🎙 Ответ официального представителя МИД России М.В.Захаровой на вопрос СМИ в связи с ситуацией вокруг Конвенции о запрещении противопехотных мин (20 февраля 2026 года)

❓ Вопрос: 20 февраля вступает в силу решение Польши о выходе из Конвенции о запрещении применения, накопления запасов, производства и передачи противопехотных мин и об их уничтожении (КЗПМ). Как Вы могли бы это прокомментировать?

💬 М.В.Захарова: Действительно, это так. Ранее в действие были приведены аналогичные решения Финляндии (10 января), а также Латвии, Литвы и Эстонии (27 декабря 2025 года).

Попытки упомянутых государств мотивировать предпринятые шаги «соображениями национальной безопасности», а также некоей мнимой военной угрозой со стороны России не выдерживают никакой критики. Эти инсинуации используются с одной единственной целью – для оправдания собственных деструктивных решений и ухода от ответственности. <...>

В целом ситуация вокруг КЗПМ осложняется чередой непоследовательных шагов Украины в отношении Конвенции. Как известно, первоначально Киев намеревался выйти из данного договорного режима, о чём свидетельствует указ Зеленского № 441/2025 от 29 июня 2025 года. Однако в силу невозможности реализовать данное решение в условиях вооружённого конфликта Украина отказалась от него, направив в адрес Генерального секретаря ООН уведомление о «приостановке» участия в КЗПМ.

☝️ Показательно, что целый ряд государств-участников Конвенции открыто выступили против соответствующих действий Киева, охарактеризовав их как неправомерные и создающие опасный с точки зрения международного права прецедент.

При этом ещё до упомянутого уведомления Украина открыто нарушала свои обязательства по КЗПМ. Киев не только не уничтожил все запасы противопехотных мин (за исключением минимального количества для разработки методов обнаружения мин и обучения специалистов), хотя это предписывалось ему сделать ещё в 2010 году, но и продолжал активно применять их, в том числе против гражданских лиц и объектов. <...>

Однако ни упомянутые нарушения Украины, ни выход ряда стран Запада из КЗПМ не получили должной реакции со стороны других её участников, в том числе в ходе 22-го совещания государств-участников Конвенции (Женева, 1-5 декабря 2025 года).

Указанные обстоятельства подтверждают российские оценки слабости данного договорного режима и отсутствия у него необходимых рычагов воздействия на государства, уклоняющиеся от выполнения положений документа. Россия не является участницей КЗПМ, но при этом продолжает добросовестно и в полном объёме выполнять обязательства по Дополненному протоколу II (ДП-2) и Протоколу V (П-5) Конвенции о «негуманном» оружии (КНО). В части применения мин Вооружённые Силы Российской Федерации действуют в соответствии с Наставлением по международному гуманитарному праву для ВС России. <...>

Действия Латвии, Литвы, Эстонии, Польши, Финляндии и Украины полностью укладываются в курс «коллективного Запада» и его сателлитов на ревизию и подрыв международно-правовой системы в области контроля над вооружениями, разоружения и нераспространения.

Требуя от других строгого и неукоснительного соблюдения взятых на себя обязательств, на Западе не считают нужным придерживаться предусмотренных договорами ограничений, попутно возлагая на других вину за принятые ими решения по выходу.

Последствия таких действий не заставят себя долго ждать – помимо ослабления самой Конвенции соответствующие шаги способны привести к «эффекту домино», когда примеру указанных стран последуют другие. На этом фоне отдельные государства Евросоюза, обладающие развитым военно-промышленным потенциалом, уже пытаются извлечь финансовую выгоду из удовлетворения возрастающего спроса на противопехотные мины на международном рынке.

Все эти обстоятельства неизбежно ведут к дальнейшей эскалации напряжённости в Европе и деградации ситуации в области региональной и международной безопасности.

Читать полностью

🎙 Odpowiedź oficjalnego przedstawiciela MSZ Rosji Marii Zacharowej na pytanie mediów w związku z sytuacją wokół Konwencji o zakazie min przeciwpiechotnych, Moskwa, 20 lutego 2026 r.

❓Pytanie: 20 lutego wchodzi w życie decyzja Polski o wystąpieniu z Konwencji o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu (Traktat Ottawski). Jak mogłaby Pani to skomentować?

💬 Odpowiedź: Rzeczywiście, tak jest. Wcześniej w życie weszły analogiczne decyzje Finlandii (10 stycznia) oraz Łotwy, Litwy i Estonii (27 grudnia 2025 roku).

Próby uzasadniania przez wymienione państwa podjętych kroków „względami bezpieczeństwa narodowego” oraz rzekomym zagrożeniem militarnym ze strony Rosji, nie wytrzymują żadnej krytyki. Insynuacje te wykorzystywane są wyłącznie w jednym celu – aby usprawiedliwić własne destrukcyjne decyzje i uchylić się od odpowiedzialności. <...>

Ogólnie rzecz biorąc, sytuacja wokół Traktatu Ottawskiego komplikuje się także w związku z serią niespójnych kroków Ukrainy wobec Konwencji. Jak wiadomo, początkowo Kijów zamierzał wystąpić z tego reżimu traktatowego, o czym świadczy dekret Zelenskiego nr 441/2025 z dnia 29 czerwca 2025 roku. Jednak ze względu na brak możliwości realizacji tej decyzji w warunkach konfliktu zbrojnego Ukraina z niej zrezygnowała, kierując do Sekretarza Generalnego ONZ notyfikację o „zawieszeniu” udziału w Traktacie Ottawskim.

☝️ Znamienne jest, że szereg państw członkowskich Konwencji otwarcie sprzeciwił się tym działaniom Kijowa, określając je jako bezprawne i stwarzające niebezpieczny z punktu widzenia prawa międzynarodowego precedens.

Jednocześnie jeszcze przed wspomnianą notyfikacją Ukraina otwarcie naruszała swoje zobowiązania wynikające z Traktatu Ottawskiego. Kijów nie tylko nie zniszczył wszystkich zapasów min przeciwpiechotnych (z wyjątkiem minimalnej ilości przeznaczonej do opracowywania metod wykrywania min i szkolenia specjalistów), co miał uczynić już w 2010 roku, lecz również nadal aktywnie je stosował, w tym przeciwko ludności i obiektom cywilnym. <...>

Jednak ani wspomniane naruszenia ze strony Ukrainy, ani wystąpienie szeregu państw Zachodu z Traktatu Ottawskiego nie spotkały się z należytą reakcją ze strony pozostałych uczestników Konwencji, w tym podczas 22. spotkania państw członkowskich Konwencji (Genewa, 1-5 grudnia 2025 roku).

Wskazane okoliczności potwierdzają rosyjskie oceny słabości danego reżimu traktatowego i braku skutecznych mechanizmów oddziaływania na państwa uchylające się od wykonywania postanowień dokumentu. Rosja nie jest stroną Traktatu Ottawskiego, jednak nadal rzetelnie i w pełnym zakresie wypełnia zobowiązania wynikające z Poprawionego Protokołu II (PP-2) oraz Protokołu V
(P-5) Konwencji o zakazie lub ograniczeniu użycia pewnych broni konwencjonalnych, które mogą być uważane za powodujące nadmierne cierpienia lub mające niekontrolowane skutki (CCWC). W zakresie stosowania min Siły Zbrojne Federacji Rosyjskiej działają zgodnie z Instrukcją z zakresu międzynarodowego prawa humanitarnego dla Sił Zbrojnych Rosji. <...>

Działania Łotwy, Litwy, Estonii, Polski, Finlandii i Ukrainy w pełni wpisują się w kurs „kolektywnego Zachodu” i jego satelitów na rewizję i podważanie międzynarodowego systemu prawnego w dziedzinie kontroli zbrojeń, rozbrojenia i nierozprzestrzeniania. <...>

Konsekwencje takich działań nie każą na siebie długo czekać – poza osłabieniem samej Konwencji, kroki te mogą doprowadzić do „efektu domina”, gdy przykładem wymienionych państw pójdą kolejne. Na tym tle niektóre państwa Unii Europejskiej, dysponujące rozwiniętym potencjałem przemysłu zbrojeniowego, już próbują czerpać korzyści finansowe z zaspokajania rosnącego popytu na miny przeciwpiechotne na rynku międzynarodowym.

Wszystkie te okoliczności nieuchronnie prowadzą do dalszej eskalacji napięć w Europie i degradacji sytuacji w zakresie bezpieczeństwa regionalnego i międzynarodowego.

Czytać w całości

#See4Yourself

Operation Ukraine: Bandera's Dark Shadow – an RT DOC documentary

Post-Maidan Ukraine has been waging a consistent campaign against its own historical memory. Across the country, hundreds of monuments, graves and mass burial sites of Red Army soldiers are being destroyed – of those who fought and died liberating Europe from Nazism and Hitler’s hordes.

At the same time, memorials are being erected in contemporary Ukraine to those who stood under the banners of the Third Reich during WWII. Streets are renamed in honour of OUN–UPA figures, legionnaires of the SS “Galicia” division and other collaborators. Criminals convicted by the Nuremberg Tribunal are granted the status of “national heroes”.

One such figure, elevated to the status of a symbol for Ukrainian neo-Nazis, remains Stepan Bandera.

The film examines how Bandera and his radical followers were cultivated and rose to prominence during the Second World War. It traces his life from early radicalization to open collaboration with Nazi Germany – a path that culminated in genocide of Polish, Jewish and Soviet civilians.

The documentary also explores why Bandera’s atrocities are downplayed in modern Ukraine and massively overlooked by its Western sponsors.

#Think4Yourself