فکر می‌کنم اگه توی شهرمون یه karaoke bar می‌ساختن و می‌تونستم هرازگاهی آخرِ هفته‌ها یه سری بهش بزنم، آدمِ خوشحال‌تری می‌بودم.

صبح تا هاجیما بیاد، روی طرف خالی یه نیمکت کنار یه خانوم سن بالا نشستم. ریزه میزه و خیلی ناز بود. اول ساعت‌و ازم پرسید، بعدش آروم گفت منتظر دوستمم ولی هنوز نیومده. خندیدم گفتم آره دوست منم هنوز نیومده.

انقدر قشنگ و حال‌خوب‌کن بود این خانومه

شاید به‌خاطر این حس خوبی بهم داد که با دیدنش این فکر به ذهنم رسید که آیا میشه من هم یه روزی به اون سن و سال برسم و باز هم همون‌طوری منتظر دوست‌هام بمونم تا بیان و با هم بریم بیرون؟

تازه درحالی‌که بقیه با بستی‌هاشون لباس، اکسسوری یا چیزهای مشابه ست می‌کنن؛ من و هاجیما خیلی رندم وارد یه مغازه می‌شیم، یه جفت کاتر زرشکیِ ست برمی‌داریم، حساب می‌کنیم و میایم بیرون.

همین‌قدر قشنگ match my freak می‌کنه این شخص.

اول شدن ارائه‌ای که به‌خاطرش نتونستم تکلیف میان‌ترم درس روانشناسی صنعتی‌ - سازمانی رو تحویل بدم و نهایتا پاسش کنم، واقعا یه جون اضافه بود برام.

امروز به معنای واقعی یه 10/10 بود.

تو راه برگشتن از یه کارگاه سه ساعته‌ی روان‌کاوی خیلی رندم کنارِ خیابون وایسادیم تا سیب زردی که تو انترکت حین کارگاه بهمون دادن رو با کاتر جدیدم چهارقاچ کنیم و بخوریم. ( پرتقال هم دادن )

از زندگی‌م لذت می‌برم؟ کاملا.