Віншую ўсіх з нараджэньнем новага сонца, з зімовым сонцаваротам! Няхай жа ўсё благое й крывое застанецца ў гэтым годзе, а ў новым цыкле будзе спор да новых зьдзяйсненьняў.
Таксама хацелася б зацытаваць адну супярэчлівую асобу, містыка Германа Вірта: «Нідзе ў нашым сьвеце вопыт Сьвета не зьяўляецца такім глыбокім, як там, дзе супрацьлегласьць Сьвету й Цемры, Дня й Ночы выразьней усяго. Толькі Крайняя Поўнач ведае Божы Год у поўным адзінстве яго супрацьлегласьцей; у законе ягонага вяртаньня, у бясконцым, вечным багацьці яго руху, у якім заўсёды ўзнаўляецца жыцьцё. Ня вечнае лета трапічных раёнаў, ня бледныя кампрамісы паўднёвага, міжземнаморскага клімату не могуць ведаць падобнай глыбіні перажываньняў»

«Любіў ён часта хадзіць на гару, што называецца Лысая гара. Нейкія там паперы закапваў, хаваючы іх. Быў тамака вялікі камень, які сяньня ляжыць на сваім мейсцы, толькі надпіс на ім высечаны — у памяць аб ім. Сюды мы часта ходзім успамінаць і паплакаць па ім.
Да самае сьмерці ягонае мы так і ня ведалі, чые гэта вершыкі ён нам усё чытаў. І толькі на пахаронах з надпісаў на стужках пры вянках даведаліся мы, каго хавалі...»
Успаміны суседкі Ф. Багушэвіча

На фота Багушэвіч на Лысай гары. 1898 або 1899 г.

#камень

Старажытнарускія воінскія графіці. Карта знаходак: 1 – Кіеў, 2 – Берасьце, 3 – гарадзішча Масковічы Віцебскай вобласці, 4 – Полацак, 5 – Віцебск, 6 – Пскоў, 7 – Ноўгарад, 8 – Старая Ладага, 9 – Уладзімір

На Беларусі, асабліва на Віцебшчыне, пашыраныя легенды пра так званыя «камяні-краўцы». Заўважым, што гэтыя «краўцы», не беручы грошай за сваю працу, выстаўлялі, тым не менш, ці не дзіўнае патрабаванне: каб замоўца амаль дармовай вопраткі катэгарычна адмовіўся ад наведвання царквы, г. зн. вярнуўся да сваёй паганскай веры. І яшчэ адно патрабаванне выстаўлялася наведніку гэтага своеасаблівага капішча: не выказваць сваёй просьбы проста, а, гэтак бы мовіць, «крыва», напрыклад: «Пашый абы як, каб адзін рукаў быў даўжэйшы за другі» ды г. д., паводле вядомай беларускай прымаўкі «кажы крыва — будзе проста». Апошняя акалічнасць, а менавіта спантанная этымалагізацыя слова «кравец» дазваляе ўзнавіць трансфармацыйны шэраг: кравец < крывец < крывіс. Гэта звычайная мадэль замены балцкіх словаў на -is славянскімі формамі на -ец. Такім чынам, мы маем падставы бачыць у гэтых легендах адлюстраванне пэўных гістарычных рэаліяў часоў хрысціянізацыі нашага краю.

— Альманах Druvis №1

#камень