کل دیالوگ‌هایی که توی این ده دقیقه‌ی آخر فیلم رد و بدل شد یه طرف، این سارانگهه گفتن اون تاک یه طرف.

تو دو ثانیه تصمیم گرفت که می‌خواد با مردی که دو ساعت هم نیست می‌شناستش ازدواج کنه فقط چون جنه و یه لبخند هم ضمیمه‌ی دوستت دارم کرد که طبیعی جلوه کنه

اومدیم دانشگاه زنگ زدیم غذا بیارن، ده دقیقه بعد اینکه قطع کردیم یادمون افتاد آدرس ندادیم

میگه یه‌دونه کوکا، مشکی باشه لطفا

POV: همه‌ کاری کردی که خوشحال باشی و از زندگی لذت ببری ولی هنوز هم هیچی تغییر نکرده و تو هنوز خوشحال نیستی

دارم تو بغض خفه می‌شم و بازهم بخاطر صدای خنده های بلند و از ته دل مامان به برنامه‌ای که داره تو تلویزیون پخش می‌شه، لبخند رو لبام میاد. همچین احمقی هستم.

بوف کور :)

دیوونه. همیشه تصمیم‌هایی می‌گیری که میدونی نهایتا به هیچ‌چیز ختم می‌شن و همیشه رو چیز‌هایی دست می‌ذاری که می‌دونی تحت هیچ شرایطی قرار نیست مال تو بشن.