🔰برنامه زندگی و سعادت، 

📌 سلسله مقالات مرحوم آیة ‌الله العظمی صافی گلپایگانی قدس سره
📍در ماه مبارک رمضان (شماره 10)

🌐https://www.saafi.com/node/8319
⭕️https://eitaa.com/joinchat/851705861C0738d08e6a
🆔 @Saafi_com
⭕️https://t.me/+O5uoAqKfzxAySG68
🌐https://m.facebook.com/profile.php/?id=61551890666652
📲https://www.instagram.com/ayatollahsaafigolpayegani

👇👇👇👇

ما مسلمانان بر آن عقیده‎ایم كه قرآن، نور و رحمت و هدایت به سوی خیر و سعادت است و كافی‌تر و جامع‎تر از آن دستوری برای بشر نیامده و نخواهد آمد و جامعه انسانی با وجود احكام قرآن و مكتب اسلام به هیچ نظام و قانون دیگری احتیاج ندارد.

تمسّک به ثقلین، تنها راه سعادت جامعه بشری.

شكّ نداریم كه اگر تعالیم قرآن به اجرا درآید، نقاط ضعف و نابسامانی‎هایی كه زندگی جوامع بشری را فرا گرفته، مرتفع خواهد شد و برادری و عدل و داد، جهان را فرا خواهد گرفت.

بنابراین، وظیفه ما است كه به حكم حدیث شریف و متواتر: «اِنِّی تارِكٌ فِیكُمْ الثَّقَلَیْنِ كِتابَ اللهِ وَعِترَتِی ما اِن تَمَسَّكتُم بِهما لَن تَضِلُّوا اَبَداً» به قرآن و عترت پیامبر ‎صلّی‎الله علیه وآله وسلّم‎ متمسّك شویم و رسالت قرآن را به جهانیان برسانیم؛ مبدأ و مقصد انجام حركات و نهضت‎ها، اقدامات و انقلاب‎های اصلاحی را، تعالیم قرآن قرار دهیم؛ و همواره آن را نقطه شروع و نقطه پایان، مصدر هدایت و منبع جهش بدانیم؛‌ و در تمام شؤون و نواحی زندگی فقط به قرآن و عترت رجوع نماییم و آن را یگانه‌میزان و قانون محترم و واجب الإتّباع دین و دنیا دانسته، در هیچ اقدام و هیچ حالی از آن غافل نگردیم.

ملاک تشخیص جامعه‌ی اسلامی از جوامع دیگر.

تشخیص اجتماع اسلامی از جوامع دیگر به این است كه مصدر افكار و افعال و سلوك اجتماعی، تربیتی، تجاری، سیاسی و مبدأ تحرّك و محور تمام فعّالیّت‎های علمی و صنعتی و اصلاحی، «قرآن» و «سنّت» باشد؛ از این رو، اگر مسلمانان بتوانند چنین انقلابی در جهان اسلام و در جوامع خود به وجود آورند، آینده آنان سعادت‌بخش و مقرون به رستگاری و آزادی خواهد بود و برای ابلاغ رسالت اسلام به جهانیان و نجات بشر از این همه سرگردانی و گمراهی، لیاقت و شایستگی خواهند یافت.

لزوم همراهی عمل با عقیده به کمال قرآن.

متأسّفانه برخی از مسلمانان، هدایت قرآن را تمام و جامع و شامل می‎دانند؛ ولی در مقام عمل به تعالیم دیگر گرایش پیدا می‎كنند و مكتب‎های غیر اسلامی، و افكار و آراء و دستور زندگی خود را از جاهای دیگری اقتباس می‎نمایند و سپس سعی دارند با تأویل و توجیه نصوص، كتاب و سنّت را با آن افكار و تعالیم، موافق معرّفی نمایند. چنان‌چه برخی در استفاده از آیات قرآن، اخبار و احادیث را ترك كرده و روایات را كنار می‎گذارند و بدین‌گونه بین قرآن و عترت جدایی می‎اندازند و به اجماع فقها و فهم و استظهارات بزرگان، اعتنا نمی‎كنند، كه بی‎شك هدف آنان از این روش، پیدا كردن معاذیر و دستاویزهایی برای پیروی از نظریّات مأخوذ از دیگران و تقلید از اجانب و مكتب‎های غرب یا شرق است.

این‌ها در روشنی تعالیم اسلام گام برنمی‎دارند، و روشی كه دارند، آنان را از قرآن دور، و جمال زیبای اسلام را مستور، و هرج و مرج فكری و اعتقادی و پراكندگی ایجاد می‎كنند.

این‌ها را باید به كیفیّت صحیح و طریق مستقیم استفاده و استنباط از كتاب و سنّت، راهنمایی كرد؛ و از توجیه و تأویل و هم چنین تقلید از افكار بیگانگان و مكتب‎های مادّی و ضعف شخصیّت، برحذر داشته و آنان را به استقلال فكر و تعقّل و تأمّل و پیروی از علم تشویق نمود.

گروه دیگری از مسلمانان که بر صراط مسقیم‌اند، كسانی هستند كه به طور جدّی و قاطع، قرآن و عترت را منبع هدایت و یگانه كتاب راهنمای دنیا و آخرت می‎دانند؛ و از هیچ مكتب و مصدر دیگری حاضر به اقتباس برنامه زندگی نیستند و متون و نصوص كتاب و سنّت را محترم شمرده و به حلال و حرام و واجب و مستحب و مكروه آن ایمان آورده و قرآن را راهنمایی برای همه می‎دانند. این افراد را می‎توان اهل قرآن و امّت قرآن خواند.

این جمعیّت، جمعیّت وفادار به قرآن و خواهان اجرای كامل احكام قرآن هستند؛ هر چند وفاداری و فداكاری آنان یكسان نیست و امتحانات و حوادث، معلوم می‎سازد كه تا چه حد و تا كجا و به چه مقدار برای قرآنی شدن اجتماع، فداكاری و اقدام می‎كنند.

آیا به همان عقیده قلبی وبحث علمی در این موضوع، قناعت كرده یا حاضرند قدم به جلو گذارند و واقعاً هدایت اسلام را بر مسایل زندگی از اخلاق و معاملات، تربیت، اقتصاد و... تطبیق نمایند و به اخطارات و انذارات و بشارت‎ها و تعالیم قرآن توجّه كنند؟

وظیفه‎ای كه این دسته در مقابل دین و قرآن دارند این است كه: قرآن را مایه‌ی نشاط فكری و برنامه عمل و حركت قرار داده و تصمیم بگیرند كه در هیچ‌جا و هیچ مورد از آن منحرف نشوند و تنها به این كه قرآن، زینت اوراق مصاحف و محور بحث‎ها و مطالعات علمی و فقهی و تحقیقی است و از خواندن و نوشتن و شنیدن آن، زبان‎ها و دست‎ها و چشم‎ها و گوش‎ها مستفیض می‎شود، اكتفا نكرده و اجرای احكام قرآن را ـ كه كتاب عمل و كتاب دین و دنیا و برنامه حیات است‎ ـ هدف خود قرار داده و به آن اهمیّت بدهند؛ دین و احكام آن را به عقاید و عبارات و جنبه‎های فردی و روحی محدود نسازند و در هر رشته‎ای احكام قرآن را مطاع و مرجع دانسته؛ و دنیا و آخرت خود را با احكام آن اداره كنند.

لزوم حاکمیت قرآن و عترت در همه برنامه‌ها.

تا وقتی كه این وضع در جوامع مسلمانان به وجود نیاید و افراد غیور و با همّت برای تحقّق این مقصد، كمر همّت نبندند و صادقانه و مخلصانه، تلاش و جهاد ننمایند، از بحث علمی و اعتقادی بی‎عمل، هدایت و رهبری قرآن بر كرسی تسلّط مطلق بر تمام شؤون بشر، مستقر نمی‎شود. از این رو باید كاری كرد كه آفتاب اسلام در عرصه‎های گوناگون زندگی مسلمانان پرتو افكن شده و جلوه‌ی نفوذ و رسوخ اشعّه آن در نواحی متعدّد حیات آنان آشكار گردد.

مادام كه دنیا قرآن و عترت را در اجتماع مسلمانان، مرجع امور و مصدر نهضت و تحرّك نبیند، از حقیقت اسلام و قدرت آن در سازندگی مترقّی‎ترین اجتماعات چیزی نمی‎فهمد.

دنیا به ما می‎گوید: اگر چنان‌چه شما مدّعی هستید كه از امّت حضرت خاتم الانبیاء ‎صلّی الله علیه وآله وسلّم می‎باشید؛ اسلام را دین خدا و قرآن را كتاب خدا و قانون حكومت و اجتماع و تجارت و حیات و موت می‎دانید و به آن ایمان دارید و نقص و ناتمامی در آن فرض نمی‎كنید، پس چرا ریزه‎خوار خوان دیگران شده و پای ركاب دیگران می‎دوید و كوركورانه نظریّات و آرا و مبانی و راه دیگران را گرفته و ترویج می‎كنید؟

بزرگترین خدمت به اسلام.

در عصر حاضر، بهترین و بزرگ‎ترین خدمتی كه هر مسلمان باید به اسلام بنماید، این است كه: با محدود كردن قرآن در دایره عبادات و چهاردیواری مساجد و جدا كردن آن از اجتماع و امور دنیا ـ ‎كه یك فكر خطرناك غربی و بیگانه از اسلام است‎ ـ مبارزه كند و مفاهیم و مقاصد وسیع اسلامی را از قرآن و سنّت ترویج و تبلیغ نماید؛ تا هر جا، هر مقام و هر مجمع، سازمان و مؤسّسه‎ای، مظهر تعالیم اسلام گردیده و جامعه اسلامی با سرعت هر چه بیشتر ترقّی نماید.

 

🔰 دعای روز یازدهم ماه مبارک رمضان :

🔸اللَّهُمَّ حَبِّبْ إِلَيَّ فِيهِ الْإِحْسَانَ، وَ كَرِّهْ إِلَيَّ فِيهِ الْفُسُوقَ وَ الْعِصْيَانَ، وَ حَرِّمْ عَلَيَّ فِيهِ السَّخَطَ وَ النِّيرَانَ، بِعَوْنِكَ يَا غِيَاثَ الْمُسْتَغِيثِينَ.

🔸خدایا در این ماه نیکی را پسندیده من گردان، و نادرستیها و نافرمانیها را مورد کراهت من قرار ده، و خشم و آتش برافروخته را بر من حرام گردان، به یاری‌ات، ای فریادرس دادخواهان.

🆔 @Saafi_com

#رمضان_ماه_تربیت

#يَا_أَيُّهَا_الَّذِينَ_آمَنُوا_كُتِبَ_عَلَيْكُمُ_الصِّيَامُ


🖊 این جمله از آیه :

﴿كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ﴾
همان گونه که بر کسانى که قبل از شما بودند نوشته شد
🌙 بقره، آیه 183


🔰 بيان اين است كه روزه تكليفي تازه و بي‎سابقه نيست؛بلكه در اديان و شرايع گذشته نيز واجب بوده است.

🍃 اين بيان، كه حاكي از دل‌جويي خاصّ ربوبي است، احساس زحمت و رنجي را كه در ترك مفطرات است كم مي‎كند و از جنبه رواني، روزه‌دار را نيرومند و باشكيب می سازد.


📚  عالي‌ترين مکتب تربيت و اخلاق يا ماه مبارک رمضان
مرجع ولائی آیت الله العظمی صافی گلپایگانی قدس سره

🔰طعم آزادی در ماه رمضان 

📌 سلسله مقالات مرحوم آیة ‌الله العظمی صافی گلپایگانی قدس سره
📍در ماه مبارک رمضان (شماره۱۱)

🌐https://www.saafi.com/node/8321
⭕️https://eitaa.com/joinchat/851705861C0738d08e6a
🆔 @Saafi_com
⭕️https://t.me/+O5uoAqKfzxAySG68
🌐https://m.facebook.com/profile.php/?id=61551890666652
📲https://www.instagram.com/ayatollahsaafigolpayegani

👇👇👇👇

حضرت  مولای متّقیان علیه السلام رهبرآزادمردان و آزادی خواهان می فرماید: «أَلَا حُرٌّ یَدَعُ هَذِهِ اللُّمَاظَةَ لِأَهْلِهَا إِنَّهُ لَیْسَ لِأَنْفُسِكُمْ ثَمَنٌ إِلَّا الْجَنَّةَ فَلَا تَبِیعُوهَا إِلَّا بِهَا؛ آیا آزاده ای نیست كه این بازمانده غذای دهان دیگران (دنیا) را برای اهلش بگذارد؟ به درستی كه برای جان های شما بهایی غیر از بهشت نیست؛ پس آن را به غیربهشت نفروشید.
نظامی شاعر حكیم می گوید:
دگرباره پرسید آن شهریار * كه: «تو كیستی من كیم در شمار؟!»
چنین داد پاسخ سخن گوی پیر * كه: «فرمان دهم من، تو فرمان پذیر!»
مرا بنده‌ای هست نامش هوا * دل من به آن بنده فرمانروا
تو آنی كِی آن بنده را بنده ای * پرستار ما را پرستنده ای!

* تقاوت بنده و آزاد
بسا افرادی كه داد آزادی خواهی دارند و دیگران را به آزادی می خوانند و بی آن كه توجّه داشته باشند، اسیر و بنده هستند و از خود اختیاری ندارند.
بسیاری از اشخاص كه آزادی و حقوق دیگران را پایمال كرده و آن را دستخوش امیال و اراده خود ساخته و خود را بر ملل و جوامع، فرمانروای مطلق می شمارند نیز از نعمت آزادی محروم هستند.
این هر دو دسته بنده اند و مقیّد و مملوك؛ امّا نه بنده و مملوك یك تن؛ نه بنده ای كه جسمش در اختیار غیر باشد و فكر و اندیشه اش در اختیار خودش.
اینان بنده هوا، بنده پول، مال، اسب، اشتر، گاو، الاغ، گوسفند و بنده مقام هستند. غلام حلقه به گوش شهوت، غلام اربابان قدرت و كدخدایان، حاكمان و امیران، بنده مقاصد رذیله و اشیای خسیسه و بنده عادات و خرافات هستند. بندگانی كه علاوه  بر جسمشان، روح و فكرشان نیز بنده است و همه چیزشان در بند افتاده و از آزادی واقعی و استقلال روحی و فكری بویی نبرده اند.
عادت به خوردن و نوشیدن، عادت به شهوت رانی، قمار، شراب، میگساری، شب نشینی های زیان بخش، سیگار و دخانیات، ظلم و ستم، و بی اعتنایی به ضعیفان و زیردستان و... آنها را چنان اسیر و مقیّد كرده كه، نجات از این طلسم عادات را غیرممكن می دانند.
در میدان سیاست، در عرصه مبارزات ورزشی و در لشكركشی، پیروز می شوند و حریف را بر زمین می زنند؛ امّا در میدان مبارزه با عادات و آزادشدن از قیود هواوهوس، بیچاره و مغلوب، شكست خورده و بر زمین افتاده اند.
چنین  كسانی، خود و انسانیّت خود را در اسارت عادات انداخته و نتوانسته اند از وادی تنگ و تاریك بندگی و بردگی مخلوقاتی مانند خود، با بال همّت پرواز كرده و در باغستان آزادی واقعی، وارد شوند.
برنامه كار روز و شب و حاصل زندگی آنها انجام یك سلسله عادات و تكرار مكرّرات است و به طور خلاصه حیات آنها مصداق سخنی است كه از «روسو» نقل شده است: «انسان، بنده و برده متولّد می شود و بنده و برده می میرد.»
روز ولادت او را در قماط می پیچند و روز مرگ، او را در كفن قرار می دهند. [و در دل خاك پنهان می كنند] و در میان این دو روز، بنده و اسیر و مملوك و خاضعِ عادت است. آیا كسی كه تمام عمرش را در لهوولعب و بازی به سر می برد، و نمی تواند دمی از آن، خود را كنار بكشد، آزاد است یا بنده؟!
آیا كسی كه دست از قمار برنمی دارد و شب ها را تا نزدیك سحر بر سر سفره قمار، مال و وقت عزیز خود را به باد فنا می دهد، بنده است یا آزاد؟! آیا شخصی  كه جام شراب را ـ  با آنكه به زیان های خانمان  براندازش واقف است  ـ مثل آب گوارا می نوشد، بنده است یا آزاد؟! آیا آن‌كه نمی تواند از زندگی تجمّلی و از طعام های رنگارنگ سفره اش و از لباس های گران بها و متنوّعش، چیزی كم بگذارد و از همنوعان خود ـ  كه درمانده و گرفتار، مستمند، بیمار، زلزله زده و مبتلا هستند  ـ دستگیری و به آنها كمك نمی كند، بنده است یا آزاد؟!
آیا كسی  كه برای مقام و منصب، حفظ ریاست و برای تجمّلات بیش  از حد و شكم پرستی، حقوق ضعفا را پایمال و دسترنج كارگران را غارت می كند و از رشوه خواری و دزدی از بیت المال مسلمین، باك ندارد آزاد است یا بنده؟!
آیا این است زندگی آزاد و شرافتمندانه انسان؟!

* اسلام و آزادی بشر
یقیناً این گونه افراد، بنده اند و آزادساختن آنان، از آزادكردن رقیق و عبید دشوارتر است، چنانچه دین اسلام برای آزادی غلامان و كنیزان كوشش های ثمربخشی نموده و برنامه های سودمندی تنظیم كرده و آن را از عبادات بزرگ قرار داده است و حتّی در بعضی موارد، حكم به وجوب آن نموده و در موارد دیگر، به طور استحباب آن را از مسلمانان خواسته است، برای آزادكردن این ممالك فكری و بندگان و غلامان واقعی نیز برنامه های وسیعی را پیشنهاد كرده تا بشر را از بند استعباد، عادات رذیله و هوای نفس آزاد سازد و همان گونه كه در قرآن ذكر شده، یكی از اهداف دعوت حضرت خاتم الانبیا (ص)  برداشتن این گونه بارها از روح و فكر بشر است: «وَیَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَالْأَغْلَالَ الَّتِی كَانَتْ عَلَیْهِمُ» و تا بشر به این آزادی نرسد طعم آزادی را نمی چشد و در سایر امور كسب آزادی نمی كند.

* روزه، برنامه آزادی‌بخش
یكی از برنامه های آزادی بخش اسلام، «روزه» است. روزه، آدمی را از بند عادات حیوانی آزاد می سازد و او را به سوی ملكوت اعلی پرواز می دهد:
طَیَران مرغ دیدی تو ز پای بند شهوت
به درآی تا ببینی طیران آدمیّت
خور وخواب و خشم و شهوت شَغَب  است و جهل و ظلمت
حیوان خبر ندارد زِ جهان آدمیّت!
فرد مسلمان به قصد روزه، سحر از میان بستر آرام خواب، برای خوردن سحری و انجام عبادت و خواندن دعا و نماز برمی خیزد و از قید خواب و عادت به استراحت، آزاد می شود و در تمام مدّت روز از تحت سیطره و تسلّط جسم و غرایز حیوانی و عادت به خوردن و نوشیدن، خود را بیرون می كشد و طلسم هوا و هوس را می شكند و از خوردن غذاهای لذیذ و میوه های شیرین و خوش طعم و نوشیدنی های خنك و گوارا خودداری می كند و به عادات روزهایی كه روزه نبود، نمی اندیشد و برنامه های غذایی روزانه را ترك كرده و فكر و عقل و وجدانش را آزاد می سازد و خود را در افقی عالی تر و نورانیّت و روشنایی دیگر می بیند. ادعیّه ای را كه جهت ماه رمضان و برای مواقع سحر و روز و شب، وارد شده، می خواند؛ ادعیّه ای كه اغلب دارای جملات آموزنده، حقیقت و روح آزادی است.
ادعیّه ای كه عقیده توحید را با جان و روان و وجدان آمیخته می سازد و خواننده را از بندهای گران اخلاق زشت و صفات ناپسند نجات داده و به صفات پسندیده و اخلاق كریمه دعوت می نماید.
روزه دار عزیز و برادر مسلمان! از ماه رمضان، درس آزادی بگیر و نخست از عادات زشت و تقیّدات بیجا، خود را آزاد ساز و بدان  كه یكی از مقاصد اسلام، آزادی افراد و جماعات از یوغ حكومت های مستبد و سلطه های فردی و شخصی است.
این گونه آزادی، هدف مقدّس تمام انبیاست و همان سان كه قرآن كریم بیان می دارد، آنها برای آزادی بشر مبعوث شده اند: «وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِی كُلِّ اُمَّةٍ رَسُولاً أَنِ اعْبُدُوا اللّٰهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ»
مشاهده می كنید كه چه معانی بزرگ و آزادی بخشی در این آیه نهفته و چگونه با نهایت صراحت و قاطعیّت، پرستش غیرخدا و استعباد و شرك و طاغوت پروری را محكوم كرده است.
این است اساس آزادی اسلامی  كه هیچ كس و هیچ مقامی حقّ  گردنكشی و زورگویی ندارد و هیچ كس نمی تواند دیگران را فرمان بر خود و خاضع جلال و جبروت مادّی خود سازد و طبق خواسته و هواوهوس خود، مانند دوران جاهلیّت وپیش از اسلام بر دیگران فرمان روایی كند.
كسانی كه در برابر این افراد، خاضع می شوند، از دستور صریح این آیه محكم قرآن تخلّف می كنند و سران قدرت را به گردنكشی، خودكامگی و فساد، تشویق می نمایند.
دین اسلام همواره آزادی كشی، تكبّر، بلندپروازی و استعلای فرد بر دیگران را به شدّت مورد نكوهش قرار داده و ابطال فرموده است؛ چنانچه این آیه شریفه بیان می دارد: «تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِینَ لَایُرِیدُونَ عُلُوًّا فِی الْأَرْضِ وَلَا فَسَادًا وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِینَ؛
آن سرای آخرت را برای كسانی قرار می دهیم كه در زمین خواستار برتری و فساد نیستند، و فرجام [خوش] از آن پرهیزكاران است.»
كلام الهی و احكام و قوانین خدا باید بر همه  چیز و همه  كس و بر هر قانون بشری، سیطره داشته و حاكم باشد و كلام مؤمنان و مقصد و هدف آنان، ترویج و بلندآوازه شود.
بیشتر شقاوت ها، و بدبختی های بزرگ، ناشی از عدم درك حقیقت آزادی و حریّت اسلامی و یا عدم استقامت در راه آن است. ازاین رو، كسانی كه به این درك و استقامت، موفّق نمی شوند، تكبّر و گردنكشی و استعباد دیگران را می پذیرند و با اظهار تملّق در برابر متكبّران و گردنكشان، بر كبر و طغیان آنان می افزایند؛ درحالی كه اسلام از تمام افراد بشر دعوت می كند تا در برابر خدا و حكومت خدا خاضع باشند.

* لزوم توجه به آیات توحیدی
آنچه باعث تأسّف است، این است كه مسلمانان به آیات توحید قرآن كمتر توجّه دارند و از میوه های درخت طیّبه توحید، كمتر تناول می كنند.
روزه دار عزیز! با دقّت در آیات شریفه:
«یَا أَیُّهَا النَّاسُ اعْبُدُوا رَبَّكُمُ الَّذِی خَلَقَكُمْ وَالَّذِینَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ  * الَّذِی جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ فِرَاشاً،  وَالسَّمَاءَ بِنَاءً وَأَنْزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَرَاتِ رِزْقاً  لَكُمْ فَلَا تَجْعَلوُا لِلّٰهِ أَندَاداً وَأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ؛ ای مردم، پروردگارتان را كه شما، و كسانی را كه پیش از شما بوده اند آفریده است، پرستش كنید؛ باشد كه به تقوا گرایید. همان [خدایی] كه زمین را برای شما فرشی [گسترده]، و آسمان را بنایی [افراشته] قرار داد؛ و از آسمان آبی فرود آورد؛ و بدان از میوه ها رزقی برای شما بیرون آورد؛ پس برای خدا همتایانی قرار ندهید، درحالی كه خود می دانید.»

درمی یابیم كه چه حقایق بزرگ و معانی بلندی در آن درج شده است. این آیه، عموم بشر و انسان ها را مخاطب قرار داده و به پرستش آفریدگار یگانه و ترك شرك دعوت می كند، و عالی ترین مفهوم آزادی را به بشر عرضه می دارد.

🔹شب های ماه مبارک رمضان ۱۴۴۵
حسینیه آیت الله العظمی صافی گلپایگانی قدس سره

🔰استاد عالی قدر حاج شیخ محمد حسن صافی گلپایگانی دام ظله العالی

🔰 دعای روز دوازدهم ماه مبارک رمضان :

🔸اللَّهُمَّ زَيِّنِّي فِيهِ بِالسِّتْرِ وَ الْعَفَافِ، وَ اسْتُرْنِي فِيهِ بِلِبَاسِ الْقُنُوعِ وَ الْكَفَافِ، وَ احْمِلْنِي فِيهِ عَلَى الْعَدْلِ وَ الْإِنْصَافِ، وَ آمِنِّي فِيهِ مِنْ كُلِّ مَا أَخَافُ، بِعِصْمَتِكَ يَا عِصْمَةَ الْخَائِفِينَ.

🔸خدایا مرا در این ماه به پوشش و پاکدامنی بیارای، و به لباس قناعت و اکتفا به اندازه حاجت بپوشان، و بر عدالت و انصاف وادارم نما، و مرا در این ماه از هرچه می ترسم ایمنی ده، به نگهداری ات، ای نگهدارنده هراسندگان.

🆔 @Saafi_com

#رمضان_ماه_تربیت

#يَا_أَيُّهَا_الَّذِينَ_آمَنُوا_كُتِبَ_عَلَيْكُمُ_الصِّيَامُ

🖊  این جمله از آیه :

(لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ)

تا پرهیزکار شوید.

🌙 بقره، آیه ۱۸۳

🔰 اشاره است به فوايد بزرگِ #روزه و تأثير آن در تهذيب اخلاق و حصول ملكه تقوا و تسلّط بر غرايز حيواني، كه از اين لحاظ آنچه از #روزه به روزه‎دار مي‎رسد، داراي فوايد و بركاتي است كه شرح اهميّت و عظمت آن ممكن نيست و شخص سالك و فردي كه در مقام اصلاح باطن و تصفيه و تزكيه نفس و رياضت‌دادن آن به #تقوا و پارسايي است، حتماً بايد ماه رمضان را #روزه بدارد.


📚  عالي‌ترين مکتب تربيت و اخلاق يا ماه مبارک رمضان
آیت الله العظمی صافی گلپایگانی قدس سره

🔰ماه برادری و مساوات،

📌 سلسله مقالات مرحوم آیة ‌الله العظمی صافی گلپایگانی قدس سره
📍در ماه مبارک رمضان (شماره 12)

🌐https://www.saafi.com/node/8322
⭕️https://eitaa.com/joinchat/851705861C0738d08e6a
🆔 @Saafi_com
⭕️https://t.me/+O5uoAqKfzxAySG68
🌐https://m.facebook.com/profile.php/?id=61551890666652
📲https://www.instagram.com/ayatollahsaafigolpayegani

👇👇👇👇

یکی از مناسبت‌ها و اتفاقات تاریخی که در ماه مبارک رمضان به وقوع پیوست، عقد اخوّت و برادری بود.
بنا به نقل«شیخ مفید» در روز دوازدهم ماه رمضان، پیامبر اكرم صلّی الله علیه وآله وسلّم بین اصحاب، عقد اخوّت بست و بین خود و علی علیهماالسّلام نیز پیوند برادری برقرار كرد.
اسلام، دین برادری و اخوّت، برابری و همفكری، هم‌قدمی و مساوات است؛ و اهل جهان را اعضای یك خانواده می‌داند. رنگ و نژاد، توانگری و تهی‌دستی، حكومت و عناوین دنیوی را سبب امتیاز فرد بر افراد، نشناخته؛ و فاصله‌ها را ازمیان برداشته، و تنها امتیاز و ملاك برتری را «تقوا» دانسته است؛ امتیازی كه هرگز سبب غرور و تكبّر و سوء استفاده و فاصله‌گرفتن از دیگران نمی‌شود.
عقیده توحید و یكتاپرستی، هسته مركزی این دین، و منبع احساس برادری با خلق خدا است. هیچ مادّه و غذا و هیچ عقیده و خوی و خصلتی، مانند عقیده توحید در نیك‌بختی و سعادت افراد بشر، سودمند نیست. قرآن كریم می‌فرماید: «إِنَّ هذِهِ اُمَّتُكُمْ اُمَّةً واحِدَةً وَاَنَا رَبُّكُمْ فَاعْبُدُونِ»
قرآن، بین افراد، به مال و ثروت، مقام و حكومت، جمعیّت و تعداد، رنگ و جنس، مقایسه و مسابقه قرار نداده است.
عرب با عجم، و سفید پوست با سیاه پوست برابر است؛ چرا كه این افراد از نظر قرآن و حقوق انسانی و اسلامی با هم برابرند، و انسانیّت انسان و كمال آدمیّت، به این امور وابسته نیست.
قرآن، هنگام مقایسه میان افراد، علم و تقوا و عبادت و ایمان را میزان فضیلت قرار داده است.
رنگ اسلام و رنگ ایمان به خدا، رنگی است كه برای هر كسی اعمّ از زن و مرد، غنی و فقیر، آسیایی و اروپایی، و عرب و عجم شایسته است؛ رنگ فطرت بشر است و هر انسانی آن را در فطرت خود دارد و نباید رنگ‌های دیگر را حجاب و حایل آن قرار داد.
این رنگ، مثل رنگ وطن، نژاد، قوم و زبان سبب تفرقه و جدایی نیست؛ زیرا به قوم خاصّ و اهل یك كشور اختصاص ندارد.
اسلام اعلام کرد که خدا یک شعب و جیل و ملّتی را از جهت حقوق، بر دیگران برنگزیده و رستگاری را در انحصارِ اهل یک کشور، یا یک نژاد قرار نداده است و هم اعلام کرد که انسان‌ها، همه در کرامتِ انسانیت، علی السواء و شریک می‌باشند، و این کرامت، در انحصارِ لَون یا نژاد یا یک ملّتِ به خصوص نیست.
فریادهای قومیّت و ملّیت از هر حلقومی بیرون بیاید، بر خلاف اصل شرافت و كرامت انسان‌ها است و خلاف منطق صحیح و مكتب ادیان راستین و تعالیم مقدّس اسلام است.
این صداها، تخم نفاق و دورویی، كینه‌توزی و جدایی و تفرقه را بین بشر كاشته است. كسانی كه این صداها را بلند می‌كنند، باید بدانند كه منادی نفاق و اختلاف‌اند.
تعالیم اسلام، تخم محبّت و مودّت را در قلوب می‌افشاند؛ و انسان‌ها را به همكاری و همدردی راهنمایی می‌كند.
قرآن مجید، اخوّتی را كه در سایه اسلام، نصیب مسلمانان شد و اختلافات و دشمنی‌ها را از بین برد و دل‌ها را به هم الفت داد، یادآوردی كرده، و مسلمانان را به اِعْتِصامِ بِحَبْلِ الله مأمور فرموده و با جمله كوتاه و پر معنای «اِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ اِخْوَةٌ» برادری آنان را انشاء و یا اخبارِ به اخوّت و برادری آنها داده است.
پس اگر مردمی با هم برادری و اخوّت نداشته باشند، مؤمن نیستند.

عقد اخوّت بین اصحاب پیامبر.

پیامبر اكرم صلّی الله علیه وآله وسلّم از آغاز دعوت، به مسأله اخوّت دینی عنایت و توجّه تمام داشت و آن را از اركان مهمّ و پایه‌های استوارِ اجتماعِ زنده مسلمانان می‌دانست و به وسیله آن، كینه‌ها و دشمنی‌های دیرینه اقوام و قبایل مختلف را از بین برد.
از جمله كارهایی كه به منظور جوشش و همبستگی كامل‌تر، و بیدار شدن شعور اسلامی و حكمت‌های دیگر انجام دادند، این بود كه بین هر دو نفر از مهاجرین، عقد اخوّت بست؛ چنان‌كه بین هر دو نفر از مهاجرین و انصار نیز پیمان برادری برقرار كرد.
بین هر دو نفر كه با هم تجانس داشتند و از لحاظ افكار و آرا به هم شبیه بودند، عقد اخوّت برقرار شد و با این كار در حقیقت، خانواده‌ها و قبایل و عشایر، به هم مرتبط و متّصل شدند.
این اقدام پیامبر صلّی الله علیه وآله وسلّم هم از جنبه سیاسی و اجتماعی، و هم از جهت به‌هم‌پیوستن جامعه نوزاد اسلامی، بسیار با ارزش و سودمند بود و زمینه‌ای برای اخوّت عامّ مسلمانان و برادری همگانی و جهانی جامعه بشریّت شد.

تكرار عقد اخوّت.

چنان‌که از کتب تاریخ و حدیث استفاده می‌شود، عقد مؤاخاة مکرر واقع شد.
1. یک مرتبه بین مهاجرین چنان‌که در بحار الانوار، ج38 طبع جدید، ب68، ص333 از «ابن عمر» روایت کرده است.
2. در مدینه طیّبه بین مهاجر و انصار، در ابتدای ورود به مدینه، چنان‌که در بحار و سیره ابن هشام و کتاب‌های دیگر نقل شده است.
3. هنگام نزول آیه «اِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ اِخْوَة» چنان‌که در بحار از امالی شیخ روایت کرده است.
4. در «یَوْمُ الْمُباهَلَة». چنان‌که در سفینة البحار، ج1، ص12 روایت شده است.

موضوع مهمّ و جالب.

موضوعی كه در این صحنه‌های مودّت ساز و محبّت آفرین، جالب و با اهمّیّت بود، انتخاب حضرت علی علیه السّلام توسّط پیامبر صلّی الله علیه وآله وسلّم به برادری خود بود.
پیامبر صلّی الله علیه وآله وسلّم همه را با هم برادر كرد و به گفته بسیاری از مورّخان و محدّثان، افرادی را كه هم طراز و هم رتبه بودند، برادر قرار داد.
بر این اساس، برای خود نیز باید برادری انتخاب می‌كرد. به راستی آن كس كه لایق و شایسته این مكرمت باشد، كیست؟ و آن كس كه بتواند، قرین و هم طراز پیامبر صلّی الله علیه وآله وسلّم باشد (جز در مقام نبوّت) چه شخصیّتی است؟
آری، به غیر از علی، كسی لایق چنین مقامی نبود كه پیامبر در حقّش فرمود: «اَنْتَ مِنّی بِمَنْزِلَةِ هارُونَ مِنْ مُوسی اِلاّ اَنَّهُ لا نَبِیّ بَعْدی»
این انتخاب، بر اساس وحی و انتخاب خدا بود. خدا بین پیامبر صلّی الله علیه وآله وسلّم و علی علیه السّلام برادری قرار داده بود؛ چنان‌كه در «لَیْلَةُ المبیت»، شبی كه مشركان می‌خواستند پیغمبر را بكشند، و علی جان خود را فدای جان پیامبر كرد و در بستر آن حضرت خوابید ـ به شرحی كه در كتب معتبر اهل سنّت است ـ خدا در ضمن وحی كه به جبرییل و میكاییل كرد، فرمود: «اَفَلا كُنْتُما مِثْلَ عَلیّ بْنِ اَبی‌طالِب آخَیْتُ بَیْنَهُ وَبَیْنَ مُحَمَّد»

🔰احکام روزه شماره (2)

🌐https://www.saafi.com/node/9084
⭕️https://eitaa.com/joinchat/851705861C0738d08e6a
🆔 @Saafi_com
⭕️https://t.me/+O5uoAqKfzxAySG68
🌐https://m.facebook.com/profile.php/?id=61551890666652
📲https://www.instagram.com/ayatollahsaafigolpayegani

👇👇👇👇

سوال 1:
حکم استفاده از اسپريهاي خوشبو کننده دهان در ماه مبارک رمضان و حالت روزه چيست؟

جواب:
اگر داخل حلق شود مبطل روزه است.


سوال 2:
اينجانب در طول روز بعلت تنگي نفس يک يا دو نوبت از داروي اسپري ضد احتناق ريه (اسپري سالبوتامول وينتالکس) به ناچار استفاده مي‌شود که باعث گشايش راه تنفسي مي‌شود نظر آن مرجع گرامي در خصوص حکم استفاده نمودن از اسپري در ايام ماه مبارک رمضان و صحيح يا ابطال بودن روزه را اعلام فرمائيد؟

جواب:
در مفروض سؤال چنانچه ناچار از استفاده آن در روز باشد اشکال ندارد و روزه را بگيرد لکن اگر قبل از ماه مبارک رمضان بعد عارضه اش برطرف شود بنابر احتياط قضاي روزه ها را نيز بگيرد و اگر عارضه تا ماه رمضان بعد ادامه يافت بنابر احتياط براي هر روز يک مدّ طعام (750گرم) گندم يا جو بعنوان کفاره به فقير غير سيّد بدهد و ديگر قضا ندارد


سوال 3:
آيا قرص زير زباني (فشار خون) براي روزه دار اشکال دارد (چيزي از آن پائين نمي رود ولي از طريق زير زبان جذب مي شود.

جواب:
چنانچه چيزي واردحلق نشود ضرري به روزه ندارد.


سوال 4:
. آيا اگر قطره در بيني يا گوش يا چشم بريزيم و طعمش در دهان بيايد و دهان را تلخ کند و مزه دهان تغيير کند روزه اشکال پيدا مي کند؟ راه معالجه چيست؟

جواب:
چنانچه داخل حلق نشود روزه اشکال ندارد.


سوال 5:
. انسان روزه دار مي تواند به جاهايي مثل سونا که هوا کاملاً با بخار آب اشباع شده برود يا اينکه مانند گردوغبار محسوب مي شود يا اينکه مانند آب محسوب مي شود؟

جواب:
اگر بخار موجود درآنجا غليظ باشد به احتياط واجب روزه دار نبايد به آنجا برود. واگر بخار به قطرات آب تبديل شود و فرو رود مبطل روزه است.


سوال 6:
اگر براي شستن دهان و دندان که بد بو شده است و دهان داراي بوي بدي است، مضمضه کنيم و آب بي اختيار فرو رود، آيا قضا لازم است؟

جواب:
بنا بر احتياط قضاء لازم است.


سوال 7:
در ماه رمضان بعض از اوقات از روي اختيار يا عدم اختيار آب وارد دهان ميشود ( گاه براي شستن و گاه براي آب کشيدن ). سؤال اينکه معيار و ملاک بيرون ريختن اين آب از دهان چقدر است؟ و چند مرتبه بايد آب را از دهان خارج کنيم تا يقين حاصل شود که آبي که در دهان است مترشّح از بزاق دهان است و از خارج نيست؟ ( بنده خود گاهي بيش از 3 مرتبه اين عمل را انجام ميدهم.

جواب:
حدّ معيّني ندارد بايد به قدري بيرون بريزد که بطور متعارف يقين کند آب در دهان نمانده ولي نبايد تکرار آن از جهت وسوسه باشد.


سوال 8:
اگر شخص روزه دار،داراي مرضي است که روزه براي او ضرر ندارد (مثل کمردرد) و ليکن مجبوراست که براي بهبودي آن روزانه قرص مصرف کند. آيا بعد از استفاده از قرص، امساک در بقيه روزه واجب است؟ و آيا از صبح مي تواند يکي از مفطرات را انجام بدهد؟

جواب:
اگر براي بيماري ناچار به مصرف قرص در روز است، روزه گرفتن بر او واجب نيست و امساک هم لازم ندارد.


سوال 9:
خانمي در سحر ماه مبارک رمضان بدون اينکه اختبار کند که پاک است، وارد صبح مي شود و يک ساعت بعد از اذان خود را پاک مي بيند ولي يقين ندارد که قبل از اذان صبح پاک شده است آيا روزه اين روز براو واجب است؟.

جواب:
با فرض عدم يقين به طهارت قبل از اذان روزه بر او واجب نيست و احتياط در امساک و قضاء ترک نشود.


سوال10:
شخصي در ماه مبارک مسافر بوده است و در حين برگشت به وطن خوابش مي رود لذا وقتي از خواب بيدار مي شود که به وطن رسيده است و شک دارد که هنگام اذان ظهر در وطن بوده است و يا خارج از وطن. آيا روزه او صحيح است؟

جواب:
در فرض سؤال احتياط امساک آن روز و قضاء آن است.


سوال11:
فرموده ايد که اگر کسي بدون تحقيق مشغول خوردن سحري شود و بعد بفهمد که صبح شده است بايد اين روز را قضا کند وليکن اين روز را بايد تأدبا امساک داشته باشد حال اگر کسي اين امساک را رعايت نکند آيا بايد کفاره بدهد؟

جواب:
کفاره دارد

🔰 دعای روز سیزدهم ماه مبارک رمضان :

🔸 اللَّهُمَّ طَهِّرْنِي فِيهِ مِنَ الدَّنَسِ وَ الْأَقْذَارِ، وَ صَبِّرْنِي فِيهِ عَلَى كَائِنَاتِ الْأَقْذَارِ، وَ وَفِّقْنِي فِيهِ لِلتُّقَى وَ صُحْبَةِ الْأَبْرَارِ، بِعَوْنِكَ يَا قُرَّةَ عَيْنِ الْمَسَاكِينِ.

🔸 خدایا مرا در این ماه از آلودگیها و ناپاکیها پاک کن، و بر شدنیهای مورد تقدیرت شکیبایم گردان، و به پرهیزگاری و هم‌نشینی با نیکان توفیقم ده، به یاری‌ات،ای نور چشم درماندگان.

🆔 @Saafi_com

🔹رمضان_ماه_تربیت

#يَا_أَيُّهَا_الَّذِينَ_آمَنُوا_كُتِبَ_عَلَيْكُمُ_الصِّيَامُ

🖊 جمله:
﴿شَهْرُ رَمَضَانَ...‌﴾

🌙 بقره، آیه ۱۸۵

🔰 بيان فضيلت و بركت ماه مباركي است كه در آن #روزه واجب شده است.

💫 اين ماه به‌علّت نزول #قرآن مجيد، مبدأ بزرگ‎ترين تحوّلات تاريخ زندگي انسان و آغاز عالي‎ترين نهضت‎هاي ديني و اجتماعي و سرفصل حيات نوين علمي و اخلاقي است.

#قرآن در اين ماه نازل گرديده؛ ازاين‌رو، اين ماه بر تمام ماه‎هاي سال، فضيلت دارد. روزهايش از همة روزها با ارج‎تر و شب‎هايش از همه شب‎ها گرامي‎تر است.



📚 عالي‌ترين مکتب تربيت و اخلاق يا ماه مبارک رمضان
آیت الله العظمی صافی گلپایگانی قدس سره

🔰ماه رمضان و تقویت‌ روح انسان،

📌 سلسله مقالات مرحوم آیة ‌الله العظمی صافی گلپایگانی قدس سره
📍در ماه مبارک رمضان (شماره 13)


🌐https://www.saafi.com/node/8323
⭕️https://eitaa.com/joinchat/851705861C0738d08e6a
🆔 @Saafi_com
⭕️https://t.me/+O5uoAqKfzxAySG68
🌐https://m.facebook.com/profile.php/?id=61551890666652
📲https://www.instagram.com/ayatollahsaafigolpayegani

👇👇👇👇

انسان در زندگی و در راه ترقّی و تكامل، باید با دشواری ها و سختی ها دست وپنجه نرم كند و از گردنه های خطرناكی عبور نماید و رنج ها و زحماتی را در این راه متحمّل شود، تا به سرمنزل مقصود برسد؛ و تا بر این دشواری ها پیروز نشده و این گردنه ها را پشت سر نگذارد، به مقام كمال انسانیّت واصل نخواهد گشت.
متاعب، صدمات و خطرات، بشر را آزموده و پخته و خالص می سازد؛ به شرط آنكه بتواند با صبر و شكیبایی با آنها روبرو شود، ثبات ورزد و از میدان به در نرود.
برای اینكه جان انسان به صبر و شكیبایی معتاد و نیرومند شود، اسلام برنامه هایی عالی و مؤثّر پیشنهاد كرده كه از آن جمله «روزه» است.
روزه، انسان را به صبر و تحمّل عادت می دهد و به روح او نیرومندی و توازن و سنگینی خاصّی می بخشد كه در برابر حوادث و ناملایمات عقب نشینی ننماید و به سوی اهداف انسانی پیش برود.
از نظر دیگر در وجود انسان احساسات و غرایز متضادّی است كه باید آدمی بر همه آنها مسلّط باشد و درعین حالی كه آن غرایز را به نحو معقول ارضا و اشباع می كند، بر كارشان نیز نظارت نماید.
وجود بشر منبع خواسته های بسیار است كه هریك در سیر او به سوی كمال، دخالت دارند و عوامل و اسباب ترقّی و سعادت او می باشند.
این غرایز اگر به طور صحیح رهبری نشود، برای انسان دردسرهای بسیار ایجاد كرده و باطن او را از طوفان های نگرانی و وحشت و اضطراب پر می سازد و زندگی را بر او تلخ و ناهنجار و مالامال از عذاب و خطا می كنند و حسد، تكبّر، حرص، طمع، شهوت، هوای نفس، ستمگری، چاپلوسی، تملّق و زبونی، حبّ جاه و ریاست و استثمار دیگران در آن حاكم می شود و اگر به طور خِرَدپسند و در لوای راهنمایی دین و قرآن هدایت شوند، باعث رستگاری و سعادت شده و فرد را به صفات انسانی مانند: تواضع، حلم، قناعت، پارسایی، عفّت، تقوا، عدالت، شرافت، استقامت و شجاعت آراسته می سازد.
انسان برای تسلّط بر غرایز و برقراری نظم و ترتیب در اعمال آن و حفظ اعتدال و هماهنگ ساختن تمایلات و رهبری آنها، محتاج به صبر و شكیبایی است كه یورش های این غرایز از قبیل: حسد، شهوت، حبّ جاه، میل به غذا و یورش های دیگر او را از پا درنیاورد و در او اختلال ایجاد ننماید. این یورش ها بسیار خطرناك و ضربه زننده هستند و اقناع نفس و دفع این یورش ها، با تسلیم شدن و ترك مقاومت كردن و آتش بس دادن در برابر آنها امكان پذیر نیست و این امیال و خواسته های نفس، بیرون از حدّوحصر است.

دوزخ است این نفس و دوزخ اژدهاست

كان به دریاها نگردد، كمّ و كاست

هفت دریا را در آشامد هنوز

كم نگردد سوزشِ این خلق سوز

نفس را هفتصد سر است و هر سری

از ثَری بگذشته تا تحت الثّری

اگر نفس از تسلّط بر این غرایز بازداشته شد و عقل آنها را تحت فرمان قرار داد، انسان به سوی كمال می رود و اگر به خود واگذار شدند، مانند طفل شیرخواری كه اگر او را از شیر بازنگیرند، به همان حال بزرگ می شود، این غرایز نیز در مسیر غیرعقلانی رشد یافته و قوّت سركشی خود را افزون می سازند.