من، هرسری که بعد از گذروندن یک روز تمام با دوست‌هام می‌رسم خونه و دیگه مجبور نیستم entertainer باشم:

اخیرا هی داره خوشم نمی‌آد.

ترم قبل سر امتحانات پایان‌ترم‌‌ فهمیدم که تا چه اندازه تو انتخاب واحدم ریدم، این ترم دیگه شروع نشده می‌دونم.

این خودش یه پیشرفته.

گاها احساس می‌کنم ماهایی که سال‌های دبیرستان رو توی قرنطینه گذروندیم، هنوز هم یه بخشی از اون شیطنت‌های مدرسه رو با خودمون داریم، انگار یه بخشی ازمون هنوز یه دانش آموز دبیرستانیه.

توی روانشناسی بهش میگن گشتالت ناتمام.

حقیقتش اینطوری که بهش نگاه می‌کنم هیچ حسی درمورد روانشناسی خوندنم ندارم، انگار که it is what it is.

starting another heartbreaking movie while i'm already heartbroken over the the way my recently watched movie ended *

cuz this is really worth losing my mental over

الهی من بگردم، سوبوک چقدر قنده.

بچه‌ها سوبوک منه، irl همینقدر کوچک هستم.