امیدوارم نجات پیدا کنی
از غمهایی که راجع بهش با کسی
حرف نمیزنی…

میگن صبر شیرینه
ولی
تو ۳۰ سالگی، دوچرخه‌ی ۶ سالگی لذتی
نداره!

انشالا ک متوجه ای

اگر عقاید خود را با تفکر و
مطالعه به دست بیاورید ؛ کسی
نمی‌تواند به آن‌ها توهین کند.

اگر کسی چیزی بر خلافشان
بگوید عصبانی نمی‌شوید؛
یا می‌خندید یا به فکر فرو می‌روید ...



برتراند_راسل

هميشه فرصتی برای شروع كردن
می توان يافت
در حالی که ما اکثر اوقات به تمام
کردن فکر می کنیم



📓درون یک آیینه، درون یک معما
🖊️ياستين_گوردر

سلام بر زمینی که برای صلح آفریده شد
و هیچ روزی رویِ صلح ندید...

به خودم آمدم ‏انگار تویی در من بود

‏این کمی بیشتر از ‏دل به کسی بستن بود


علیرضاآذر

کاش یه پارسا پیروزفر جیبی
داشتم هر وقت ناامید می‌شدم
بهم می‌گفت: «آقاجون نترس!
هیچکی حریف کسی که هدف داره
نمی‌شه!»

هر چیز که تکلیفش روشن نباشد امن نیست. چه رابطه باشد، چه اعتقاد باشد و چه کشور باشد‌.

???

اگه هر چیزی بخشیدنی بود که الان شیطان پیش خدا بود.

چنان باش فارغ ز بار تعلق
که بر دوش اگر سر نباشد، نباشد

بیدل_دهلوی

تونل می‌خوان برای زنده موندن خودشون
بعد شهر رو پر کردن از پرچم خونخواهی

تاریخ برای توصیف پلیدی شما
واژه کم میاره

یک زمانی مرد بودن، فقط به نان‌آوری و محکم بودن خلاصه نمی‌شد.
مردها رفیق داشتند، پناه داشتند، هم‌صحبت داشتند. عصرها جایی برای نشستن بود، کسی بود که صدایت کند، بگوید: «کجایی؟ بیا یک چایی بخوریم.»
مردها اگرچه کمتر از امروز از احساساتشان حرف می‌زدند، اما بیشتر کنار هم بودند.
اما امروز اتفاق عجیبی افتاده است؛ مردان هنوز هستند، اما آرام‌آرام از زندگی یکدیگر حذف می‌شوند.
مردی را می‌بینی که صبح از خانه بیرون می رود و شب خسته برمی‌گردد و فردا دوباره همان مسیر را تکرار می‌کند.
نه وقت رفیق دارد، نه حوصله مهمانی، نه پول دورهمی و سفر و تفریح؛ و گاهی حتی دیگر نمی‌داند با چه کسی می‌تواند بدون ملاحظه حرف بزند.
مردها یاد گرفته‌اند خستگی‌شان را پنهان کنند.
یاد گرفته‌اند بگویند «خوبم»، حتی وقتی خوب نیستند.
یاد گرفته‌اند مشکلاتشان را خودشان حل کنند و اگر نتوانستند، باز هم چیزی نگویند.
و این‌گونه است که کم‌کم تبدیل به «مرد تنها» شده اند
وقتی یک مرد می‌تواند هفته‌ها و ماه‌ها با کسی بیرون نرود و هیچ‌کس متوجه غیبتش نشود.
وقتی رفاقت تبدیل می‌شود به چند پیام مناسبتی در شبکه‌های اجتماعی؛
وقتی «رفیق قدیمی» تبدیل می‌شود به یک اسم در فهرست مخاطبان تلفن؛
مرد نمی تواند وقتی خسته‌ است به چه کسی پناه ببرد
شاید به همین دلیل است که بعضی مردان در ظاهر همه چیز دارند؛ خانه، خانواده، شغل و مسئولیت… اما در درون، جایی خالی دارند که هیچ‌کدام از اینها به‌تنهایی پرش نمی‌کند.
مرد به رفیق نیاز دارد؛ نه برای فرار از خانواده، بلکه برای اینکه بتواند با روحی سالم‌تر در خانواده نقش ایفا کند
شاید «انقراض مردان» از بین رفتن جسم آنها نباشد؛
از بین رفتن رفاقت، گفت‌وگو، همدلی، شوخی، اعتماد و احساس تعلق شاید انقراض مردان را بهمراه آورده باشد
پس اگر رفیقی دارید که مدت‌هاست ندیده‌اید،
اگر مردی را می‌شناسید که همیشه می‌گوید «سرم شلوغ است» و خودش را قوی نشان می دهد،
یک بار شما سراغش را بگیرید.
گاهی یک «کجایی رفیق؟»
می‌تواند بیشتر از هزار جمله ارزش داشته باشد.
رفاقت را جدی بگیریم