مرا از این که هستم نا امیدتر مکن...

اصلا هیچوقت برایت کافی بوده‌ام؟!

اعمالم را برایت چتر کرده بودم اما تو نگاهت به گفتارم بود...

تمام کارش شده بود، انتظار برای خندیدن!
زیرا میتوانست در بین خنده‌هایش اشک بریزد و کسی نفهمد...

خوابی به روشنایی روز و بیداری به بلندای شب...

برایم چه داری در آن چشم‌ها؟!

غم شب‌هایی که صبح شدند...