حالا جدا از افسانه ها که میگن اینجا دروازه ی جهنمه و اینا- اگه وارد این تونل ها بشید واقعا بیرون اومدن میتونه غیر ممکن باشه چون کلی سوراخ فاکی با عمق بیشتر از ده متر داره و دیواراش انقدر ضخیم ان که هیچ کس نمیتونه صداتون رو بشنوه و رسماً هزارتو ان چون هیچ راهنما یا نقشه ای نتونستن برای این تونل ها درست کنن. تازه کافیه کلاستروفوبیا داشته باشید تا میزان فاکداپ بودن حضور تو این تونل ها رو حس کنید

پنجره رو باز کردم، نشستم کنارش.
قطرات بارون هرازگاهی روی صفحه گوشیم میزیزن و گوش‌هام بخاطر باد سرد پاییزی یخ زده. رفتم همون لباس گرمم رو آوردم و پوشیدمش با اینکه برای زمستون خریده بودمش. صدای برخورد قطرات بارون روی سقف‌های شیرونی خیلی بلنده و هر چند دقیقه یک بار انگار که از دور صدای بوق و پیچش ماشین‌ها روی زمین خیس خیابون شنیده میشه. هوا ابریه، همش با ابرهای تیره خاکستری پوشیده شده و هوا یه بوی خوشایند داره چیزی که منو یاده یه دلتنگی خاص میندازه، درست نمیدونم چی ولی دوستش دارم.

I'm listening to this as well

سه دقیقه دیگه کلاسم شروع میشه ولی هنوز تو یه همچین وضعیتی نشستم و دارم سعی میکنم روحم رو که زل زدن به ابرهای سیاه از بدنم خارج کرد، برگردوندم به بدنم

my fav guitar chords, part 5
Tropic Gold - Living in Colour
#fgc

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
https://t.me/setlanguage/catsluvme
زبان تل رو گربه ای میکنه:)

surrounded by cats

شاید یادتون نیاد ولی سال ۹۳ دولت ایران همه‌ٔ کسایی که تو چالش آهنگ happy از Pharrell Williams شرکت کرده بودن رو دستگیر کرد. امروز داشتم فایل های قدیمی هاردم رو مرتب می‌کردم که یه پوشه به اسم happy challenge دیدم. علاوه بر اون ویدیویی که تو تهران ساخته بودن، یکی بود تو یه دبستان تو اروپا ساخته بودن. اول ویدیو کلی بچهٔ خوشحال رو نشون می‌داد و بعد همهٔ بچه های مدرسه تو راهرو کنار هم ایستاده بودن و با حرکت دوربین به عقب اونا هم به ترتیب شروع به رقصیدن می‌کردن. چشم هام تمام جزییات رو داشتن می‌دیدن، همهٔ چیزهایی که توی مدارس کشورهای دیگه عادی طلقی میشن و ما همیشه ازشون محروم بودیم. دیدن شادی تو چشماشون و دیدن معلم هایی که داشتن همراهی می‌کردن باعث شد تمام فشارهایی که تو دوازده سال به تک تک دانش آموزای ایرانی وارد میشه رو دوباره حس کنم، تمام ترس هایی که بابت بی ارزش ترین چیزها به جونمون انداختن و در نهایت نابودی روح و روان تو دوران کنکور. از اینکه یادم اومد ما رو چجوری مجبور می‌کردن یه سری قوانین رو بپذیریم چشمام خیس شدن. با اینکه با یه سری موارد مشابه و یا حتی بدتر تو جامعه رودررو شدم، ولی باز هم تا ابد میگم: بعد از گذشت تقریباً سه سال هیچ وقت دلم برای مدرسه تنگ نشده و مطمئنم هیچ وقت هم نخواهد شد-

دقیقا یادمه اون زمان اخبار بیست و سی یه بخشی ایجاد کرده بود تحت عنوان جوونایی که با فرهنگ غرب به بی بند و باری کشیده شدن و ویدیوی یه اکیپ رو تار کرده بود و پخشش میکرد
حالا محتویات اون ویدیو چی بود؟ چند تا دختر و پسر که جورابای رنگی پوشیدن و توی یه کوچه دارن میپرن بالا پایین:)) و موهای دخترا بازه، حتی لباساشونم کاملا پوشیده بود فقط قطار زده بودن میرقصیدن

فرض کن بخاطر بودن تو این ویدیو دستگیرت کنن-

یاداوری این روایت خوشحال کنندست و دردناک. دردناک از این جهت که بار اول نبود، برای ج.ا و برای ما. اما خوشحال کننده، چرا که عبور کردیم. مطالبه ی مردم با مقنعه و مانتو رقصیدن توی ناکجاآباد نیست، پس فردا یه آخوند از زیر بوته درنمیاد تا بهتون این وعده رو بده. مردم توی ذهنشون روی جنازه ی ج.ا یورتمه رفتن و برای اینکه این اتفاق رو در حقیقت عملی کنن، تنها مانع زمانه.

اتفاقا بعد از دستگیری یه ویدیو ساختن تایتلش Iranian youth against mullahs regime یه همچین چیزی بود و این تیکه های رقص رو کنار هم گذاشته بودن. شاید این تنها موقعیتی باشه که آرزو کنم مفهوم زمان تغییر کنه و فقط زودتر اتفاقی که باید، رخ بده

آهنگی که میخوام تو مراسم ختم من پخش بشه رو انتخاب کردم

When my time comes
Forget the wrong that I've done
Help me leave behind some reasons to be missed
And don't resent me
And when you're feeling empty
Keep me in your memory
Leave out all the rest
@rubysstuff

I've brought some sunshine y'all