از ده و نیم تا خود الان با شوگ بیرون بودیم و قشنگ‌ترین روزی بود که می‌تونستیم بسازیم.

کاش ازینایی بودم که از شدت ناراحتی مریض می‌شن، اشتهاشونو از دست میدن و پوست استخون می‌شن، دائم بالا میارن و کارشون به بیمارستان می‌کشه

متاسفانه وقتی ناراحت و عصبیم فقط مود خوردنم آن میشه و نه تنها مریض نمیشم بلکه چاق و گرد و سرحال تر از قبل به نظر میام

گفتم از این جهنمی که توشم نجاتم بده، گفت دستمو بگیر

ناخوداگاه یاد اون جملهه افتادم که میگفت حتی اگه دستمم بشکنی، بازم حداقل انقدری اهمیت دادی که نگهش داری ( دستم رو ول نکنی )

مود من و شوگ وقتی فقط پیش هم نفس می‌کشیم :

آره همینطوری پیش برو، از مکالمه ها و هرگونه تماس چشمی و فیزیکی اجتناب کن، مردم رو نادیده بگیر و اگه کسی چیزی پرسید کوتاه ترین جواب ممکن رو تحویل بده حتی اگه دروغ بود.