ترجمه بخش های مهم سخنرانی ترامپ در اسرائیل:
- حالا دوره بسیار هیجان انگیزی برای اسرائیل و کل خاورمیانه است، چون در سراسر خاورمیانه، نیروهای هرج و مرج، ترور و ویرانی که چند دهه منطقه رو بیمار کرده بود، الان ضعیف، منزوی و کاملا باخته اند. ائتلاف جدیدی از کشورهای مغرور و مسئول در حال ظهوره. و به خاطر ما، «دشمنان همه تمدنها» در حال عقب نشینی اند. به لطف شجاعت و مهارت باورنکردنی نیروهای دفاعی اسرائیل و عملیات شیر برخواسته.(حمله به ایران)
- اما خیلی از تروریست های ارشد ایران، از دانشمندهای هسته ای و فرماندهان، از روی زمین پاک شده اند. و با عملیات چکش نیمه شب در ژوئن گذشته، ارتش ایالات متحده هفت تا از اون بمب افکن های زیبای B-2 رو پرواز داد. ... اونها 37 ساعت این طرف و اون طرف سفر کردن. تصورش رو بکن.
- بنابراین ما 14 بمب روی تاسیسات هسته ای کلیدی ایران انداختیم – همونطور که قبلا گفتم، اونها رو کامل از بین بردیم. و این تایید شده، و همه اونو می فهمند. ما با هم مانع رسیدن دولت شماره یک حامی تروریسم به خطرناک ترین سلاح های جهان شدیم. و اگر بهش فکر کنید، اگر ما این کارو نمی کردیم، و با فرض اینکه همین معامله امروز رو انجام می دادیم، ابر تاریکی بالای این معامله بود. و اولا اینکه این اتفاق نمی افتاد چون بقیه کشورهای عرب و مسلمان واقعا احساس راحتی نمی کردند تا توافق امروز رو انجام بدن، درسته، اگر ایران به اون سلاح هسته ای که حدود دو ماه باهاش فاصله داشت رسیده بود. اونها ممکن بود دو ماهه بهش برسن یا شاید کمتر. اونها درست در... این آخرین تیر ما بود.
- خلبان‌ها 22 سال آماده میشدن. این آخرین تیر ما بود. خلبان ها اینو به من گفتند. اونها گفتند، "22 سال، قربان، اونها آماده شدن، گذشتگان ما آماده شدن. بررسی کردند. سه بار در سال، ما دقیقا روی اون حمله تمرین می کردیم." و پسر، اونها درست انجامش دادند. اما بیایید فرض کنیم که اونها این کارو نمیکردن و سلاح های هسته ای در مقیاس بزرگ دست ایران میفتاد. ما امروز نمی توانستیم اینجا باشیم، حتی اگر قرارداد را امضا می کردیم، ... آیا میتونید همین رو تصور کنید، بیایید فرض کنیم با همین توافق، همه چیز یکسان، ولی شما اون بیرون یکی رو داشتید که از نظر همه، انتهای قدرتمند خاورمیانه بود؟
- اونها ضربه بزرگی خوردند، اینطور نیست؟ اونها ضربه بزرگی نخوردند؟ پسر، اوه، پسر. اونها از این طرف خوردن، از اون طرف. و میدونید چطور عالی میشه؟ اگر ما می تونستیم باهاشون توافق صلح کنیم، و فکر میکنم این بزرگه. آیا از این خوشحال میشید؟ خوب نیست؟ فکرش رو می کنی؟ چون فکر می کنم اونها می خوان. فکر می کنم خسته شده اند.... یکی گفت، "قربان، اونها دوباره برنامه هسته ای شون رو شروع می کنند." گفتم: "بزارید یه چیزی بهتون بگم. اونها هیچ کاری رو شروع نمی کنند. اونها می خواهند زنده بمانند. آخرین کاری که می خواهند انجام بدن اینه که دوباره شروع کنن به کندن در کوه هایی که تازگی منفجر شده و راه بندازن. اونها انجام نمی دهند... اونها می خواهند زنده بمونند، باشه."
- اوباما رفت و معلوم شد توافق هسته‌ای ایران فاجعه‌ است. و راستی، من توافق هسته‌ای ایران را فسخ کردم و به این خیلی افتخار می‌کنم. و با این حال، حتی نسبت به ایران، کشوری که رژیمش این همه مرگ‌ در خاورمیانه رقم زده، دست دوستی و همکاری بازه. (بلافاصله بعد از افتخار به نقض عهد پیشنهاد جدید میده!)
- من به شما می‌گویم اونا می‌خوان توافق کنند. من همه کاری که تو زندگی‌ام کردم همینه. من توافق می‌کنم. من تو این کار خوبم.من همیشه تو این کار خوب بودم، و می‌دونم کی اونا می‌خوان، حتی اگر گفته باشند که نمی‌خواهیم معامله‌ای کنیم، می‌توانم به شما بگویم که اونها می‌خواهند معامله کنند. واقعاً می‌خواهند. می‌خواهند معامله کنند و ما خواهیم دید که آیا می‌توانیم کاری انجام بدیم یا نه. زیرا چیزی که الان اتفاق میفته دیوانگیه و ما دیگه این وضع رو تحمل نمی کنیم.
- هیچ چیزی برای این بخش از جهان و برای رهبران ایران مفیدتر نیست از این که تروریست‌ها را تکفیر کنند، تهدید همسایگان خود را متوقف کنند، تأمین مالی نمایندگان مسلح خود را متوقف کنند و در نهایت حق موجودیت اسرائیل را به رسمیت بشناسند. (🍍)

پ.ن: ترامپ یک شخصیت نمایشی و جلوه گرست که عاشق ساختن تصویر پیروزمندانه است. ولی این سخنرانی وقیحانه مرزهای ذهنی رو نشون میده: یک اینکه توهم شکاف امریکا و اسرائیل چقدر ابلهانه بود. دو اینکه تصویر ضعیف و پسر خوب از ایران چیزی جز جرات تجاوز و تحقیر و تجزیه به این جماعت نداده. سه اهمیت سلاح هسته ای در منطق قدرت هست و از همه مهمتر اینکه برنامه تسلیم طلبان در جریانه و پیامها رسیده.

همزمان با جشن پیروزی ترامپ در غزه حماس پس از دوسال نگه داشتن اشغالگران زیر آخرین فناوری کشتار، متر به متر بمباران، قحطی، سلاخی، هزاران تن انفجار تونست مبادله رو کامل کنه و ٢٠٠٠ زندانی رو آزاد کنه. و حقیقتا چه ملت عجیبی اسماعیل. چه صحنه هایی، چه حماسه ای. ببینید.

سخنان عجیب جواد ظریف روز پایان برجام، در بحبوحه همکاری روسیه و چین برای عبور از مکانیسم ماشه او، پیش از دور بعدی جنگ آمریکا، با اتهام زنی مجدد به قاسم سلیمانی، نکاتی از ذهنیت او را نشان میدهد:
میگوید روسیه نمی خواهد رابطه ما با «دنیا» خوب شود. انگار در این مغز، دنیا آمریکاست و هدف رابطه با آن.
از نظر ظریف توافق موقت ژنو "استخوان لای زخم" است ولی مکانیسم ماشه را میپذیرد که ده سال استخوان لای زخم ما شد.
زخم های ما فرق دارد. داروی زخم ظریف یک "بدیم بره" جامع است. حرفی که این روزها میگوید: "موشک مهم است اما مردم مهمتر اند"!
دیگر ده سال برجام یکطرفه با انبوه امتیازات و هدیه مکانیسم ماشه هم کافی نیست. پاره کردن برجام و تحریم و ماشه و جنگ و بمباران مستقیم خاک ایران توسط آمریکا هم هیچ اثری در او ندارد.
اما عجیب تر نکته دومش است: اونها با درگیری «دنیا» با ایران هم مخالفند، چون طبق محاسباتشون دنیا ما را شکست میدهد و بعد رابطه ما با «دنیا» عادی میشود!
روسیه اش مهم نیست، آیا امثال ظریف یک راه رابطه با آمریکا از درگیری و شکست و تسلیم ایران میدانند؟
حالا رفتارشان بعد از جنگ را تطبیق بدهید.
حتی همین سخنرانی. جالب نیست؟

مکانیسم مکانیسم ماشه
ده سال پیش، سه شنبه 21 مهر 94 وقتی علی اصغر زارعی به سمت مجلس میرفت فکرش را هم نمیکرد که مهمترین روز عمرش را میگذراند. امروز را نگاه نکنید که هر بچه ای مکانیسم ماشه را شنیده است، ده سال پیش عکس فریدون عباسی را کنار منتقدان چاپ کردند و بالایش نوشتند: دلواپسان! کاسبان تحریم، تندروها، ترسوها، ... هر روز یک برچسب جدید. فقط چون سالها زودتر گفتند مکانیسم ماشه حماقت است. پادشاه لخت اما زور داشت. ده سال بعد وقتی تکه های بدن فریدون عباسی زیر آوار موشک آمریکایی بود دخترش گفت: من نگران بودم پدرم زنده بماند! چون دیگر تحمل فشار تهمت ها را نداشتم. دلواپسی برای ایران هزینه دارد.
همانطور که ما 200 سال پس از ترکمانچای احساس تحقیر میکنیم، 200 سال بعد هم خواهند پرسید چطور حماقت مکانیسم ماشه را پذیرفتید؟! اسلحه روی سرتان بود؟ خاکتان اشغال بود؟ عقل نداشتید؟ چه شد؟
شاید ندانید اسنپ یعنی تقه و بشکن، «اسنپ بک» یعنی با یک بشکن برمیگردد! شکایت و استدلال هم نمی خواهد. با یک پاکت نامه. باورنکردنی است، برای اولین بار در تاریخ حق وتوی چین و روسیه را معکوس کردند چون شاید با آمریکا مخالفت کنند! چیزی نوشتند که هر وقت آمریکا دلش خواست، تق، برگردد به روز اول. به همین راحتی. امتیازات ما؟ عمر ما؟ خسارت ما؟ بی عهدی او؟ همه کشک.

به همین دلیل بود که از روز اول خود اوباما نقض برجام را شروع کرد. میدانست ایران باید بدود، «تکان بخوری ماشه را میکشم» آنها نقض میکردند و اینها میگفتند نقض آشکاری نبود! صبر کنید بهار میرسد، اما طوفان رسید. تحریم های جدید از دوره اوباما شروع شد، ترامپ هم بی رودربایستی کلا خارج شد، اینبار داخلی ها میگفتند «تکان بخوریم ماشه را میکشند».
روحانی اعلام کرد یک مزاحم خارج شد! سال بعد دیدند اروپا هم مزاحمی دیگر است. حالا فقط ایران بدون مزاحم داخل قفس برجام نشسته بود و غرب تحریم روی تحریم میگذاشت. «تکان بخوری ماشه را میکشم» و به این ترتیب دهه نود از اقتصاد ایران گم شد. یک دهه با متوسط رشد صفر، ناگهان گفتند هدف برجام اصلا اقتصادی نبود!
درست بود، برجام پروژه مهار امنیتی ایران شد. هیچ جایش اسم یمن نیامده اما وقتی کشتی ایران به سمت محاصره یمن میرفت جان کری با یک تلفن آن را لغو کرد! «تکان بخوری ماشه را میکشیم» گروگانگیری ده ساله. همان که آ.خامنه ای گفت:

یک استخوانی لای زخم گذاشتند که مثل تهدیدی همیشه بالای سر ایران وجود داشته باشد

حالا جان کری برای ایران تصمیم میگرفت.
اما گلابی های برجام در 98 رسید، تحریم و بی کفایتی و فاجعه آبان و ایران ضعیف و شلیک: قاسم سلیمانی ستون امنیتی ایران افتاد و دومینو شروع شد. سال بعد فخری زاده. مکانیسم ماشه دست ایران را بر هر ماشه ای می لرزاند. عراقچی زیر بمباران هم به مذاکره درباره ماشه میرفت. دومین جنگ ایران در قطعنامه ای رخ داد که میگفتند جلوی جنگ را گرفته. «تکان بخوری ماشه را میکشم» برجام تا آخرین ساعت با ماشه امتیاز میگرفت و در پایان هم آن را کشیدند. واقعا قابل حدس نبود؟

وقتی علی اصغر زارعی سه شنبه 21مهر94 از مجلس برمیگشت هنوز صورتش غرق اشک بود، فریاد زده بود، گریه کرده بود، التماس کرده بود، تا مرز سکته رفته بود اما 20 دقیقه ای کار تمام شده بود. فردا صبح عکسش را در روزنامه زدند و مسخره اش کردند، دلواپسی برای ایران را فحش کردند.
فیلم مجلس نشان میدهد ظریف به خوبی از ماشه مطلع بود:

دوستان (منتقد) یک موضوع دارند که همه جا مطرح میکنند: برگشت پذیری

تقریبا همه از حفره عظیم برجام شنیده بودند. بارها از ظریف میپرسند "تعلیق" آمده؟ و او بارها وعده "لغو" میداد. کدام موقت؟ کدام تعلیق؟ کدام ده سال؟ با افتخار میگفتند قطعنامه ها حذف شده، در حالیکه بالاسر ایران بود.

جواد ظریف یک شخص نیست، نماد است. میلیاردها تومان خرج شده تا از او قهرمانی معصوم بسازند. اصولگرا عکس او را کنار سلیمانی و همت چاپ میکرد، اصلاحاتی کنار مصدق. امیرکبیر زمان، سرباز وطن، معتمد رهبر، مجسمه اش را ساختند، نشان قهرمان دیپلماسی دادند، سکه ها ریختند و بت ساختند و ستایش کردند. واقعا چرا؟! اصلا پنج نفر خائن، بقیه چطور؟! باید این مکانیسم خطا را کشف کنیم. بهترین راهنما شخص ظریف است.
ظریف در فایل صوتی 1400 دو بار تاکید میکند رئالیست نیست:

ما هنوز معتقدیم آن کسی که در میدان قوی تر است در صحنه بین المللی نیز قوی است.... ما هنوز باور نکرده ایم که اقتصاد، دیپلماسی و انسجام ملی در قدرت نقش دارند.

درک او از دنیا و منطق قدرت همینقدر رویایی است. با ناراحتی میگوید

واقعیت این است که مردم ما قهرمان بودن در منطقه را می پسندند.

و

محبوبیت من از نزدیک ۹۰% به حدود ۶۰ آمده بود ولی محبوبیت شهید سلیمانی به ۹۰ رسیده بود.

سال 404 میگوید:

نگاه ما تهدید محورست و قهرمانان ما جنگاوران هستند، اگر فرصت محور بود بازرگانان قهرمانان ما بودند

ده سال بعد از برجام هم بیدار نشده.
👇

👆
ظریف یک ایدئالیست است که تصور میکرد حقوق بین الملل و قطعنامه شورای امنیت میتواند رفتار آمریکا را مهار کند:

آمریکا چاره ای ندارد نه اینکه علاقه باشد. ... آمریکا نیازمند قطعنامه شورای امنیت بود، ... این مبنای مقبولیتی جهانی دارد، یعنی واقعیت امر این است که بالاخره قاعده دارد. آمریکا نمی‌تواند این کار را بکند،...اطمینان می دهم آقای دکتر ایزدی.

فقط چند ماه بعد ترامپ با یک چرخش قلم از برجام خارج شد! تمام "قاعده" دنیای ظریف توهم بود.
او در مجلس گفت:

اطمینان میدهم زمانی که تحریم های شورای امنیت فرو بریزد تمام تحریمهای دیگر آمریکا جز تکه پاره ای از کاغذ نخواهد بود

حرفی که در جلسات کمیسیون هم تکرار کرد. آنطرف اوباما میگفت نگران قطعنامه نباشید، ساختار تحریم میماند. یعنی یکی از دوطرف ماجرا را برعکس فهمیده بود. نتیجه خیلی زود روشن شد: ما با برجام سه برابر تحریم شدیم! همان کاغذپاره های ظریف.
آمریکا فرصت را قاپید، قطعنامه ها را "موقت" کرد و تحریمهای خودش را "دائم". هم چماقی ساخت که ظریفها را میترساند و هم پیازی سه برابری در حلق ملت ایران. مکانیسم ماشه دقیقا برای جهان ظریف طراحی شده. امتیازات را داده و تحریم های اصلی را نگه داشته.

دن کیشوت پیرمردی بود که از بس کتابهای داستانی را خوانده بود، فکر میکرد شوالیه است. ظریف دن کیشوت زمان ما بود که در دنیای توهمی با آسیاب ها میجنگید. البته کتک هایش را ما خوردیم و سرمایه ما را خرج کرد. همانطور که دن کیشوت با زمانه خودش در جنگ بود و میخواست به عقب برگردد، جهان ظریف هم قاجاری بود. ماشه را میشود کنار امتیاز توتون و تنباکو گذاشت. او سالها تلاش کرد برای قدرت خارجی اعتمادسازی کند.
ماشه نشان دهنده یک خوش بینی ناباورانه به آمریکاست: ما که برجام را نقض نمیکنیم پس چرا نگران باشیم؟ ما تازه میخواهیم برحام 2 و 3 ببندیم.
چنین اعتمادی از "تحریم تقصیر ماست" بیرون می آید. سالها آمریکا را سفید کردند. میگفتند تقصیر "بیانیه خوانی" جلیلی و "ماجراجویی" سلیمانی است وگرنه آمریکا مرض ندارد. حالا اگر پسر خوبی شویم، چرا پدر ماشه را بکشد؟! بدیم بره.
اما پذیرش ماشه یک جنبه دیگر هم میتواند داشته باشد. ظریف 84 به البرادعی گفت:

بسیاری از نامزدهای ریاست جمهوری از شکست مذاکرات ما سود میبرند

حرفی که 93 هم در آمریکا گفت. همچنن 403 در داووس:

اگر امروز به جای پزشکیان، رئیس‌جمهور جلیلی داشتید، ممکن بود یک جنگ در منطقه داشته باشید.

او به راحتی رقابت داخلی را به میز خارجی می برد. تو گویی نماینده حزب غربگرایان است نه نماینده ایران. ظریفیسم در جایگاهی سوم می ایستد. 18 ماه پیش از ترور سران سپاه میگوید:

اگر پای ایران را به وسط معرکه جنگ بکشانند برای هیچکدام از مقام های حاکمیتی اتفاقی رخ نخواهد داد! بمب بر سر مردم ایران فرود می آید!

گویی اپوزوسیون حرف میزند. مواضع این روزهای روحانی را ببینید.
از این جایگاه اتفاقا مکانیسم ماشه چیز بدی نیست. اگر فکر کنیم در ایران کسانی هستند که میخواهند برجام را به هم بزنند پس یک چماق بالا سرشان لازم است. ماشه چیزی است که دست "ماجراجویان" ایران را می بندد، چیزی که میتواند کشتی یمن را برگرداند. ماشه میتواند ایران را "نرمال" کند. ماشه مسیر برجام 2 و 3 خواهد بود. مساله شخص و نیت نیست، تفکر است. ماشه نشان میدهد منافع غربگرایان به غرب نزدیک تر است تا ایران. این یعنی "جایگاه سوم".

ظریف نماد شده است، بت است، الگوست. ظریف نسخه های ریشو و کراواتی زیادی دارد. آنها بهترین سرمایه غرب هستند، میلیونها دلار صرفه جویی و بی نیاز از جاسوسی. رایگان شمشیر تو را بر گردن علی میگذارند. فقط کافیست در ذهنش بکاری "مذاکره مقدس است، گفتگو همیشه خوبست" دیگر میز را هم بمباران کنی آماده امتیازدهی نشسته است. کافیست در ذهنش بکاری "مذاکره جلوی جنگ را میگیرد" خودش میرود ته مانده داعش را با توافق آستانه نجات میدهد و چند سال بعد همانها سوریه و کمر محور مقاومت را میشکنند و جنگ را به ایران میکشند. کافیست در ذهنش بکاری دوران قدرت گذشته، ما با حقوق میتوانیم دنیا را نجات بدهیم، شورای امنیت مهمترین است، هر توافقی بهتر از توافق نکردن است، دنیا یعنی جهان غرب، ...

ظریف دن کیشوت ما بود، وامانده در گذشته، ناتوان از درک واقعیت، گله مند از محبوب نبودن، مقاوم برابر بیداری، سخنوری توانا، شیرافکن در روایت، آداب دان و البته ضعیف. اما مهمتر از دن کیشوت، سانچو پانزاست. همسفری که از توهم او آگاه بود ولی به سودای "حکومت جزیره" از دن کیشوت قهرمان میساخت. نگران سانچوها باشیم که ظریف را در راس نشاندند، او را باد کردند، قهرمان قلابی را قالب کردند و قهرمانان واقعی را تکه تکه و ماشه آفریدند تا به جزیره های قدرت برسند.
برجام عوایدی هم داشت اما آبنبات قبل از تجاوز به یاد کسی نمی ماند. کمدی برجام برای ما تراژدی شد.
باشد که درس بگیریم.
#یادداشت
@salmaneshoon

نزدیک دو سال از این استمزاج میگذرد و حالا جریان عادیسازی اسراییل در ایران یک رونمایی مهم پیدا کرد:
تابو شکنی نیمه رسمی توسط نسل دوم. کسانی که با نام پدرانشان شناخته می‌شوند و افکار آموزگاران شان را تکرار میکنند: “اگر من تصمیم‌گیرنده بودم، به طرحی که عربستان سعودی آن را مورد حمایت قرار داده و شناسایی ‎اسرائیل را منوط به پذیرش راه‌حل دو‌کشوری بر اساس مرزهای سال ١٩۶٧ دانسته، می‌پیوستم.”
از خود گفته ها مهمتر رسانه منعکس کننده این سخنان است. فایننشال تایمز نوعی اعلام رسید است. یعنی پیام دریافت شد.
حالا احتمالا نوبت ورود رسانه های داخلی برای توجیه منطقی است. راه بنداز، جا بنداز.
پایان تلخ برجام ١ برای غربگرایان نه به درس عبرت «بدیم بره جواب نداد»، بلکه به این نتیجه رسید که «به اندازه کافی ندادیم». این عزیزان می‌تواند کردستان را هم بدهند و بعد تاسف بخورند که چرا همدان را ندادند. میتوانند سوریه را ببینند و راه جولانی را توصیه کنند.
جریان تسلیم طلب حالا در کانونی ترین نقطه (ضد)انقلاب ایستاده: پذیرش اسراییل!

و بهترین مستندی که تا امروز درباره جنگ تحمیلی ١٢ روزه دیدیم را نه خودمان بلکه الجزیره ساخت. مستند 12 days that shook Iran هرچند ناپاک و نایاک آلود، اما ظلمی که بر ما رفت را درست روایت می‌کند.
جدا کم کاری کردیم و باید جبران کنیم. چنان در کوران حوادثیم که عمق جنایت را نفهمیدیم.
ما برای سکوی تکواندوی امیرعلی عزاداری نکردیم، ما برای رایان و پدر مادرش، ما برای طهرانچی بزرگ، ما برای مریم سیر گریه نکردیم. چرا این تصاویر را در رسانه های داخل نمی بینیم؟!
فراموشی و خاکپاشی این جنایت ادامه همان اشتباهی است که یک سال جنگ را انکار کرد تا بیرون افتاد. عبرت بگیریم و باز غافلگیر نشویم.
چرا در هر مدرسه امسال یک صندلی خالی به نام ده ها دانش آموز مظلوم اضافه نشود؟ چرا در هر کلاس دانشگاه یک عکس نصب نشود؟ فقط در یک شب ۶٠ شهید دادیم که بیست عزیز آن کودک بودند! الله اکبر از این فراموشی.
ما به این غم نیاز داریم نه برای افسردگی بلکه برای افسرانگی، خشم آگاهانه حماسه میسازد، نگذارید کوچک نمایان تاریخ را پاک کنند تا تکرار شود،
جا دارد فقط برای دستهای کیان، آن حرامزاده را به آتش بکشیم.
در تبلیغات کم کاری کردیم و باید جبران کنیم.

گورباچف یک رفرمیست اصلاحطلب بود قانون پوشش را رها کرد و جین آمریکایی به نماد تبدیل شد. کنسرت های بزرگ غربی ماراتن میگذاشتند، صد هزار نفر در جشنواره مسکو با آهنگ "بوی تغییر" اسکورپیونز میرقصیدند.
به استان ها تفویض اختیار کرد و قومیت گرایی را تقویت کرد، برای اعتمادسازی آمریکا، هسته ای را جمع کرد، موشکها را یکی یکی زمین گذاشت تا "دنیا" بعنوان صلح طلب قبولش کند.
در اقتصاد، دنبال بازار آزاد رفت. یارانه ها را محدود کرد، خصوصی سازی را شروع کرد، به سمت آزادسازی رفت و تورم را دوبرابر کرد.
آشناست؟ حالا که پزشکیان وسط جنگ شوک درمانی را آغاز کرد بیشتر به این تیتر نگاه کنید.
جریان حامی پزشکیان ایران را کمونیستی میداند و مثل گورباچف نجات را در غرب. با این تفاوت که گوربی نمی دانست ته اصلاحاتش "فروپاشی و تجزیه" است، اینها میدانند و با افتخار میگویند.
و خبر بد اینکه گورباچف و تجزیه پایان ماجرا نبود، غربگرایان گفتند "درست اجرا نشد"! یلتسین با تانک به مجلس شلیک کرد و اختیار جراحی ضربتی را گرفت! از خود آمریکا آدم آورد و تا ته آزادسازی و حذف یارانه و شوک درمانی رفت.
کاری کردند که استاد دانشگاه مسکو برای نان شب تن فروشی میکرد.

این مقاله درخشان و توضیحش رو بخونید تا مدیران شوک درمانی جاری رو بشناسید. از هوا نیامده اند، نتیجه سالها سرمایه گذاری و تربیت نیرو و دور زدن قانون و کادر سازی و استفاده از منابع و آکواریوم سازی است.

انقلاب روزها برپا میشود
اگر 88 چند ماه طول کشید تا به تخریب حسینیه و مسجد و حمایت آمریکا برسد و معترضین انکارش کردند، اگر 401 چند هفته طول کشید تا به آتش زدن پرچم برسد که معترضین آن را ساختگی خواندند، 404 در اولین شب پرچم را آتش زدند، قرآن و مسجد و کلیسا، پرستار و پلیس و امدادگر، مدارس و کتابخانه و درمانگاه، بانک و فروشگاه و خانه، اورژانس و خودرو و آتش نشانی را خاکستر کردند، و از همه مهمتر هزاران خون. همه در شب اول. دخالت رسمی آمریکا و اسرائیل حتی از قبل اعلام شده بود! و این بار خیلی هایشان نه تنها انکار نکردند، افتخار هم کردند. به دنیای عریان پسا 401 خوش آمدید.

اشتباه نکنید ما با پهلوی خواهی طرف نیستیم. ملت استفراغ خودش را نمی خورد. انقلابِ سلطنت طلبی مثل تقاضای بردگی، مضحک است. رعیت آزاد شده بعد از هزاران سال، به عقب برنمیگردد. جنگ 404 فقط چهره دیگر 401 است. همان آدمها، همان مخاطبها، همان هدفها، حتی همان توهم سقوط ایران در مجازی. تکرار میشود چون درمان نکردیم، فراموش کردیم. اینبار هم پهلوی صرفا نمای جنگ احزاب است، نه حتی نماینده اش. مدیریت چنین باغ وحشی را فقط وحشی ترین میتواند: مجاهدین و کومله و موساد و ...

رجویسم از 401 اپوزوسیون را بلعیده، ززا و پهلوی صورتک اند. در کف خیابان 404 همزمان که شعار جاوید شاه میدادند تا مردم ناراضی ستمدیده را همراه کنند، برنامه اصلی مدیر داشت: مسلحین آموزش دیده. نمیشود شعار ژن ژیان ئازادی را از پژاک بگیری و خودش هم نیاید. نمیشود وسط جنگ اسرائیل ناآرامی راه بیاندازی و موساد نیاید. هرکسی نمیتواند آدم زنده بسوزاند، سر ببرد، صورت منفجر کند، دست و پا شقه و انسان سلاخی کند. تجربه دهه شصت و داعش و غزه میخواهد. باقیشان هم کف میزنند و هلهله میکنند؛ زامبی وار نفرت پخش میکنند، برای اشغال نظامی ایران به ترامپ و نتانیاهو التماس میکنند. اینها دقیقا چه فرقی با مجاهدین خلق کنار صدام دارند؟

اما انقلاب روزها برپا میشود نه با شورشی شبانه. انقلاب از زمین میروید نه از لوله تفنگ سرباز خارجی. مشکل براندازان اینست که انقلاب 57 را نفهمیده اند. آنها جدی فکر میکنند خمینی را آمریکا و انگلیس آوردند، پس چرا اسرائیل و ترامپ ما را برنگردانند؟ فکر میکنند 22 بهمن یک شورش شهری خشن بود. یک اتفاق ناگهانی، شلوغی اشرار، مردم جوگیر، فتح کلانتری، خیانت ارتش و تمام.

این کاریکاتور یک نسخه قدیمی‌تر هم دارد: چمدان دلار 28مرداد. شاه تا روز آخر حکومتش به کودتای آمریکا میگفت «انقلاب» مردم و شاه! و جشن میگرفت. انقلاب برای پهلوی، شعارهای جاوید شاه شعبان بی مخ و پری بلنده برای همراه کردن مردم است و شورش و کشتار و مدیریت روزولت. خودش هم با ثریا در هتلی در ایتالیا پول میشمرد. اگر انقلاب اینست چرا نشود دوباره سفارش داد؟ انقلاب اما روزها برپا میشود، آرام آرام، گام به گام، نفر به نفر. 57 یک سال تظاهرات چند صد هزار نفره شهر به شهر داشت، زیر آفتاب. انقلاب کار یک شب و دو روز نیست، 22 بهمن به ساحل رسیدن موجی بود که از نیمه خرداد پانزده سال قبلش راه افتاد.

انقلاب روزها برپا میشود، وقتی ساواکِ اسرائیلی را تأسیس کردند، وقتی طبقه اشراف و هزار فامیل ساختند، پابرهنگان را درجه دو، دره های فقر و حلبی آباد، یک طرف فساد و فحشا و یک طرف نبرد بقا ساختند، به اسم آزادی هویت را له، دوگانه ایران و دین ساختند، مرکز دنیا را اروپا و انسان را سفید غربی گذاشتند، سرسپرده آمریکا و اسرائیل شدند، استقلال را حراج کردند،... آرام آرام، گام به گام.

براندازی امروز یک صنعت شده است، یک بازار کامل بریده از واقعیت. اینها توهم انقلاب میفروشند و اسرائیل و آمریکا مشتاقانه میخرند. انقلابی که تظاهراتش در آلمان است، قانونش در آمریکا، دادگاهش در سوئد، مدیرانش در کانادا، شاهش در جزیره قناری، ملکه اش در آغوش معلم یوگا، ارتشش در آلبانی و اربیل، ایرانش در اینستاگرام. همه چیز هست جز واقعیت. مجازی را کاملا اشغال کرده اند و از جوانان ما قربانی میگیرند و تماشا می‌کنیم. محاسبات غلط را وارد بازی میکنند و پولش را میگیرند. اینجا هم حکومت بعد از 401 تقریبا همه را رها میکند و حتی قدرت هم میدهد. همینها به اسرائیل میگویند "حکومت تسلیم شده، آنجا یک انقلاب داریم، کافی است حمله کنی" و هزینه اش را هزاران ایرانی میدهند. همینها اعتراض مردم به دلار 145 تومنی را انقلاب جا میزنند و هزینه اش را هزاران ایرانی میدهند. ما مشکل ناترازی هزینه داریم.

👇

👆
فاجعه پنج شنبه 18 دی سفارشی بود که دیر آماده شد. این برنامه شب اول بود که به روز سیزدهم افتاد. چیزی که پس از بمباران ایران، ترور یکباره سران سپاه، سرکوب پدافند باید در کف خیابان اتفاق می افتاد. این انقلاب نیست، تصویر بی دولتی Fail State و سقوط حکومت است. شوکی فلج کننده برای ذهن جامعه. در آن لحظه بود که امکان حمله زمینی از آذربایجان، کردستان، بلوچستان و حتی اشغال جزایر ایرانی، بمباران گسترده زیرساختها، برنامه های ربایش و ترور هدفمند امکان پذیر میشد. چنین خوابی دیده بودند و ما در رویای مذاکره بودیم.
حالا میفهمیم زنده ماندن ما در جنگ 12 روزه یک معجزه بود.
از صداوسیما و زندان اوین تا ناجا و بسیج را بمباران کردند تا انقلاب بسازند، اما ملت نیامدند. همین ملت گله مند ناراضی. این دستاورد شورش تراستی، بی کفایتی دولت، جنون جراحان اقتصادی، وفاق مجلس بود که برنامه نتانیاهو را کلید زد. مردمی که با موشک هم به خیابان نیایند با دلار 120 میلرزند و با 130 مردد میشوند و با 140 به فریاد می آِیند. آرام آرام، دلار به دلار. از پلیدترین لحظات این کشور وقتی بود که اعتراضات را دیدند و ناگهان تصمیم به حذف ارز و انفجار قیمتها گرفتند. آتش را دیدند و بنزین ریختند. ما ناترازی هزینه داریم.

انقلاب روزها برپا میشود، وقتی مرغ و گوشت را دست نیافتنی میکنند، وسط جنگ شوک درمانی میکنند، جای برخورد با تراستی سراغ سفره مردم میروند، از زن هویت زدایی و از جامعه دین زدایی میکنند، راه می‌روند و اعلام ناتوانی میکنند، چرا مردم به ستوه نرسند و فریاد نزنند؟

انقلاب روزها برپا میشود وقتی یک دهه رویای رفع تحریم میفروشند و ملت به واقعبت مکانیزم ماشه میخورند. وقتی طبقه متوسط را در 88 گروگان میگیرند و بدون پاسخگویی ده سال بعد به براندازی میریزند. وقتی طبقه ضعیف را در 98 داغ میکنند و هزینه اش را گردن نظام می اندازند و بازخواست هم نمیشوند. چرا مردم به ناامیدی نرسند و فریاد نزنند؟

مساله ما پهلوی خارجی نیست؛ ما با نوپهلوی داخلی طرفیم. طبقه ای از اشراف داخل جمهوری اسلامی که قدرت و ثروت و به تازگی فرهنگ را گرفته. بالا رسیدگانی از پایین به بازماندگان قبلی که میخواهند به عقب برگردند. داستان عادیسازی ساواک و نوستالژی دهه پنجاه می سرایند، میگویند پابرهنگانِ بدون اتاق شخصی لیاقت ندارند، یک طرف ماراتن بازی و یک طرف شوک درمانی میسازند، مرکز دنیایشان اروپاست، دوگانه ایران و دین دارند، ایده شان تسلیم و سرسپردگی به غرب است، استقلال را هزینه میدانند، الگوی توسعه شان بن سلمان است، از موفقیت میدان و منطقه شرم دارند، با سقوط سوریه جشن میگیرند و شاخص ترین پروژه شان همان پروژه رضاشاه است: کشف حجاب برای پیشرفت! اینها دقیقا چه فرقی با پهلوی دارند؟

جریانی که در جنگ 12 روزه نشان داد هیچ تعلقی به ایران ندارد. آنها بلافاصله پس از بمباران توسط آمریکا تابلوی تغییر پارادایم بالا آوردند، بیانیه رفراندوم دادند، با شایعه ترور رهبر جشن جانشینی گرفتند و از برجام 2 و 3 گفتند. مسابقه دم تکانی گذاشتند تا بعنوان جولانی ایران انتخاب شوند، حالا ایران سوریه هم شد که شد.

و معجزه اینست که خیلی از مردم بین آن نو رجوی مزدور و این نو پهلوی مرموز هنوز تسلیم نشده اند. راه باریک امید از بین دو جریان پسرفت را میفهمند. راضی نیستند اما میفهند. بزرگی 22 دی فقط تجمع 3 میلیونی در تهران و چند میلیونی در ایران نیست، انقلاب عدد نیست، تداوم است. 22 دی یک گام سفری است که از ساحل 22 بهمن شروع شد به سمت قله سخت. این مردم انتخاب میکنند، از آن بیحجابی که 401 بیرون نیامد تا این بسیجی که 404 پای تصمیم اشتباه دولت ناحجاب کتک میخورد. یکسان نیستند اما میفهمند. تلخ است و زیبا. آنها بار دیگران را صبورانه به دوش میکشند چون میدانند ایران را باید روزها ساخت. میدانند لغزش شبانه وقتی زیر پایت دره سوریه و لیبی است یعنی چه. دره ای که 18 دی نشان داد چقدر واقعی است. دره ای که چنان از جسد پرش کنند که قربانیان پنج شنبه گم شوند. تاریخ به احترام آنها خواهد ایستاد.
دیگر فرصت تکرار اشتباه نمانده. ما مشکل ناترازی هزینه داریم. امروز گذرنامه و تابعیت صنعت براندازی را بگیر و از اموالشان خسارت بردار، امروز خروج مسلحانه را ناممکن کن، امروز مجازی را مسئول کن، امروز تراستی را منحل کن، امروز امارات را کنار بگذار، امروز مسئول شوک درمانی را عزل کن، امروز مجلس را فعال کن، ... انقلاب روزها برپا میشود

#یادداشت ۴
@salmaneshoon

ما از کنار فاجعه مسجد سوزی و بی احترامی به قرآن خیلی راحت رد شدیم،
یک جستجویی انجام دادم، هیچ برهه ای در طول تاریخ ایران ندیدم که مشخصا در یک شب ٣۵٠ مسجد و هزاران قرآن آتش بزنند!
کافر و مشرک و زندیق، حتی مغول و تیمور هم چنین کاری نکردند. بلکه وقتی ایرانی شدند مساجد درخشانی هم ساختند.

بحث معنویت به کنار، مسجد تبلور معماری ایران هست. شما ده بنا از ایران انتخاب کنید شش تایش مسجد هست. مسجد هویت ایران شده، نه تنها از بیرون نیامده بلکه کانون اصلی معماری مسجد در جهان، ایران بوده. از شرق تا غرب، ما «مسجد ایرانی» را صادر کردیم. برای ماست. حاصل ماست.

یعنی حتی اگر هیچ مسلمانی نبود هم مسجد در ایران باز محترم و مقدس میبود. چه برسد به اینکه هفته پیش از فاجعه یک میلیون و چهارصد هزار نفر در مساجد ایران معتکف بودند!

در سیاه سال ٨٨ بعد از ماه ها، به یک مسجد (لولاگر) حمله کردند و جنبش سبز ریخت. آن جنبش فراگیر. بعضی شان انکار می‌کردند اما برای مردم یک مورد هم زیاد بود. ٣۵٠ خانه خدا و کتاب خدا در یک شب امکان ندارد اتفاقی باشد!

چنین ویرانگری هدفمند، دین ستیزی آشکار و حرمت شکنی بزرگ در سرزمینی که همیشه دین ارزشمند بوده، جنایت بی‌سابقه بود. افتخاری که به نام نو رجوی ها و کهنه پهلوی ها ثبت شد. با فاصله بالاتر از مغول.
این از خودبیگانگان نشان دادند اگر فرصت داشتند برگی از مصحف، آجری در مسجد، نوری از ایمان، نامی از ایران و سری بر تن ملت باقی نمی‌گذاشتند.

اگر سینمای ایران فقط زباله میساخت و هر ده سال چیزی مثل «سرزمین فرشته ها» تحویل میداد هم می ارزید.
در دنیایی که نامسلمانش برای فلسطینی بمب میفرستد و مسلمان برایش کفن، این فیلمیه که انسان می‌تونه بگذاره تو کفنش. هنر ایران باید به چنین اقدامی افتخار کنه.

هر انقلابی و هر جنبشی را بچلانی تهش یک شعار میماند و شعار انقلاب مردمی ۵٧ ما این بود: الله اکبر!
خدا بزرگتر است.
خدا بزرگتر از گارد جاویدان است
خدا بزرگتر از شاهنشاه بزرگ ارتشتاران است
خدا بزرگتر از فانتوم و سوخو است
خدا بزرگتر از ناوهای آمریکاست
خدا بزرگتر از جنون صدام است
خدا بزرگتر از تانک های مرکاوا و بمب های سنگر شکن است
خدا بزرگتر از تحریم هاست
خدا بزرگتر از سلاح هسته ای است
خدا بزرگتر از فرار به کاناداست
خدا بزرگتر از مستعمرات آمریکا است
خدا بزرگتر از ناتوانی ماست
خدا بزرگتر از دلار فلان تومنی است
خدا بزرگتر از زخم های ماست
خدا بزرگتر از فراموشی فراموشکاران است
الله اکبر
چه شعار رعب آور و آرامش بخشی،
خدا بزرگتر است از آنچه در وصف آید.
و این چنین مقدس ترین انقلاب انسان رخ داد. در درست ترین سمت تاریخ، سمت مردم پابرهنه ای که فریاد می‌زنند: الله اکبر

از تقویم هم پیدا بود 404سال عجیبی است. اما کی فکر میکرد اینقدر داستان داشته باشد؟
چه روز و شبهایی گذراندیم، چه تلخی و غروری. چه ترس و امیدی، چه پایین و بالایی.
چند جنگ و کودتا در یک سال؟
چند بحران و جراحی بر یک بدن؟
چند اشتباه و عبرت در یک سفر؟
نه تنها تمام آن تاریخ های عجیب را پر کردیم بلکه چند مناسبت هم اضافه کردیم: روز آغاز جنگ تحمیلی دوم. شب آتش بس. شب خونین کودتا و روز 22 دی. یکسال با دو 22 بهمن!
چطور زنده ماندیم؟! معجزه است. این کشور صاحب دارد، شاه نمی خواهد. تقارن نیمه شعبان و دهه فجر اتفاقی نبود. امسال رابطه کالبد وطن و روح دین دوباره پیدا شد.
اما بحران هنوز هست. چطور جامعه شکافته در ٨٨، له شده در ٩٨، دو پاره در ۴٠١ و جنگیده در ۴٠۴ التیام میابد؟! سوال دهه ما؛ چطور به هم برسیم؟
یک پاسخش امروز بود؛ زندگی. کشوری که در یک صبح چند ده میلیون نفرش هم‌هدف و کنشگرانه زندگی میکنند، به هم میرسد. پس می‌گیرد. نه با واگرایی و تکثربازی، با همدلی و هویت. اتحاد از توحید می‌آید، ایران از ایمان.
از ۵٧ گفتیم ما ادای دیگری نیستیم، زندگی مان را خودمان میسازیم. مناسبت های تازه می آوریم. معجزه های جدید.
مثل 22 بهمن 404.

ما مردم ایران زیر یک جنگ روانی بی‌نظیر هستیم. چند توصیه مهم: