به بهلول گفتند که :
فلانی هنگام تلاوت قرآن ، چنان از خود بیخود می شود که غش می کند

بهلول گفت : او را بر سر دیوار بلندی بگذارید تا قرآن تلاوت کند ، اگر غش کرد ، در عمل خود صادق است !!!
برای شناختن ادمها ، آنها را باید در شرایط سخت قرار داد تا چهره واقعیشان را بشناسید.

ریشه اگر ریشه است
خاصیتش دیده نشدن است .
ریشه ای که اصرار بر دیده شدن دارد،
درخت را از بیخ کنده.

گاه از خود می پرسم؛
پس چه هنگام کاسه‌ها از این آب‌های روشن پُر خواهد شد؟ راستی چه هنگام؟
کار من تماشاست و تماشا گواراست.
من به مهمانی جهان آمده ام. و جهان به مهمانی من. اگر من نبودم، هستی چیزی کم داشت. اگر این شاخه بید خانه ما، هم اکنون نمی‌جنبید، جهان در چشم به راهی می‌سوخت. همه چیز چنان است که می‌باید. آموخته‌ام که خُرده نگیرم. شکفتگی را دوست دارم و پژمردگی را هم...
‌
بخشی از نامه سهراب سپهری
به دوستش مهری
تهران، ۲ اردیبهشت ۱۳۴۲

برگ در انتهای زوال می افتد و سیب در انتهای کمال.
بنگر چگونه می افتی؟
چون بـرگی زرد!
یـا سیبی سـرخ!

کنفسیوس

عده‌ای در این جهان بهترین لذایذ زندگی را می‌برند و به ما وعد‌ه‌ی زندگی در جهان دیگری را می‌دهند، ساده‌لوحانه نیست؟

فریدریش نیچه

آرام‌ترین آدم‌ها آنهایی هستند که یک روز
در دلشان جهنمی را خاموش کرده‌اند
و زنده مانده‌اند...

داستایفسکی

ما در خیابان‌ها سرگردانیم، در سفارت‌ها سرگردانیم، در مرزها سرگردانیم.
ما چون تکه‌های چوب بر دریا سرگردانیم و حتی نمی‌توانیم غرق شویم.

گروس_عبدالملکیان

آدم‌ها هر کدام
بارِ اندوهی را بر دوش می‌کشند

گاهی برای زنده ماندن
باید به جهانی پناه برد
که با چشم دیده نمی‌شود
جهانی که از جنسِ خیال است
رویا خوراک روح است

ما هر یک سربازی هستیم
نه با زره و شمشیر
که با قلبی پر از دلتنگی
با مشتی خاطره
و با اندکی امید که هنوز
در وجودمان نفس می کشد.

جهانِ بیرون،
خشن و بی‌حوصله است
آفتابش می‌تابد،
اما گرما نمی‌بخشد.
بارانش می‌بارد،
اما چیزی را تازه نمی‌کند.
درختانش ایستاده‌اند،
اما سایه‌ای برای
پناه گرفتن ندارند.
آدم‌هایش لبخند می‌زنند،
اما پشتِ
نگاهشان غمی عمیق پنهان است.

گاهی ناچار می‌شویم
در گوشه‌ای از خیال،
خانه‌ای برای روحمان بسازیم.

خیال،
گریز از زندگی نیست
راهی است برای آن‌که انسان
زیرِ سنگینیِ رنجِ جهان
تاب بیاورد
و هنوز انسان بماند.

در دنیای خیال
شاید نتوانیم از رنجِ این جهان بکاهیم
اما می‌توانیم جهانِ درونمان را
سامان دهیم...خیالی پُر از امید...

اف،ار

آرامش، هنر رها کردن چیزهایی است که نمی‌توانی تغییر دهی.

-مارکوس اورلیوس

داشت می‌رفت
و سال‌های پس از او
از پشت‌ِ سرش پیدا بود.

- مورات‌هان‌ مونگان

ای کاش می‌توانستم بگویم که با من چه میکنی
تو جانی در جانم می‌آفرینی
تو تنها سببی هستی که به خاطر آن
روز های بیشتر
شب های بیشتر
و سهم بیشتری از زندگی می‌خواهم
تو به من اطمینان می‌دهی که فردایی وجود دارد.

- جبران خلیل جبران

تو زیباترین شهری هستی
که در آن قدم زده‌ام؛
با چشم‌هایت خیابان‌ها روشن می‌شوند
و من در تو گم می‌شوم،
بی‌آن‌که بخواهم پیدا شوم.

- ناظم حکمت

تو مرو
گر همه رفتند غمی نیست،
تو باش...

- عماد خراسانی

حضورت، به آدم احساس جسارت و قدرت می‌دهد، آدم دوست دارد کنار تو باشد. آنقدر بلندی که هر گیاهی حوالی‌ تو باشد، به شوق نگاهی که به آفتاب داری، قد می‌کشد!

- نرگس صرافیان طوفان