واقعا متنفرم از اینکه همیشه آدم‌های اشتباهی رو برای کنار خودم نگه‌ داشتن انتخاب می‌کنم.

پیوی من و شوگ، ساعت یک نصفه شب:

من وقتی از نظر خانوادم بدترین دختر دنیام ولی مامان‌های دوستام همیشه از خانومی و با ادب و زرنگ بودنم تعریف می‌کنن :

on your knees for him

چون مستحق هدیه بودم.

انگار آخر شب یادم میره چطوری باید خوشحال بود، انگار آخر شب شادی‌هامو گم می‌کنم

زیر پتو چسبیده به سینه‌م و خوابیده

از ده و نیم تا خود الان با شوگ بیرون بودیم و قشنگ‌ترین روزی بود که می‌تونستیم بسازیم.

کاش ازینایی بودم که از شدت ناراحتی مریض می‌شن، اشتهاشونو از دست میدن و پوست استخون می‌شن، دائم بالا میارن و کارشون به بیمارستان می‌کشه

متاسفانه وقتی ناراحت و عصبیم فقط مود خوردنم آن میشه و نه تنها مریض نمیشم بلکه چاق و گرد و سرحال تر از قبل به نظر میام

گفتم از این جهنمی که توشم نجاتم بده، گفت دستمو بگیر

ناخوداگاه یاد اون جملهه افتادم که میگفت حتی اگه دستمم بشکنی، بازم حداقل انقدری اهمیت دادی که نگهش داری ( دستم رو ول نکنی )