهش میشه مجموعه ای از آدم های منفرد. همه تنها هستند حتی وقتی با هم اند. و غرق در افسردگی. افراط در فردگرایی و آزادی حتی صفت های خوبی مثل از خود گذشتگی و وفاداری رو بلعیده. همه اینها در یک خانواده هنری، فعال کودکان، خیریه دار، مستعد و .... خود سازندگان هم نتونستن این رو هضم کنن و فقط دست و پا زدن. راهکار پایانی هم همون شعار همیشگی : به همدیگه گوش کنیم! نفهمیدن مشکل.
ساخت سریال ایده های خوبی داره و از ذهن تدوینی بیرون اومده اما بیراهه رفته. فکر کرده اگر دنیای کارتونی کودکانه رو با روابط بزرگسالانه و فحش های رکیک ترکیب کنه هنر کرده. در حالی که دنیای بزرگسالانه الزاما خون و فحش و علف کشیدن نیست، درگیری و بلوغ درونیه. مساله عشق و طلاق نیازی به رابطه مثلثی و مربعی نداره. اینها نتیجه ایده زدگیه این سالهاست.
خدا شفا بده.
#سریال
@salmaneshoon

وس اندرسون هم الکی گنده کردن. فرم بازی با محتوای سطحی. مقوای رنگی رنگی. کارتون برای بزرگ ترها.
(ته مونده عصبانیت)

چقدر این صحنه زیباست.
و چقدر حق.

داستان سقوط احتمالا عمدی ارزش پول آلمان:
#رشتو قدیمی، خلاصه فصل ۲ کتاب جنگ های ارزی

اواخر ۱۹۲۱ مردم آلمان می دانستند قیمت ها در حال افزایش هستند، اما نشانه ای برای سقوط ارزش پولشان نبود. بانکهای آلمانی هم تقریبا بدهی هایشان معادل دارایی هایشان بود. بسیاری از کسب و کارها نیز دارایی های مطمئنی داشتند. مانند زمین، کارخانه، تجهیزات و انبار که قیمت اسمی آنها با سقوط ارزش پول بیشتر میشد. برخی از این شرکتها بدهی هایی داشتند که کم ارزش می شدند و آنها نیز در مجموع ثروتمندتر می شدند. بسیاری از شرکت های بزرگ آلمانی (نیاکان غول های صنعتی امروز) خارج از آلمان فعالیت می کردند. و «ارز مطمئن» به دست می آوردند.

وقتی ارزش پول سقوط می کند «فرار سرمایه» واکنشی مرسوم است. آلمانی هایی که می توانستند مارک را به فرانک سوییس، طلا یا دارایی های دیگری تبدیل کنند، اندوخته های خود را به خارج از آلمان می بردند.
...
تقاضا برای پول آنقدر زیاد شده بود که بانک مرکزی تعداد زیادی شرکتهای خصوصی چاپ پول را به کار گرفت. از ۱۹۲۳، به منظور صرفه جویی در مصرف جوهر، اسکناسها یک رویه چاپ می شدند.

(برای متن کامل روی عکس یا دکمه مشاهده فوری Instant view بزنید)

https://telegra.ph/رشته-توییتی-از-salmaneshoon-02-11